1. Supernova, hoofdstuk 3!

Supernova, hoofdstuk 3!

Het is dat zijn hoofd nog duizelde van het overmatig alcoholgebruik van de nacht ervoor, anders zou het dat wel gaan doen na het verhaal van 7threst. Sadist kon nog maar moeilijk bevatten dat er menselijke aliens bestonden, laat staan dat er twee strijdende ruimtevarende alienrassen waren die de aarde uit hadden gekozen als strijdplaats voor hun ultieme eindfight. Na de uitleg die ze hadden gekregen op de brug van de A.N.A.L. Destroyer had 7threst zijn gezant Ralphpunt gevraagd de anderen naar het lab van Dariee te brengen voor een oplossing voor het zonneprobleem. Zelf had hij Sadist gevraagd hem te volgen voor een geheime missie.

“Je moet weten dat wij van de Anarchistische Neonroze Alliantie eigenlijk helemaal niet van geweld houden.” Begon 7threst, “normaliter schakelen wij onze tegenstander alleen maar uit, wij doden er geen enkele.” Sadist fronste, hoe konden ze dan ooit de keizer verslaan? Van wat 7threst verteld had was het een sadistische alleenheerser die tot niets zou stoppen om de ultieme suprematie van zijn 360 Imperium te tonen. “Maar, je kan de keizer zo toch nooit verslaan?” Onderbrak hij 7threst’s monoloog. “Inderdaad, en dat is waar jij voor hier bent, hoop ik.” Antwoorde Seventh nogal cryptisch, “daarom heb ik je hiernaartoe meegenomen, ga hier naar binnen en zeg me wat hij je vertelde.” Terwijl hij richting een grote knalroze metalen deur wenkte.

Met een zucht en enige terughoudendheid drukte Sadist te deur open. Een galm van zoete geurtjes overwelmde zijn reukvermogen. “Verdilleme, wat een stank!” riep hij de geur tegenmoet. “Nou, nou, dat valt ook wel weer mee, kom binnen.” Riep een stem vanuit de door roze wierook gevulde kamer. Met vertroebeld zicht liep Sadist voorzichtig de kamer binnen. Zelden had hij zoveel roze gezien. De muren, de vloer, de kunst aan de muur en alle kastjes. Alles was knal- en knalroze. De kamer was dusdanig fel dat hij met dichtgeknepen ogen verder moest lopen. Tegen de achterste muur zag hij langzaamaan een net zo roze bank met dito kussens staan. “Kom verder,” riep de in volledig roze outfit getooide jongeman op de bank. Sadist begon langzaam wat beter te zien en liep naar de jongeman met gekrulde haren. “Ah, geen wonder dat Seventh zo graag wilde dat ik je zag, je bent inderdaad de kerel uit mijn visioenen…” vervolgde hij. “Mijn naam is Karel het oRakel. Ga zitten.”

Aan de andere kant van het schip waren Tidow, Marianne en Kaoz inmiddels aangekomen bij het lab van Dariee. Ralphpunt stond buiten naast de deur te wachten en had hen reeds naar binnen gestuurd. Vreemd genoeg en in tegenstelling tot de rest van het schip was het lab niet roze, maar bruin en groen geschilderd. In het midden zat een ietwat magere, bleek uitziende, man op een barkruk aan een bureau, die hen binnen wenkte. “Ah, daar zijn jullie! Kom, kom, er is werk aan de boeg.” Riep hij enthousiast. Terwijl het trio voorzichtig dichterbij liep, Tidow voorop. De achterste wand van het lab bestond volledig uit glas, waarachter zich een heus bos bevond van de meest uiteenlopende bomen. “De A.N.A.L.’s hebben de afgelopen tijd veel mensen verloren. Daarom moeten jullie de zon redden.” Begon hij. “Ralphpunt zal een shuttlevaartuig met jullie en ons geheime wapen naar de zon vliegen, alwaar jullie een torpedo in de zon zullen schieten om het werk van de keizer tegen te gaan.”

