1. --Hoe haar wijnglas brak-- Hoofdstuk 3: het herstel

--Hoe haar wijnglas brak-- Hoofdstuk 3: het herstel

Ik ben een hele lange tijd niet op Insidegamer actief geweest omdat ik de tijd nodig had om te herstellen. Herstellen van een gevecht dat ik bijna verloren had. Ik ben gelukkig op tijd weggevlucht van de ellende dat mij in zijn greep hield. Enkele zullen misschien mijn weblogs nog wel herinneren waarin ik praatte over mijn ervaringen van vroeger. Ik heb de draad weer opgepakt maar ben wel over nieuw begonnen met het schrijven van het verhaal, zodat er toch een logische volgorde inkomt. Alle kritiek op het verhaal is welkom. Alle kritiek op de grammatica alleen nog maar meer omdat ik nog een lange weg heb te gaan om dat te perfectioneren. Ik hoop dat jullie het wat vinden en ik ben benieuwd naar jullie reacties. Ik zal proberen elke week een hoofdstuk te plaatsen.

-Danny-

3:

Het herstel

Ik kan me vaag herinneren hoe we bij het ziekenhuis zijn gekomen. Het ene moment zaten we (oké ik lag) in de auto en het volgende moment werd ik wakker in het ziekenhuis. Het eerste wat ik me kan herinneren is wit, in grote hoeveelheden wit. En zo’n typische ziekenhuislucht. Om mij heen stonden allerlei apparaten, elk apparaat gaf wat anders aan en maakte een ander geluid. Om me vinger zat een sensor waar een snoer aan bevestigd was dat leidde naar een groot apparaat die rechts van mij stond. In mijn neus zat een beademingsslang die zuivere koude lucht naar binnen blies. Op het scherm van het apparaat was een lijn te zien die de meest rare bochten maakte. Ik voelde me versuft en kon me niet meteen voor de dag halen waarom ik hier lag. Ik keek de kamer verder rond en tot mijn verbazing zag ik dat ik niet alleen was. Er lag een meisje dat iets ouder was dan mij aan de andere kant van de kamer, ze had donker blond haar en een bleek gezicht. Ze lag te slapen maar ze zag er erg zwakjes uit. Het is een vreemd gevoel als je ergens wakker wordt en je kan je maar stukjes herinneren hoe je er gekomen bent, het is vreemd maar ook beangstigend omdat het een gevoel van onmacht meebrengt. Ik ging rechtop zitten en voelde mijn longen steken toen ik dat deed. Mijn borst voelde beurs, net zoals de rest van mijn lichaam. Astma kan een naar effect teweeg brengen in je lichaam. De deur ging open en er kwamen drie personen naar binnen gestapt.

