1. Viva la Vida

Viva la Vida

Laat ik eens beginnen met het feit dat ik me nog nooit zo goed heb gevoeld, vooral nu dit gevoel zo lang aanhoudt. Nu zijn hier enkele redenen voor aan te wijzen die ik graag kwijt wil, sommige zijn voor de hand liggen en andere weer juist niet. Waar anderen zich mijn Emma Watson-logs kunnen herinneren is hier nu niet sprake van een gevalletje Emma Watson, maar wel van geen gevalletje liefde. Dat woord is overigens ook een soort van oogmerk voor mij geworden: liefde. Niet omdat ik the lovedoctor ben, maar omdat ik het belangrijk vind dat je kunt liefhebben, als dat nu vriendschappelijk is of wanneer je meer wilt dan alleen vriendschap.

Laat ik dan eens beginnen met de meest opvallende reden dat ik me gelukkig voel, want dat is het uiteindelijk wel: ik heb eindelijk eens kunnen zeggen waar het opstaat, zo erg zelfs dat er een soort van vriendschap verbroken is. In mijn ogen is dat 't nooit geweest, maar in haar ogen wel. Want daar was dan een meisje dat nieuw bij ons in de klas kwam, ik kende haar al wel en praatte geregeld ook wel eens met haar. Toen ze bij ons in de klas kwam hing ze constant om mij heen en kreeg ik een soort van druk op mijn schouders die ervoor zorgde dat – ik tegen mijn wil in – constant wel met haar moest omgaan. Zodoende kreeg ik niet meer tijd voor vrienden (lees: andere klasgenoten), want ja; zij hing steeds om mij heen. Dit viel op bij mijn klasgenoten en inmiddels was ik er eigenlijk zelf ook al achter gekomen dat zij meer wou. Toen ik dit op een gegeven moment aan haar vroeg zij ze: “een beetje, misschien.” Voor mij toch echt een duidelijke ja.

Toen begon de heibel. Ik dacht bij mezelf dat ik nu maar eens moest laten zien hoe ik over haar denk door dat gewoon uit te voeren. Ik wist donders goed dat ik haar daar pijn mee zou doen, maar ik koos dit keer gewoon voor mezelf. Dat mocht ik nu wel eens, anders ben ik altijd bereid iedereen te helpen wanneer dat mogelijk is en sta ik ook klaar voor anderen. Door haar nu compleet te negeren kwam zij diep in de put terecht, en dat gevoel – dat zij nu in de put zat – voelde stiekem toch best wel goed. Daar kwam nog eens bij boven op dat ik weer gewoon mijn werk kon doen, weer kon omgaan met mijn vrienden en het zorgde ervoor dat ik zelf de liefde ook weer hervond. Dit tot grote ergernis van haar, uiteindelijk is het uitgepraat, maar nog probeer ik zo weinig mogelijk met haar om te gaan.

In tegenstelling tot een ander meisje bij ons in de klas waar ik nu juist meer mee omga. Dit tot groot plezier van mijzelf, natuurlijk. Want ik heb voor mezelf de liefde her uitgevonden zoals dat voor het laatst zo'n dikke twee jaar terug is geweest. Het Spaanse temperament van deze dame – want ze is half Spaans – is jammerlijk genoeg wel erg onvoorspelbaar. Zo kan ik voor mezelf niet goed inschatten of de gevoelens wederzijds zijn, maar het stoort me totaal niet. Want de signalen die ik opvang zijn toch allemaal positief.

Grote uitschieter was de woensdagmiddag dat ik uit school vertrok om mijn dagelijkse wandeling naar het busstation te maken – zo'n tien minuten lopen. Onderweg kom ik langs een halte waar zij altijd opstapt. Natuurlijk stond ze daar, en de blikken die we op dat moment uitwisselden zorgden bij mij voor een gevoel dat niet te beschrijven valt. Alles viel op zijn plek: het uitstekende weer, de juiste muziek en haar glimlach. Het kan net zo goed niks betekenen, maar ik leefde dat moment op zo'n roze wolk dat ik het over me heen heb laten komen en dat ik ervan genoten heb.

En dat brengt me niet zozeer bij het laatste en derde punt, en misschien ook wel de belangrijkste reden, ik heb antwoord gekregen op heel veel vragen die ik had. Een klasgenoot kwam naar me toe en vroeg aan mij: “Kan het zijn dat jij hooggevoelig bent?” Waarop ik antwoordde: “Nou... het zou wel eens kunnen, ik ben gevoelig dat klopt. Maar hooggevoelig? Daar vraag je me wat.” Nadat ik thuiskwam heb ik even een simpel testje gedaan en daar kwam inderdaad uit dat ik een HSP'er ben. Ofwel: een High Sensitive Person. Na een goed gesprek met mijn moeder kwamen we inderdaad tot de conclusie dat ik hooggevoelig ben – sorry voor deze grote grammatica fout, om zo van verleden tijd naar tegenwoordige tijd te springen, maar ik kon niet anders, vond ik. Mijn oudere zussen – dat zijn er twee – hadden het hier wel eens eerder over gehad met mijn moeder en waren dan ook trots dat ik er zelf achter ben gekomen, met hulp uiteindelijk.

Dankzij die drie redenen heb ik me nog nooit zo goed gevoelt voor zo'n lange periode en elke dag denk ik drie dingen: It's such a perfect day, I guess it's just another day in love en de meest toepasselijke: Viva la vida.

Dit artikel delen

Over de auteur