1. Machtsovername in de Sahara

Machtsovername in de Sahara

Ongeveer een uurtje geleden zat ik een artikel te lezen in de Elsevier, een blad dat ik trouwens bijna nooit onder ogen krijg. Dat het echter de moeite waard is om te lezen zal ik niet ontkennen, de politiek gerelateerde artikelen zijn vrij interessant en het niveau ligt vrij hoog, waardoor bijblijven in het nieuws ineens een stuk gemakkelijker wordt. Enfin, het artikel ging over kindersterfte en de oorzaken hiervan.

Rond het millenium zijn de zogenaamde millenium doelen afgesproken. Vrouwenemancipatie werd een hot item, onderwijs een basisvereiste voor elk mens en er zijn er nog wel wat meer. Dat ik de Elsevier niet al te vaak lees heeft niet te maken met een gebrek aan tijd, dus voor de mensen die alle doelen op een rijtje willen hebben: www.google.nl. Deze doelen zijn door nagenoeg alle landen ter wereld ondertekend en bejubeld. Ook door de landen waar de omstandigheden duidelijk wat minder zijn, zoals Kameroen en andere landen in het oosten van het beruchte continent. Afrika is namelijk het zieke kindje op onze planeet, iets wat niet te ontkennen valt en wat ook niet ontkent wordt.

Kindersterfte is nog zo’n doel. Niemand wil een kind jonger dan vijf zien sterven. Geen president of koning of priester wil zo’n schatje zien lijden. De paradox: niet willen zien lijden maar ook niet fatsoenlijk willen leiden. Dit probleem is behoorlijk pittig maar heeft een simpele oplossing, de linkerhelft van de paradox kan wel gemist worden. De cijfers wat betreft kindersterfte zijn zodoende in zulke landen hoog, maar niet hoger dan het geweten van het desbetreffende bestuur aankan. Geld wordt in eigen zak gestoken, inentingscampagnes worden tegengewerkt door trots. En de bevolking wordt steeds armer en armer...

Iedereen heeft wel eens de South Park aflevering over piraterij in Somalië gezien. Fatboy Cartmen en zijn kornuiten ondernemen een flinke reis om uiteindelijk de verpauperde bende over te nemen, waarna de piraterij floreert. Ieder die de laatste scene gezien heeft, kan zich daarnaast voorstellen dat het Westen niet alleen de daadkracht heeft om iets in touw te zetten, maar ook de militaire kracht om de criminaliteit op een simpele wijze in de kiem te smoren.

Ontwikkelingssamenwerking werkt voor geen meter. Iedere politicus met gezond verstand hoort dit in te zien, met name in een tijd van economische recessie. Het heeft immers geen zin om ons met zijn allen de nieuwe, gouden Ak-47 van de president van Kameroen te laten dokken. Daar haal ik liever een paar biertjes voor op het terrasje in de stad. Misschien geef ik wel een rondje om op die manier aan mijn sociale verplichting te voldoen. Maar niet aan ontwikkelingssamenwerking, want dan veranderen mijn biertjes in een druppel in de Sahara: waardeloos.

Grote oplossingen zijn vaak simpel. Profiteren en honoreren ten behoeve van miljoenen kinderen? Prima. Ontwikkelingssamenwerking werkt niet? Geen probleem. De oplossing is heel simpel, alle landen die zich niet voldoende inzetten om de milleniumdoelen te halen, verdienen een grondige revolutie van buitenaf. Als deze landen gedurende een lange periode bestuurd zouden worden door afgevaardigden van alle andere landen samen, onder leiding van het rijke Westen, hoe groot zou dan de vooruitgang zijn? De bevolking zal zijn nationalistische trots –waarvan een groot aantal niet weet wat dit inhoudt- moeten inslikken, maar het zou kunnen...

...ware het niet dat wij het nog niet eens voor elkaar krijgen ons eigen land doordacht te besturen.

Dit artikel delen

Over de auteur