1. --Hoe haar wijnglas brak-- Hoofdstuk 2: Aanval

--Hoe haar wijnglas brak-- Hoofdstuk 2: Aanval

Ik ben een hele lange tijd niet op Insidegamer actief geweest omdat ik de tijd nodig had om te herstellen. Herstellen van een gevecht dat ik bijna verloren had. Ik ben gelukkig op tijd weggevlucht van de ellende dat mij in zijn greep hield. Enkele zullen misschien mijn weblogs nog wel herinneren waarin ik praatte over mijn ervaringen van vroeger. Ik heb de draad weer opgepakt maar ben wel over nieuw begonnen met het schrijven van het verhaal, zodat er toch een logische volgorde inkomt. Alle kritiek op het verhaal is welkom. Alle kritiek op de grammatica alleen nog maar meer omdat ik nog een lange weg heb te gaan om dat te perfectioneren. Ik hoop dat jullie het wat vinden en ik ben benieuwd naar jullie reacties. Ik zal proberen elke week een hoofdstuk te plaatsen.

-Danny-

2: Aanval

De zon scheen fel door de ramen van de caravan op mijn gezicht. Ik hoorde Hans en mijn moeder in de kamer naast me heen en weer lopen. Ze pakte wat uit de kasten en lades en waren druk bezig met allerlei dingen. Ik bleef rustig in bed liggen en buiten hoorde ik de vogels die druk bezig waren met fluiten. Toen ik me uitrekte hoorde ik het bestek rammelen en op tafel gelegd worden. We logeerde een tijdje bij Hans omdat de flat nog niet helemaal gereed was en mijn moeder wou er pas intrekken wanneer het woonbaar was. Mijn moeder, ik en mijn broertje Erik zouden eind van de week in de flat gaan wonen. Hans bleef gewoon in zijn caravan wonen omdat hij en mijn moeder nog maar net een relatie hadden. Maar we zouden doordeweeks veel naar hem toegaan en daar blijven slapen, dus eigenlijk maakte het nog weinig verschil. Ik had die nacht weinig geslapen omdat ik veel last had van mijn astma. Drie jaar geleden zijn de dokters er bij “toeval” achter gekomen dat ik last heb van een strenge vorm van astma. Ik was destijds erg ziek en Dennis en mijn moeder hadden me midden in de nacht naar het ziekenhuis gebracht omdat ik erg veel hoestten en hoge koorts had. Toen de dokter mij onderzocht had was zijn conclusie dat ik last had van een streng griepje. Toen hij bezig was met iets voor te schrijven heb ik zijn hele kamer ondergekotst. Toen had hij het idee dat het misschien iets meer was dan dat. Hij verwees me door en een paar andere dokters hebben wat onderzoeken gedaan en hun conclusie was dat ik een dubbele longontsteking had en een astma-aanval.