Mijn moeder, Dennis en een man die ik nog niet eerder had gezien. De onbekende man kwam naast mijn bed staan en bekeek mij vluchtig. ‘Hallo Danny, ik ben Dokter van der Heide, hoe voel je je? Heb je veel moeite met ademen?’ vroeg de man. ‘Ik voel me wel redelijk, mijn longen zijn alleen een beetje gevoelig’ antwoordde ik. ‘Dat wordt uiteindelijk vanzelf minder. Je hebt ons aardig laten schrikken, je had een stevige astma-aanval’ zei de dokter terwijl hij wat aantekeningen maakte. ‘Rust maar goed uit, ik kom over een paar uur bij je terug. De zuster komt om de drie uur om je te helpen met dat apparaat’ zei hij terwijl hij naar het apparaat naast me wees. Het apparaat had als functie om me een speciaal medicijn te laten inademen dat het astma virus zou onderdrukken. Hij liep de kamer uit en Dennis en mijn moeder kwamen dichterbij mijn bed staan. ‘Dat was echt ongelofelijk dom van je. Je moet het je moeder ook op tijd vertellen als je medicijnen opzijn. Wanneer je weer in het ziekenhuis terecht komt wanneer je geen medicijnen hebt door je eigen toedoen, dan kom ik je niet opzoeken’ zei Dennis boos. Ik knipperde verbaasd met mijn ogen. Ik wendde tot mijn moeder maar voordat ik iets kon zeggen zei ze:’Je hoeft geen medelijden te verwachten, want dit is je eigen schuld’. Ik keek haar verbaasd aan. Ik wist namelijk zeker dat ik haar een paar weken eerder had verteld dat mijn medicijnen bijna op waren en nu was ik opeens de schuldige van haar gemakzucht. ‘Maar ik heb het enkele weken geleden tegen je verteld dat mijn medicijnen bijna opwaren, dan is dit toch niet mijn eigen schuld’ zei ik verbaasd. ‘Nu lieg je Danny’ riep mijn moeder kwaad. ‘Je moet eens leren je eigen verantwoording te nemen’ zei ze geïrriteerd. ‘Ja als jij dat nou ook eens doet’ dacht ik. ‘We komen straks weer terug, dan kun je nu eens goed nadenken over wat het nou in houdt om verantwoording te nemen’ zei mijn moeder boos. Ze liep de kamer uit met Dennis achter haar aan. Ik zuchtte diep en draaide me om. Ik was verbaasd maar ook erg boos omdat ik de schuld kreeg van iets waar ik totaal geen schuld aan had. Zo gaat het vaak met mijn moeder. Het is niet iemand die veel verstand heeft van verantwoording, eerlijkheid en vertrouwen. In mijn ogen leek het wel of het steeds erger werd sinds ze weg was bij Dennis.

‘Wat is er met jou gebeurd ?’ vroeg iemand aan de andere kant van de kamer. Ik keek op en zag dat het meisje aan de andere kant van de kamer wakker was geworden. Ze zag en nog beroerder uit dan toen ze sliep. Ze had diepe wallen en haar ogen straalde vermoeidheid uit. ‘Ik heb een astma aanval gehad’ vertelde ik haar terwijl ik wat rechter op ging zitten. ‘Oh, dat is niet bepaald fijn. Mijn broertje heeft dat ook, alleen die heeft niet echt een zware vorm’ vertelde ze. ‘Waarom lig jij hier dan?’ vroeg ik haar. ‘Ik heb een probleem met mijn linkernier, die werkt niet meer en ik heb een nieuwe nodig’ vertelde ze. ‘Maar ze hebben al een nieuwe nier voor mij gevonden, dus ik krijg die binnenkort’ zei ze vrolijk. ‘Maar hoe doen ze dat dan? Hoe zetten ze een nieuwe nier in je?’ vroeg ik verbaasd. Vergeet niet dat ik een jongen van elf was, erg onwetend dus. Ze lachte en zei:’Ze snijden me open en halen mijn oude nier eruit en doen de nieuwe erin’. Ik trok een vies gezicht waardoor ze nog harder moest lachen. ‘Doet dat dan geen pijn?’ vroeg ik geïntrigeerd. ‘Haha, nee joh. Ze geven me een soort slaapmiddeltje waardoor ik in een hele diep slaap terecht kom en dan voel ik totaal niets meer’ zei ze. ‘Ow, oke’ zei ik. ‘Maar hoe heet je eigelijk?’ vroeg ze terwijl ze wat van het kastje naast haar pakte. ‘Mijn naam is Danny en die van jou?’. ‘Ik heet Elise, leuk je te ontmoeten’ zei ze vrolijk. ‘Wanneer wordt je geopereerd dan?’ vroeg ik. Ze dacht even na en antwoordde:’Ik wordt over drie dagen geopereerd en dan moet ik nog een tijdje blijven zodat ze mij in de gaten kunnen houden’. ‘Dat is niet leuk voor je, in het ziekenhuis liggen is nooit leuk’ zei ik. ‘Ach ik ben het wel gewend. Mijn nieren doen het al bijna mijn hele leven niet goed. Ik ben ziekenhuis bezoekjes ondertussen wel gewend, maar wanneer de operatie slaagt dan ben ik er waarschijnlijk vanaf’ antwoordde ze. ‘Maar hoe doe je dat dan met school? Loop je niet heel erg achter’ vroeg ik. ‘Nee dat valt heel erg mee. Het meeste huiswerk kan ik gewoon hier in het ziekenhuis doen. Mijn leraar geeft het altijd mee aan mijn moeder’ antwoordde ze. Ze intrigeerde me. Ondanks dat haar leven er best naar uitzag op het moment bleef ze toch erg positief. ‘Waar zit je dan op school’ vroeg ik haar. ‘Ik zit op de eikendoorn in groep 8, jij dan?’. ‘Ik zit op de rietendakschool groep 6’ antwoordde ik. Ons gesprek werd onderbroken toen de zuster binnenkwam. ‘Hallo Elise’ zei de zuster opgewekt. Ik zag het gezicht van Elise veranderen naar een bedrukte uitdrukking. ‘Ik wil het niet’ snauwde ze. ‘Het zal helaas toch moeten Elise, anders houden je nieren het niet vol’ zei de zuster op een mierzoete toon. De zuster trok het gordijn om haar bed heen dicht. Ik hoorde Elise tegenstribbelen en roepen dat ze het niet wou. Ik vroeg me af wat er aan de hand was. De toon van Elise sloeg om in een droevige smeekbede. ‘Alsjeblieft, ik wil het niet. Niet meer. Niet meer.’ Ze huilde maar gaf het gevecht uiteindelijk op. Het duurde niet lang voordat het gordijn weer open ging. Elise had een betraand gezicht. De zuster streelde nog even langs haar gezicht en vertrok weer. ‘Wat was er aan de hand’ vroeg ik verbaasd. ‘Gewoon een hele nare prik’ snikte ze en daar wou ze het bijlaten.

