1. Songkran!

Songkran!

De stad Chiang Mai, de River Kwai, Kananchuburi, het eiland Koh Samui, de Full Moon party op Koh Phangan, snorkelen in Koh Tao, een bezoek aan de Floating Markets; het zijn een aantal dingen die je te horen krijgt wanneer een doorgewinterde toerist er achter komt dat jij voor vijf maanden naar Thailand gaat. Het zijn de hotspots, de must-haves, de plekken die-je-gezien-moet-hebben…. de bestsellers van Thailand.

Zelf ben ik alles behalve een echte toerist. Ik geef niet om deze toeristische trekpleisters, de plekken waar je menig toerist tevergeefs Engels ziet praten tegen een niet-begrijpende-Thai. De plekken waar je het standaard type Amerikaan tegenkomt, inclusief Texas-Rangers-hoed, zwarte zonnebril, Umbro sportschoenen, witte sokken en buideltasjes. De plekken waar je toeristen ziet die van elk verschijnsel of elke beweging een foto maken, maar die eenmaal thuis aangekomen wel moeten lachen wanneer ze een Chinees in eigen land hetzelfde zien doen. Het zijn de plekken die ik liever mijd. Ik ben meer iemand die geniet van het gewone stadsleven, van de hectiek, maar bovenal van de lokale bevolking. Ik krijg liever inzicht in de cultuur, de tradities, de normen & waarden en het dagelijks leven van de Thai, hetgeen er voor zorgt dat de stagiaires in dit gebouw na een aantal dagen van reizen terug komen met de mooiste vakantiekiekjes, maar totaal geen benul hebben van hoe met een Thai om te gaan. Hetgeen er ook voor zorgt dat de stille en verlegen Thaise mensen rondom mijn appartement langzamerhand iets brutaler worden, grapjes beginnen te maken, je Thais proberen te leren en je de kans geven om ze echt te leren kennen. Nu moet deze blog overigens niet gebruikt worden om te overdrijven, want in plaats van dat ze onderhand weten wat mijn voornaam is, sta ik hier in de buurt nog steeds bekend als “de-jongen-die-in-de-zon-zit”. Iets wat voor een Thai echt ongebruikelijk is.

Nu mist de opsomming in de introductie het onderwerp waar deze weblog eigenlijk op gebaseerd is. Het onderwerp dat in Thailand “Songkran” wordt genoemd, wat ze in Laos “Pi Mai” noemen en wij Nederlanders kennen het als Thais Nieuwjaar, terwijl de naam “waterfestival” beter zou volstaan. Terwijl wij Nieuwjaar in Nederland kennen als klokslag 12 uur, vuurwerk, familie, vrienden, feesten en alcohol, daar staat het in Thailand in het teken van de stand van de zon, oude tradities, families en water, heel veel water! Leuke bijkomstigheid is dat Songkran niet één, twee, maar drie tot zeven dagen kan duren. Mocht je nu na het lezen van het aantal dagen dat men hier Nieuwjaar viert razend enthousiast geworden zijn en al op zoek naar een vliegticket voor april 2011, wees er dan wel zeker van dat je aan de volgende eisen voldoet:

1. Ik ben gek op water.

2. Ik vind het niet erg om nat te worden.

3. Ik vind het niet erg om door ladyboys en homo’s betast te worden.

4. Ik vind het niet erg om tijdens het vieren van Nieuwjaar geen alcohol te drinken.

Voldoe jij aan de bovenstaande eisen? Klik dan op de onderstaande link:

http://www.ultragadgets.nl/contents/media/geschikt.jpg

Nu moet ik eerlijk zeggen dat, gezien de bovenstaande eisen, ik verre van geschikt ben. Het enige verschil is dat jullie nu bijtijds gewaarschuwd worden en dat ik al op weg naar Songkran was, voordat ik überhaupt wist wat het inhield. Ik ben niet gek op water, ik vind het niet leuk om nat te worden en ik vind het wel erg om tijdens Nieuwjaar géén alcohol (lees: bier) te drinken. Voor de oplettende burger die nu bij zichzelf denkt: “hij is optie drie vergeten”. Inderdaad! Maar na meer dan een jaar bij Restaurant de Kromme Dissel te hebben gewerkt kan ik met volle overtuiging zeggen dat zelfs dat soort dingen op den duur gaan wennen. Ik ben onderhand zo vaak geknepen op plekken waar je als jongen niet geknepen wilt worden, dat die paar ladyboys in Bangkok meer schrokken van het feit dat ik niet op of om keek terwijl ze me knepen, dan dat ik schrok omdat ik geknepen werd. Ik betrapte me er zelfs op dat ik af en toe Dolf of Iddo riep terwijl ik geknepen werd, maar deze verhalen bewaar voor een andere keer.

Zonder de exacte betekenis van Songkran te kennen, kon ik enkele dagen voordat het feest los zou barsten al wel zien wat het hoofdbestanddeel van het feest zou zijn; water. Overal waar je keek werden waterpistolen verkocht, de één nog groter dan de ander. Waar ik zelf goede herinneringen heb aan de Super Soaker, daar kreeg ik het gevoel dat menig toerist uitgelachen zou worden wanneer je met dit type waterpistool in Thailand de straat op zou gaan. Gezien het feit dat sommige waterpistolen er uit zagen alsof je er een Hummer mee van de weg kon spuiten, was het uitgelachen worden met een Super Soaker ook niet erg verwonderlijk. Omdat ik niet de intentie had om nat te worden, noem het naïef, heb ik zelf geen waterpistool aangeschaft.

