1. --Hoe haar wijnglas brak-- Hoofdstuk 8: Een gezicht van vuur

--Hoe haar wijnglas brak-- Hoofdstuk 8: Een gezicht van vuur

Ik ben een hele lange tijd niet op Insidegamer actief geweest omdat ik de tijd nodig had om te herstellen. Herstellen van een gevecht dat ik bijna verloren had. Ik ben gelukkig op tijd weggevlucht van de ellende dat mij in zijn greep hield. Enkele zullen misschien mijn weblogs nog wel herinneren waarin ik praatte over mijn ervaringen van vroeger. Ik heb de draad weer opgepakt maar ben wel over nieuw begonnen met het schrijven van het verhaal, zodat er toch een logische volgorde inkomt. Alle kritiek op het verhaal is welkom. Alle kritiek op de grammatica alleen nog maar meer omdat ik nog een lange weg heb te gaan om dat te perfectioneren. Ik hoop dat jullie het wat vinden en ik ben benieuwd naar jullie reacties. Ik zal proberen elke week een hoofdstuk te plaatsen.

-Danny-

8◊

Een gezicht van vuur

Mijn ogen staarden door de gigantische ruimte, naar de duizenden mensen en bovenal naar de grote borden waar om de tien seconden wel wat op gewijzigd werd. Ik stond op schiphol, op weg naar Spanje, op weg naar mijn allereerste vakantie in het buitenland. Ik was door het dolle heen. ‘Kom op, schiet nou op we moeten in checken’ schreeuwde me moeder naar Hans. ‘Ja ja, ik kom er aan’ mopperde hij. We liepen met zijn drieën naar de incheckbalie waar een hele lange rij voor stond. Erik was niet met ons mee omdat Hans hem niet mee wou hebben. Erik was naar Dennis toe om daar een week te logeren. Ik vond het oneerlijk dat Erik niet mee kon, maar ik kon er niets tegen in brengen. Kiara was thuis en werd verzorgd door onze buurvrouw dus ik wist dat ze in goede handen was. De buurvrouw deed haar ‘s middags naar buiten en haalde haar ’s avonds weer naar binnen. We sloten ons aan in de rij en het wachten kon beginnen. De rij was gemengd met verschillende mensen, de meeste waren opgetogen over hun aankomende vakantie maar er stonden ook mensen tussen waarbij de ergernis van hun gezicht afsprong. Mij kon het niet echt veel boeien, want ik kon maar niet stoppen met rond kijken. De mensenmassa, de gigantische ruimte, de vliegtuigen, het was allemaal zo overdonderd. Het geluid van de vliegtuigen kon je zelfs binnen afentoe horen. Ik vond het geweldig. Naar zeker een half uur wachten konden we eindelijk inchecken en onze bagage afleveren. Ik had alleen nog een schooltas bij me waar ik mijn gameboy en mijn tekenspullen in had zitten. We liepen nog maar even toen we opeens weer in een rij stonden. Aan het einde van de rij moesten we ons paspoort laten zien, nou oke mijn moeder en Hans moesten een paspoort laten zien aangezien ik nog bij mijn moeder in het paspoort ingeschreven stond. Nadat ze hun paspoort hadden laten zien konden we doorlopen. We kwamen in een nieuwe ruimte die gevuld was met winkels en mensen. Door de ramen aan de andere kant van de ruimte kon je zien hoe de vliegtuigen opstegen. Het was een geweldig om te zien. We moesten nog een uur wachten voordat we op het vliegtuig konden. Mijn moeder stelde voor om wat te eten en te drinken. Hans stemde in en we gingen op zoek naar een plekje. We aten en dronken wat en gingen vervolgens wat winkels bekijken. Ze liepen een drankwinkel in waar mijn moeder en Hans enkele Becardi flessen kochten voor in Spanje.

De rest van de tijd hebben we een beetje rondgewandeld. Toen we uiteindelijk bij de gate kwamen waren de meeste mensen al ingestapt waardoor we niet lang meer hoefde te wachten. Toen we het vliegtuig instapte viel het me pas op hoeveel mensen er in het vliegtuig zaten. We zaten net voor de vleugels waardoor ik een mooi uitzicht had. Toen het vliegtuig rustig wegreed naar de landing baan begon ik toch een beetje zenuwachtig te worden. Het was mijn allereerste vliegtuigvlucht, dus ik had geen flauw idee wat ik moest verwachten. Het vliegtuig begon vaart te maken en ik kneep iets harder in de mijn stoel. Ik voelde een grote druk in mijn maag terwijl het vliegtuig alsmaar harder ging. Toen ging de neus van het vliegtuig omhoog en de druk werd groter. Het was een raar maar gaaf gevoel. Het gevoel duurde maar even en het duurde niet lang tot ik de wolken kon zien. De rest van de vlucht ging dankzij mijn Gameboy en tekenspullen vlot voorbij en doordat we s’ochtends waren vertrokken kwamen we net voor de middag aan in Spanje. Het landen was een engere ervaring dan het stijgen en ik was ook blij toen we stilstonden. We stapten uit en gingen onze bagage halen. Dat duurde dankzij de grote lopende band niet lang. Toen we al onze spullen hadden liepen we naar buiten waar we in een bus stapte richting ons hotel. De busrit duurde maar twintig minuten.