Een paar uur later kwam de zuster om me aan het apparaat te leggen en kort daarna kwam de dokter controleren hoe het met me ging. Mijn moeder en Dennis kwamen nog langs, maar mijn moeder was alles behalve gezellig. Ze snauwde en was kortaf, dus ik was blij toen ze uiteindelijk naar huis ging. In de avond na het eten ging ik samen met Elise naar de entertainment zaal van het ziekenhuis. Er stonden een paar computers waar ik paar race spellen op kon spelen. Het fijn om wat te doen te hebben na een hele dag stil liggen en vervelen. Elise was tv aan het kijken, ze had het niet zo op race spellen. Iets voor achten kwam de zuster de zaal binnen. ‘Kom je mee Danny, het is tijd voor jouw om naar bed te gaan’. Ik had daar nog geen behoefte aan, want na een hele dag liggen ben je zo’n bed zelfs in de avond nog spuug zat. ‘Ah mag hij alsjeblieft nog met mij Goede Tijden Slechte Tijden kijken’ smeekte Elise. De zuster twijfelde even maar zei toen tenslotte:’Nou vooruit, zolang je daarna maar naar bed gaat Danny ‘. Ze liep de zaal uit en ik ging naar Elise zitten. ‘Wat is Goede Tijden Slechte Tijden’ vroeg ik haar, maar ik was allang blij dat ze extra tijd voor me geregeld had. ‘Een hele spannende de soap die ik elke dag kijk’ vertelde ze opgetogen. Dit is ook het begin geweest van mijn Goede Tijden Slechte Tijden verslaving. Ik verbaasde mezelf erover hoe leuk ik de soap wel niet vond en ik hield ook zeker in gedachte dat ik het thuis verder zou gaan kijken. Toen het afgelopen was kwam de zuster weer binnen om me op te halen. Ze liep samen met mij richting me kamer. Toen Elise een half uur later ook terug kwam lag ik nog klaarwakker in bed. We praatten nog een lange tijd over van alles en na een uur begon ik toch erg slaperig te worden. We eindigden het gesprek en vielen beide al snel in slaap. Ik heb in totaal twee weken in het ziekenhuis gelegen. In die twee weken heb ik veel schik gehad met Elise. Het laatste wat ik van haar gehoord heb is dat haar operatie geslaagd was en dat ze geen problemen meer had met haar nieren.

Dit artikel delen

Over de auteur