1. Dushi, Dushi en nog eens Justin B.

Dushi, Dushi en nog eens Justin B.

Hoe moet je met iets beginnen als er genoeg is om over te vertellen? Ik heb geen idee, de inspiratie laat me in de steek. Vanmiddag borrelde het nog om dit alles op te schrijven; nu ook nog, maar dan zonder het borrelen. Waarom het vanmiddag dan wel borrelde komt door het vreselijke niveau dat we hebben aan dames op onze school, de ROC Friese Poort. De activiteitenweek zorgt er voor dat je nieuwe gezichten ziet; ook mensen van de andere locatie, de Wetterwille waar alle verzorgings opleidingen te vinden zijn. En bij deze activiteit over SOA’s en relaties wáren er veel nieuwe gezichten. Of ze nu van de Wetterwille kwamen of niet, bijn alle meiden konden zo van de eerder genoemde locatie afkomstig zijn met hun poederhoofden.

Noem ze maar gerust Dushi’s, voor mij nu al het woord van het jaar, in ieder geval schooljaar. Mocht je willen weten wat Dushi’s zijn, dan had je er vandaag bij moeten zijn. Voor de Dushi-leek, dushi’s zijn niets anders dan tutjes en huppelkutjes. Op Hyves zijn ze bijvoorbeeld te herkennen aan hun R+R foto’s, het teveel gebruik maken van de afkorting ‘hvj ( L )’ of ‘Ik wil je nooit meer kwijt, bff (best friends forever) en dat ze geveld zijn door de Bieberfiever.

Biebverfiever is niks anders dan dat je verblind bent door een verwijfde puber, zijn hormonen hebben nog duidelijk niet de juiste plek weten te vinden in zijn lichaam. Deze jonge vrouwelijke heer denkt dat zijn arm gebroken is wanneer hij een klein duwtje krijgt. Vijf minuten later weet hij “door de energie van de schreeuwende fans (van schuimende hondsdolheid overlopende Dushi’s)” weer het podium te betereden en waar hij zijn piepende geroggel te ore brengt. Dit wordt geproduceerd door zijn samengeknepen keel. Instructies om ook dit geluid te kunnen produceren volgen nu: om dit geluid te kunnen produceren dient u vast een klem of een krab bij zich te hebben die u zo in u samengeknepen soa bips kunt stoppen. Wees verstandig! Volg deze instructie niet op, zo redt u mensenlevens! Dat is wat Justin Bieber elke keer voor het optreden doet, dat is zijn geheime wapen om dit vreselijk sadistische lawaai te kunnen maken. Het transporteren van dit geluid komt voort door beweging van de luchtmassa. Zo komt het tot onze trommelvliezen en dringt het hier binnen – mochten die er nog zijn na dit ‘geluid’ te hebben aangehoord – die zich pas na pijnlijke therapie weer weten te herstellen, hiervoor is draaiorgelheldin en de uber-ondushi Sieneke nodig met Sha-la-la Sha-la-lie (Ik ben verliefd).

Deze Dushi’s weten dus niks af van Sieneke, deze kennen alleen Justin Bieber. En dat is nog niet eens het ergste. Veel van deze meiden dragen make-up lagen waar de gemiddelde travestiet jaloers op zou zijn om zijn mannelijke trekken te kunnen verbergen. En ze weten de kleding hier ook schitterend op aan te passen. Panterprint sjaaltes, shirtjes met de grootste inkijk die je je kunt bedenken. Dat weten ze zelfs klaar te spelen wanneer ze niet eens beschikken over een buste en dat het landschap bevat van het platste stukje van Nederland. Petje af hoor. Dan komt de broek, de broek is niets meer dan een veels te strak latex (of spijkerstof) omhulsel maar dan komt de bips nog niet helemaal uit de verf. Hiervoor zijn hakjes nodig die de spieren (vet) omhoog liften, zo wordt de grootste vetbult gevormd tot wat ze noemen een lekker kontje. Te koop lopen met je lijf, het is een kunst en Dushi’s zijn de absolute grootmeesterssen hierin.

Vanochtend bedacht ik me: als mijn haar maar goed zit, dan zit de rest ook wel oké. Haren maken de man, is mijn motto uiterlijk gezien, en aangezien mijn haar bijna nooit goed zit ben ik ook geen man. Maar Justin Bieber zal ik nooit zijn, daar kan ik je van verzekeren. Maar desondanks ben ik wel mezelf en dat maakt mij – hoop ik – mooi. En dan mijn klasgenoten.

Vergeleken bij de van Dushi overlopende activiteit waren zij maar gewoontjes, wellicht lelijk zelfs. Toch besefte ik mij hoe erg ze boven de Dushi’s staan, er zelfs ver boven staan. Jimi Hendrix staat boven alles, vlak daaronder mijn klasgenoten en op de laagste tree staan de Dushi’s en Players. Ze zijn niet zichzelf, ze verbloemen hun ware ik doormiddel van hun kleding, make-up en mede-dushi’s. Mijn klasgenoten zien er niet altijd even mooi uit, gedragen zich vaak genoeg gek en lopen niet met make-up rond maar ze zijn wel mooi, schitterend zelfs. Ze zijn zichzelf.

En hoe eindig je dan zo’n betoog? Ik heb geen idee hoe ik het moet eindigen, net zoals ik geen idee had hoe ik het moest beginnen. Ik ga er geen woorden maar aan vuil maken, ik laat het hierbij. Het is mooi geweest. Einde.

Dit artikel delen

Over de auteur