1. Ode aan de echte cartoons

Ode aan de echte cartoons

(Mijn eerste weblog, en misschien ook mijn laatste. Dus expect a lot of spelling fouten)

Vandaag is het dinsdag 22 juni, en ik heb zomervakantie.

Lekker geslaagd voor me Havo diploma.

Ik werd vandaag om 10.00 wakker, lekker vroeg dacht ik. Ik sta op en doe de tv aan in de woonkamer. En wat zie ik, cogas zend nicktoons uit op hun preview kanaal. Meteen zie ik Hey! Arnold voor het eerst na 7 jaren. Die tekenfilm zag ik voor het laatst toen ik 10 jaar was.

Toen kreeg ik echt een nostalgisch momentje, tranen van geluk.

En naar de epische Hey! Arnold kwam er opeens CatDog.

Alweer tranen van geluk om weer de cartoons te zien waar ik mee ben opgegroeid.

Ik moest meteen denken aan al die cartoons wat ik als een jongetje altijd na schooltijd keek. Noem het maar op, biker mice, Hey! Arnold, CatDog, angry beavers, etc.

Dat waren pas vette cartoons. En als je het vergelijkt met de hedendaagse meuk die jongeren voor hun kiezen krijgen is het wel triest. Allemaal kleurrijke shit animaties die zich tekenfilms noemen.

Waar geen enkel graantje van geweld toelaatbaar is, tekenfilms waar de jongeren van tegenwoordig niet hard van worden. Als het maar veel kleuren heeft.

Cartoons waar een (geen algemene belediging) fucking homo bleus clues speelt met zijn kut hond die blauw is.

En wat dacht je van die tergende tekenfilm FANBOY AND CHUM CHUM. Een CGI animatie televisie serie wat totaal niet grappig is. Telkens probeert de cartoon humoristisch te worden door cliché grappen.

Het liefst pak ik nu mijn gebroken step en sla ik Eric Robles zo naar de intensive care.

Dus hierbij een ode aan al die hilarische en epische cartoons waar ik en denk jullie allemaal mee zijn opgegroeid.

En ik weet zeker dat ik mijn kinderen in de toekomst zeker Angry beavers en Hey! Arnold laat zien.

Mijn vraag aan jullie,

Met welk cartoons zijn jullie opgegroeit?

Dit artikel delen

Over de auteur