Het was zover, D-Day was aangebroken, Thais nieuwjaar was van start gegaan. Met het slaapzand nog in mijn ogen en net onder de douche vandaan komende, leek het me verstandig om in de hoofdstraat iets te eten te gaan halen. Vijf verdiepingen naar beneden strompelend, rechtsaf slaande voor het appartement, op de hoek een mooie bocht naar links makende om na circa 200 meter rechtdoor gesjokt te hebben uiteindelijk bij het drukkere gedeelte van de wijk Sutthisan aan gekomen te zijn. Nog voordat ik goed en wel besefte wat voor schouwspel zich er voor me afspeelde en zonder de tijd gehad te hebben om op de situatie in te spelen, werd het resterende slaapzand met een harde en verwoestende straal uit mijn ogen gespoten; verdorie, even vergeten dat Songkran begonnen was. Overal op straat stonden mensen met waterpistolen met als doel het voorbij komende verkeer zo nat mogelijk maken. Auto’s werden aangevallen door mensen met emmers water om vervolgens bekogeld te worden met bolletjes babypoeder. Meer medelijden had ik echter met alle brommertaxi’s die bijna bedroefd begonnen te kijken wanneer ze uit het niets weer een grote groep met emmers water tevoorschijn zagen komen. Kletsnat en door al het babypoeder bijna witter dan een sneeuwpop zag je ze vol goede moed naar de volgende groep feestvierders rijden. Ontkomen kon je er immers toch niet aan. Gelukkig liet het voorbijkomende verkeer zich niet zonder slag of stoot nat maken. Één van de dingen die je op valt zodra je in Bangkok aan komt is de kleine diversiteit in auto’s. Mensen rijden hier in een Toyota, Honda of Nissan, waarvan voornamelijk de jeep uitvoering. Of dit met het oog op Songkran is weet ik niet, maar het komt de mensen wel goed uit. In de achterbak bevinden zich hele families omringd door grote tonnen water die eveneens maar één doel hebben: zo veel mogelijk mensen nat maken. Telkens wanneer een jeep een langs de kant staande menigte passeerde, dan ging de auto stilstaan en begonnen de mensen in de achterbak als bezetene water te gooien naar de mensen op straat. Deze lieten dit natuurlijk niet zomaar over hun kant gaan en al snel werden de emmers waters en waterpistolen tevoorschijn gehaald. Binnen luttele seconden was een heus watergevecht ontstaan. Bedenk je overigens wel dat het niet een beperkt aantal auto’s of mensen betreft, want gedurende Songkran trekt de hele stad, een stad met meer dan 15 miljoen inwoners, er op uit om dit waterfestijn mee te maken. Dat zijn dus genoeg emmers water en genoeg waterpistolen. Het mag dan ook geen verrassing zijn dat het me niet gelukt is om droog een supermarkt te bereiken. Nu moet ik wel kenbaar maken dat de hoeveelheid water die ik op weg naar de supermarkt over me heen kreeg nog redelijk mee viel. Ik kon echter geen kant meer op toen drie caissières tijdens het afrekenen hun waterpistolen tevoorschijn haalden en het vuur openden. Totaal verrast en onbewapend was ik uiteraard een makkelijk doelwit. Kletsnat verliet ik de winkel.

Drijfnat bij het appartement aangekomen kon ik niet wachten om met Sabine en Evelien richting het district Silom te gaan. Volgens veel mensen zou Silom namelijk DE plek zijn om Songkran te vieren. Eenmaal in Silom aangekomen viel mijn mond open van verbazing. De straten waren bezaaid met duizenden en duizenden mensen die allemaal achter elkaar aanzaten met waterpistolen. Het duurde dan ook niet lang of Sabine, Evelien en ik moesten het alle drie ontgelden. Drie buitenlanders waren natuurlijk een makkelijk doelwit. Daar waar de Thaise mensen in het dagelijks leven redelijk verlegen zijn tegenover toeristen, daar konden ze nu niet wachten om ons te grazen te nemen. Het was aan ons dan ook de taak om zo snel mogelijk een waterpistool te bemachtigen en moedig terug te vechten. Bewapend met een gigantisch waterpistool struinden we door Silom en schoten we op alles wat ook maar even onze kant op keek. Nu moet ik zeggen dat we het er nog redelijk goed vanaf brachten, totdat we in een zijstraat de brandweer tegen kwamen. Mijn bad-ass waterpistool deed weer even denken aan een gewone Super Soaker toen de brandweer de brandweerslang mijn kant op richten en de kraan vol open draaide. Hier kon ik dus echt niet tegenop! Drijfnat maakte ik me uit de voeten. Overigens leek Silom een ontmoetingsplek voor homo’s en ladyboys. Nu was ik bij voorbaat al voor gewaarschuwd, maar dat het er zo veel zouden zijn, dat was me niet duidelijk. Telkens kwamen er weer mannen in bikini’s voorbij gerend die je even in je achterste moesten knijpen. Gelukkig kon ik ze met mijn water pistool de volle laag geven. Na een halve dag vol watergevechten en het ingesmeerd worden met babypoeder moesten we ons uiteindelijk gewonnen geven en keerden we doorweekt, maar opgetogen huiswaarts. Wat ik in Silom Road had meegemaakt was ongekend en zal niet snel geëvenaard worden. Dit was een dag om nooit meer te vergeten.

Mocht iemand me nu vragen wat er in me op komt zodra ik aan Songkran denk? Het is niet het woord alcohol, het vuurwerk of het feesten in een discotheek of café. Het is gevoel van samenhorigheid, van plezier maken zonder enige vorm van geweld en nog belangrijker, het gevoel om voor een paar dagen weer even kind te kunnen zijn. Songkran is in één woord “geweldig”.

Onderstaande link geeft een kleine indruk van hoe Songkran geweest is:

http://www.youtube.com/watch?v=fwnStv7TsU8&feature;=related

Dit artikel delen

Over de auteur