Ik heb toen twee weken in het ziekenhuis moeten bivakkeren. In dat zelfde jaar ben ik nog zes keer opgenomen vanwege astma-aanvallen. Daarna is het heel lang goed gegaan, maar mijn moeder was vergeten nieuwe medicijnen bij de apotheek op te halen en helaas waren mijn medicijnen op. Ik stond rustig op en deed mijn pyjama uit en mijn kleren aan. Ik voelde een bedrukkend en benauwd gevoel in mijn borst, het voelde warm aan. We zouden vandaag naar het heerderstrand gaan om te zwemmen en ik had mezelf vannacht voorgenomen om mijn astma gewoon uit te zitten. Als ik mijn moeder zou vertellen dat ik last van mijn astma had, dan zou ze zeker de schuld naar mij toe schuiven. Dan zou het er op neer komen dat het mijn schuld was dat ik geen medicijnen had en daar had ik vandaag geen zin in. Ik liep naar de woonkamer van de caravan. Het was een redelijk klein kamertje dat zowel de woonkamer als de keuken was. Aan de rechterkant stond het bankstel, een tafel en een tv en aan de andere kant een soort van keuken. Mijn moeder had de tafel al gedekt en Hans probeerde een van haar zacht gekookte eitjes zonder al teveel smeerboel af te pellen. Ik ging rustig aan tafel zitten en bekeek het tafereel. Ik vroeg me af hoelang het zou duren voordat het ei het zou begeven onder de druk van zijn lompe handen.”Flats”, niet lang dus. Hans mopperde wat woorden waarvan ik de betekenis nog niet wist en liep van tafel af om een doek te pakken. Mijn moeder kwam aan tafel zitten en wierp een blik op het gesneuvelde ei. Haar ogen gingen van het ei naar Hans die diep in de kast aan het zoeken was naar een doek. Haar wenkbrauwen vormde zich in een uitdrukking die waarschijnlijk betekende:”Is het nou zo moeilijk normaal te eten?”. Ze werpte haar blik van Hans af en begon een boterham voor zichzelf te smeren.”En, heb je al zin om te zwemmen?” vroeg ze terwijl ze de pindakaaspot open deed. Ik knikte en zag dat Hans weer aan tafel kwam zitten. Met veel geweld poetste hij de tafel schoon. “Ik kan niet wachten om in ons eigen huisje te kunnen slapen. Ben je niet benieuwd naar je eigen kamer?” vroeg mijn moeder opgetogen.”Ja ik ben erg benieuwd” antwoordde ik. Mijn moeder en Hans spraken die ochtend vrij weinig tegen elkaar. Ik vond het niet prettig, er hing namelijk een naar sfeertje.

Rond het middaguur stapte we in de auto en reden we richting het strand. Het was een vrij warme dag en in de auto overschreed het zelfs de grens van verschrikkelijk heet. Na een klein ritje kwamen we bij het meer aan. Ik kon al zien aan de auto’s dat het aardig druk was op het strand. Na een kwartier zoeken kwamen we eindelijk een parkeerplek tegen. We stapte uit en pakte de spullen die we mee wouden nemen. Ik voelde me niet prettig, mijn astma zat me erg dwars. De auto rit was ook niet echt bevorderlijk geweest voor de situatie. De hitte en vooral het stof wat in Hans zijn auto lag waren echt een ramp voor mijn benauwdheid. We kwamen op het strand aan en zochten een tijdje naar een plekje waar we onze spullen kwijt konden. Die vonden we uiteindelijk en nadat ik mijn spullen had neergegooid liep ik naar het water. Toen ik bij het water aankwam was mijn behoefte om te zwemmen weg. Ik keek om me heen en zag talloze kinderen rennen en springen, volwassenen die met elkaar zaten te praten en tieners die de grootste schik met elkaar hadden. Ik plofte neer in de modderige drek . Ik zette mijn handen in het zand/modder en begon te graven. Als ik geen zin had om te zwemmen dan ging ik me maar op de deze manier vermaken. Naar een tijdje gegraven en gebouwd met modder te hebben voelde ik een steek in mijn longen. Mijn hoop dat het vanzelf over zou gaan was nog niet verdwenen maar het maakte me wel angstig dat het nog niet vermindert was. Ik besloot het nog rustiger aan te doen en liep rustig richting mijn moeder. Ik dronk en at wat en ging vervolgens terug. De rest van de middag hield ik een rustig tempo aan. Uiteindelijk leek mijn astma te verminderen en daar was ik erg blij mee. Aan het eind van de middag gingen we richting caravan. Ik had me prima vermaakt op het strand en ik voelde me al wat beter. Die avond aten we makkelijk en keken tv. Ik moest vroeg naar bed want de volgende dag moest ik naar school. Ik trok mijn kleren uit en wou mijn pyjama aandoen. Opeens voelde ik een gigantische steek in mijn longen. Ik snakte naar adem maar kreeg met veel moeite lucht binnen. Mijn hele lichaam trilde van ellende. Ik liep richting woonkamer en deed de deur open. Hans en mijn moeder waren nog tv aan het kijken en keken verbaasd op toen ze mij zagen. “Ik voel me niet zo goed” stotterde ik. Ik viel voorover en toen werd alles zwart.

Dit artikel delen

Over de auteur