Hij stond op van zijn barkruk en pakte een kleine torpedoschel van een schap boven zijn bureau. “Volg mij,” zei hij, terwijl hij zich richting een deur in de glazen achterwand bewoog. “Helemaal achter aan dit bos bevindt zich een Siciliaanse olijfboom die ik een maand geleden van jullie planeet heb meegenomen.” Vertelde hij het trio terwijl ze zich door het wonderlijke bos bewogen, en zojuist naast de vreemde combinatie van sparrenboom en palmboom waren gelopen. “Die boom heb ik geïnjecteerd met nanotechnologie en het vocht van de olijven die er vanaf komen zijn nu in staat het supernova-effect om te keren.” Diep onder de indruk keken Tidow en de anderen toe terwijl Dariee verschillende olijven dan de boom plukte en deze uitkneep in de torpedo, die verder gevuld was met potgrond. “Jullie moeten je nu haasten” Vervolgde Dariee, terwijl hij de torpedo in Marianne’s handen drukte. “Ga snel met Ralphpunt naar de shuttle. Veel succes.” Riep hij het trio na terwijl ze zich snel een weg naar buiten baanden.

Sadist had inmiddels plaatsgenomen op de roze bank naast Karel het oRakel, die hem bovendien had voorzien van een knalroze frisdrankje. Voorzichtig nam hij een slok, om vervolgens een hoest te moeten onderdrukken, terwijl het mierzoete drankje hem in het verkeerde keelgat schoot. Karel klopte hem vriendelijke op zijn rug, “De reden dat je hier bent Sadist, is vanwege een visioen dat ik had vlak voordat we de aarde als schuilplaats namen.” Begon het oRakel hem te vertellen. Uit verbazing begon Sadist nog harder te hoesten, toen hij zich nogmaals verslikte in een nieuwe slok van het met suiker doordrenkte drankje, “in mijn visioen zag ik een kale man met een vreemd boers accent die de keizer versloeg en doodde.” Sadist keek hem met grote ogen aan, “Wie? Ik?” vroeg hij vol verbazing. “Ik denk het wel,” antwoordde Karel het oRakel hem, “maar dat weten we pas zeker als je het Epische Neonroze Lichtzwaard kan bedienen.”

Sadist begon er steeds minder van te snappen, wat voor zwaard bedoelde het oRakel? Karel, die de verdwaasdheid van Sadist leek te herkennen in zijn ogen vervolgde, “Volgens legende is het lichtzwaard ons nagelaten door de oprichter van de Alliantie, de legendarische krijger O Vet. Alleen zijn directe nazaat zou het zwaard kunnen activeren en het 360 Imperium kunnen verslaan.” Terwijl hij dit liet inwerken op Sadist stond Karel het oRakel op en liep naar een altaar naast de bank. “Het lichtzwaard ligt op deze altaar, pak het op en probeer het te activeren. Als het je lukt, ben jij de verlosser waar we al zo lang op wachten!”

Sadist stond voorzichtig op van de bank en liep naar het altaar. Midden op het stenen gevaarte lag een knalroze Wiimote, enigszins verbaast staarde Sadist naar het voor hem zo vertrouwde attribuut. “Maar wacht, dit is toch gewoon een gamecontroller, geen lichtzwaard?” Karel het oRakel keek hem geamuseerd aan. Hij zei niets, maar wenkte Sadist tot actie over. Voorzichtig pakte Sadist de neonroze Wiimote op, het was een stuk zwaarder dan de controller die hij gewend was. Wellicht was het toch geen controller en echt een lichtzwaard. Hij hield de controller voorzichtig omhoog en haalde de trekker over. Een hete kolom van neonroze schoot uit de bovenkant van het Wiimote lichtzwaard. Karel lachte genoeglijk en riep, “Eindelijk, de epische nazaat van O Vet is opgestaan!” 7threst kwam door de deur naar binnen rennen en sprong een gaat in de roze galmwalken in de kamer. “Eindelijk, dit zal het einde van Ldawg betekenen, dood aan de keizer!”

Enigszins verdwaasd staarde Sadist van zijn zwaard naar Seventh en terug. Hij, een legendarisch krijger? Dat kan toch nooit…

WORDT VERVOLGD

Dit artikel delen

Over de auteur