1. Há, take that Ralph!

Há, take that Ralph!

Muziek is tof, dat weten we allemaal. Lekker een optreden van een awesome band meemaken terwijl duizenden mede-fans eveneens meebouncen op de muziek. Wat echter nog toffer is, is als je dat weet te combineren: naar een concert van Muse gaan en vervolgens mensen kan uitlachen die dat niet gaan. HA, TAKE THAT RALPH!

Net zoals mede IG’ers Kaoz, JJ en vele andere dudes ben ik zaterdag naar Muse geweest in het Goffertpark te Nijmegen. Aangezien ik daar een busreis van twintig minuten vandaan woon begon mijn avontuur op de bushalte in Milsbeek. De bus kwam voor de verandering eens op tijd, ik liet mijn kaart stempelen en zette daarna vrolijk mijn PSP aan om nog eens aan de haal te gaan met Patapon 2. Het spel is tof en we reden goed door, dus de tijd vloog voorbij. Eenmaal uitgestapt haalde ik nog een grote verzameling fastfood en dacht ik bij mezelf: ‘Wat moet je toch een levensgrote douchebag zijn, wil je dit missen (H).’ Jep, die emoticon dacht ik er ook bij.

Al lopende naar het Goffertpark kwam ik m’n maten en mede-Museliefhebbers tegen, waarmee ik vrolijk een blikje vloeibaar goud opentrok. Het smaakte goed. Even later waren we bij de ingang, waar we met onze kaartjes flashten en gefouilleerd werden (hoewel die bewaking er geen kloot van kon. Een vriend van me smokkelde vrolijk z’n camera mee, zonder dat ie er ook maar enigszins last van kreeg. Aan de andere kant zullen die bewakers vast gedachten hebben dat toch niemand de dwaas verstond die ‘BOM! BOM! ‘ riep.) Allereerst begon een Belgisch rockbandje te spelen, Ghinzu.

Het was niet slecht, helemaal niet slecht. De muziek was best te pruimen, maar het was duidelijk te merken dat iedereen vond dat ze eens moesten opschieten. Toen ze eenmaal het podium verlieten, kwamen the Editors te voorschijn, het andere deel van het voorprogramma. Ze speelden toffe brit-rock (waar ik totaal geen fan van ben, maar dat terzijde) en het was duidelijk dat ook het publiek het een toffe boel vond. Na ook een tijd te hebben gespeeld kwam er nog een sound-check (waarin onder andere Justice, the Prodigy en Foo fucking Fighters gedraaid werden. Hè, jammer hè Ralph =’D) Toen dat klaar was, klonken de sirenes. Het was tijd voor de crème de la crème, het neusje van de zalm, de InsideAndrew van InsideGamer, de band waar iedereen op gewacht had: Muse!

Helaas, net voordat ze opkwamen ging er een of andere tien meter lange neger voor me staan waardoor ik geen ruk meer zag. Al snel klonk Uprising en even later kon ik een in wit gestoken Mat Bellamy en co zien spelen. Gelukkig speelde ze om te beginnen één van de betere nummers van The Resistance (het moge duidelijk zijn dat ik het laatste album ook beduidend het minste vind) en het was ook te zien dat het publiek er zin in had. Na het nummer brulde Matt het publiek keihard ‘HAU AW JOE AL DOEWING HOLLÁÁÁÁÁNDZAH!’ door de microfoon toe en vervolgde daarop met Supermassive Black Hole. Gelukkig: houd het maar bij zingen Matt, want spreken gaat je overduidelijk niet goed af.

De show was helemaal de shit in ieder geval. Van oogbal-strandballen die over het publiek stuiterden tot het publiek dat compleet uit z’n dak ging op het einde met Knights of Cydonia: het was allemaal compleet fuck yeah awesome. Mijn persoonlijke hoogtepunten waren toch wel toen Muse virtuoos Citizen Erased en Map of the Problematique begon te spelen; volgens mij heb ik van het laatstgenoemde nummer nog steeds witte vlekken op me broek. De band tussen band en publiek was duidelijk te voelen en de drie heren op het podium vermaakten zich kennelijk ook opperbest. Jizz in my pants, echt waar.

Toen de show al veel te vroeg voor mijn gevoel afgelopen was, begon de stormloop naar buiten en heb ik nog een Muse T-shirt weten te scoren (voor een speciale afzetprijs van €25,-, maar het was het waard) en heb ik nog een drankje gepakt. Uiteindelijk, bij een vriend aangekomen en in bed gerold spookten er nog maar twee dingen in mijn hoofd: New Born en de gedachte dat Ralph toch wel een levensgrote faggot is dat hij dit gemist heeft.

Dit artikel delen

Over de auteur