1. Fotograferen

Fotograferen

Fotograferen is een kunst, althans als je het beroep zo kunt beoefenen dat je anders bent dan anderen, weet te spreken met een beeld of dat je gevoelens op weet te wekken met een schitterende fotoserie. Maar fotograferen is allang niet meer een kunst, sinds de intrede van de digitale fotografie is het werk voor de echte fotograaf vervlogen. Tegenwoordig kan iedereen fotograferen. Je haalt een simpele camera van bijv. Samsung op bij de plaatstelijke Media Markt en je klikt er maar wat mee rond. Begrijp me niet verkeerd, met deze camera’s – mits je je best doet – kun je best leuke resultaten behalen, maar meestal worden ze toch gebruikt voor “Dushi-foto’s”. Voor dat woord wil ik even een klasgenoot bedanken, want het omschrijft perfect de foto’s die dagelijks op Hyves verschijnen van jongens en meiden. Je spiegelbeeld op de foto en even een keer een stoere blik en klaar. Of voor de meiden, even sletterig richting de spiegel kijken, beste inkijk bij je borsten en lipjes getuit. Geheid dat je je... nou dat ene krijgt, ik wil het niet eens uitspreken, hypocriet gedoe. Dat stuit mij als student fotografie tussen de borst... Al weet ik niet als ik er ook trots op moet zijn om student fotografie te zijn.

Het is ergens begin februari wanneer ik samen met mijn moeder – beroepsfotograaf- en mijn oudste zus – hobbyist – naar mijn huidige school ga om daar geïnformeerd te worden over de opleiding fotografie & journalistiek, een niveau 4 opleiding op het mbo, tijdens de open avond die daar wordt georganiseerd. Nadat we genoeg informatie gekregen hadden over de desbetreffende opleiding zaten wij nog te twijfelen om ook nog even bij mijn huidige opleiding te kijken, juist de fotografie opleiding. Maar we besloten om dit toch niet te doen, iedereen kan tegenwoordig ‘foto’s’ maken, dus het (vakantie-)kiekjes gehalte zal vast en zeker zeer hoog zijn.

Nu een jaar later ben ik overgestapt na de fotografie-opleiding, nadat ik daar was aangenomen bleek dit hem toch niet te zijn. Dan maar die andere hobby, fotografie. Zo gezegd zo gedaan. Er was geen woord gelogen van de opmerkingen die mijn moeder en zus maakten over het kiekjes gehalte. Zelfs met deze woorden in het achterhoofd schrok ik eerlijk gezegd een beetje van het niveau, maar ik had stille hoop dat dit naar mate het jaar vorderde wel zou veranderen. Nu zit ik er niet vaak naast wat betreft mijn gevoel, maar nu miste ik finaal. Een enkeling wist zich echt te verbeteren, dan een grote groep die mondjes maat vooruit kwam en daarachter was een nog grotere groep die gewoon bleef haken. Gelukkig is er niemand op achteruitgegaan, maar dat had ik eerlijk gezegd ook niet verwacht – al had ik hier ook geen rekening mee gehouden.

Toch begin ik steeds meer te twijfelen aan veel van mijn klasgenoten, ik betrap me erop dat ik steeds vaker denk: doe jij wel de juiste opleiding? Nu ga ik zeker met veel plezier naar school en dat alles dankzij mijn klasgenoten – want de school laat op veel punten ook te wensen over. Maar wanneer de motivatie weg is, dan ligt het hem aan de school en de leraren en aan niets anders. Er zijn er veel die zich niet goed lijken te realiseren dat ze dit voor zichzelf doen en niet omdat het moet vanwege school. Jij hebt zelf deze keuze gemaakt en ook laten zien tijdens de intake-gesprekken dat je dit wilt, straal dit dan ook uit. “Nee, dat doen we niet, want daar hebben we geen zin omdat de school slecht is, bar slecht.” Geloof mij, er zijn scholen die vele malen erger zijn.

De beleving mist bij veel, het enthousiasme tijdens het fotogaferen bijvoorbeeld. Ik kan enthousiast worden van een mooie foto of nieuwe cameratechnieken die gepresenteerd worden, maar bij anderen lijkt dit totaal niet het geval te zijn. Een mooi voorbeeld zijn de gastlessen die worden gegeven door verschillende fotografen. Zo’n man (of vrouw) heeft zijn portfolio bij zich, een praatje voorbereid spulletjes mee genomen en ziet de mensenmassa binnen druppelen, hij heeft er zin in om dit te doen voor een stel leergierige studenten... Gastles begint en de moed zinkt de fotograaf naar de schoenen, er zal vast en zeker iemand zijn geweest die gedacht heeft: wat een stelletje zoutzakken. Wanneer we bijna met zijn allen de fotograaf beginnen ‘uittelachen’ omdat deze een grappig lachje heeft weet ik nog niet zo zeker of dat wel de bedoeling is. Dan is je aandacht zeer zeker ergens anders bij, wat zeker niet de beoelding is. Hij is hier om zijn vak te presenteren om ons dingen te leren, maar bij weinigen dringt dit echt door.

De boodschap is volgens mij wel overgekomen, hoe populair de opleiding dan ook mag zijn misschien zou school minder plaatsen aan moeten bieden ipv de kleine 40 die ze nu doen. En daarnaast gelijk strengere toelatingseisen, schiften die handel. In de fotografie is er een term voor het zo weinig mogelijk in beeld plaatsen: de kunst van het weglaten. Nu mag ik hopen dat de fotografiedocenten die de intake verzorgen die kleine term kunnen beheersen. Gebruik je kunst om de aspirant-fotografiestudenten (lees: kiekjesfotograferen) weg te laten. Neem een voorbeeld aan twee jongens die tijdens de open dag al met hun overvolle portfolio aan kwamen zetten, die zijn gemotiveerd, die laten zien dat ze willen en die hebben door dat je dit voor jezelf doet, voor je eigen toekomst. Of een vierdejaars Televisie & Mediaproductie student, begon ooit op niveau 2 als fotografisch medwerker, maar mag na de zomer beginnen aan de Nederlandse Filmacademie. Alleen eerlijk gezegd verwacht ondergetekende dat hij een bak stront over zich heen mag verwachten, het ligt hem immers niet aan hen, het licht hem aan de ander.

Dit artikel delen

Over de auteur