Ons hotel was vrij simpel, het had een klein zwembad enkele arcadekasten, een restuarant en een tv-zaal. Toen we ons aanmeldde bij de receptie kregen we de sleutel van onze kamer. De kamer was niet erg groot. Er stonden twee bedden, de eenpersoons bed was voor mij en de tweepersoons voor Hans en mijn moeder. Ik liep langzaam door de hotelkamer en eindigde op het balkon. De zon scheen krachtig op de Spaanse Straten. We pakte onze spullen uit en gingen vervolgens naar het strand. Ik heb de hele middag fijn in de zee gezwommen en aangeklooid in het zand. Hans en mijn moeder hadden het idee om ergens in de stad een restaurantje te pakken. Het was nog erg warm terwijl het bijna avond was. Mijn moeder kwam uit de badkamer. Ze had haar make-up opgedaan en ik vond dat het haar erg ordinair staan. Het was teveel van het geode. Maar dan moet ik wel toegeven dat ik mijn moeder met make-up negen van de tien keer ordinair vond. Hans kwam van het balkon af en vroeg of we klaar waren om te gaan. We liepen onze hotelkamer uit en namen de lift naar beneden. We liepen het hotel uit en volgde de grote winkelstraat. Ik liep naar elke winkel die ik maar zag. Het was een goed excuus om niet naast hun te lopen. En als ik te lang bleef staan bij een winkel hoorde ik mijn moeder roepen: ‘Danny hier komen!’. We liepen ongeveer twee uur rond, doelloos winkels bekijken en vervolgens weer verder lopen. Uiteindelijk gingen we bij een restaurant zitten om wat te eten. Hans nam een biertje en mijn moeder een wijntje. En dat ging door, wijntje naar wijntje en biertje naar biertje. Uiteindelijk liepen we weer terug naar het hotel. Ze waren dronken en liepen gelukkig nog redelijk normaal. Toen we bij een hotel kwamen was daar een disco aan de gang. Mijn moeder zei:’Danny je had belooft samen met mij na de disco te gaan’. Ik keek haar verward aan, ik had helemaal niets belooft?. ‘Ik heb helemaal niks beloofd’. Mijn moeder keek mij aan, haar ogen stonden woedend. De blik die ze gaf liet mij krimpen van angst. Het was alsof ze mij elk moment een mep wou verkopen. Ze greep mij arm en kneep keihard en trok me naar haar gezicht toe. Ik zei angstig:’ Mam je doet me pijn’. Ik was nog nooit in mijn leven zo bang geweest voor mijn moeder. Ze schreeuwde:’ Wat zei jij daar vieze vuile leugenaar’. Ik piepte:’ Ik heb helemaal niets gezegd’. Ze begon harde te knijpen en ze zei:’ Vieze leugenaar, wat voor kut kind ben jij. Jij bent waardeloos. Jij bent mijn zoon niet meer, je mag van mij neervallen en nooit meer opstaan’. Tranen rolde nu over mijn wangen en zei:’ Maar, maar ik heb helemaal niks beloofd’. Een vurige pijn liep door mijn wangen heen, het was na een paar seconden dat ik pas door had dat ze mij een klap had gegeven.

Maar die pijn was niks vergeleken wat ik voelde diep van binnen. We liepen naar boven toe, ik heel rustig achter hun aan want ik was bang voor een tweede klap. Ze deden de deur open en ik liep naar binnen. Ik ging naar het balkon en ging zitten op de stoel in het hoekje. Mijn moeder kwam ook naar buiten samen met Hans. Ze keek me aan en zei:’ Je bent waardeloos. Ik heb niks aan je, had ik je maar nooit gekregen’. Ik voelde me klein en ook waardeloos. Ik dacht bij mezelf heeft ze dan gelijk ben ik dan echt niks? Opeens verhief ze haar stem en schreeuwde:’ jij bent mijn zoon niet’. Ze kwam op me af. Een vurig gevoel.

Dit artikel delen

Over de auteur