1. Het leven in een ziekenhuis

Het leven in een ziekenhuis

Eens moest het er van komen, het schrijven van een weblog. Nu maak ik nooit zoveel spannende dingen mee dus heb ik er lang mee gewacht. Onlangs echter heb ik wel het één en ander mee gemaakt wat ik toch eens van me af wil schrijven. Ik ben namelijk sinds gisteren ontslagen uit het ziekenhuis waar ik op twee dagen na vijf weken heb gelegen. Van die bijna vijf weken heb ik negen dagen op de Intensive Care mogen liggen, van die negen dagen heb ik er zes kunstmatig in slaap doorgebracht.

Ik ga eens terug in de tijd naar acht mei. De dag dat ik naar Pavement ben geweest in paradiso. Een geweldig concert met het vooruitzicht op nog een tof concert van Madness op 15 mei en wat later in de maand op 31 mei nog Snow Patrol. Ja, mei zag er rooskleurig uit. 11 mei begint echter de ellende..., na een paar dagen buikpijn te hebben gehad toch maar die avond naar de spoedpost van het ziekenhuis. M'n moeder vermoedde namelijk een appendicitis. Na de echo in het ziekenhuis bleek dit het geval en die zelfde avond ging ik onder het mes. Een kleine ingreep zou het zijn, met een half uurtje gepiept. De volgende dag werd ik echter wakker met de boodschap dat het toch iets anders was gelopen. De blinde darm bleek erg ver heen en de operatie duurde een uur. Ik zou nog een paar dagen blijven voor een antibiotica kuur. Om infecties te voorkomen werd me vertelt. Zo keerde ik na drie dagen naar huis, maar nog niet helemaal gezond. Binnen een dag was ik ook weer terug in het ziekenhuis voor een tweede opname.

Bij die tweede opname bleek er een vochtplek te zitten in mijn buik die het vervelende gevoel verklaarde. Bij de radioloog werd deze eruit gedraineerd waarna ik nog eens drie dagen aan de antibiotica mocht om vervolgens weer naar huis te worden gestuurd. Dit maal wist ik het thuis een dag langer uit te houden om vervolgens op te gaan voor een derde opname. Nogmaals een echo ondergaan en nu bleek zich weer een abces te hebben gevormd in de buikholte. Dat geen wat ze zouden voorkomen met die antibiotica kuren..., not. Dit abces werd vervolgens aangepakt door een drain te plaatsen in plaats van met een enkele spuit ter plekke te draineren zoals bij de vochtplek. Zo mocht ik weer een paar dagen rondlopen met een infuus paal en een drain. Dit maal kon ik op een maandag naar huis en zou ik die vrijdag weer op de poli verschijnen. En wonderwel hield ik het met zware medicatie vol tot vrijdag. Viermaal daags de zwaarste diclofenac i.c.m. met achtmaal daags paracetamol deed de truc. Desondanks groeide de pijn met de dag. Eenmaal op mijn poli afspraak bleek dan ook dat een vierde opname onontkoombaar was.

Die dag werd ik dus wederom opgenomen op de afdeling chirurgie waar het in razend tempo achteruit ging. Die avond was ik niet meer aanspreekbaar en zijn er mensen van de Intensive Care langs geweest om zich vast te introduceren aan mijn ouders. Na mijn operatie zou dat mijn nieuwe thuis worden. Die avond laat volgde de eerste operatie van een langere reeks. Voor het eerst werd nu eens mijn buik echt geopend om te kijken wat daar binnen nou zo dwars zat. Helaas vonden ze die operatie niets en naaide ze de boel weer dicht. Eenmaal op de IC in een kunstmatige slaap gehouden en aan de beademing, zonde voeding en zoutoplossing begon zich flinke druk op mijn buik op te bouwen. Hierop werd met spoed een tweede operatie uitgevoerd waarbij mijn buik alleen werd geopend om de druk weg te laten lopen. Ik was te zwak om meteen in die operatie verder te gaan zoeken naar de oorzaak. De derde operatie kwam de volgende dag. Deze operatie was het die de kwaal uiteindelijk heeft gevonden. Het probleem bleek een geperforeerde dikke darm. Door dat deze feitelijk compleet buiten functie was geraakt bleef het grootste gedeelte van de ontlasting achter in mijn buik wat uiteraard een flinke infectie veroorzaakt. Hierop kon er eindelijk eens actie worden ondernomen om de goede weg op te gaan. In de spoed werd een dunne darm stoma aangebracht om de ontlasting om te leiden zodat de darmen weer kunnen gaan herstellen. En uiteraard moest alle derrie m'n lichaam worden uitgespoeld. Achteraf bleken ze negen liter zoutoplossing te hebben nodig gehad om dat allemaal te schonen.

Die ontlasting die een flinke tijd in mijn buik heeft gezeten heeft ook nog zijn sporen achter gelaten middels een bloedvergiftiging en een mini hartinfarct. Gelukkig is mijn hart volledig herstelt maar wel zal ik de rest van mijn leven het stempel hartpatiënt dragen en daarvoor een bloedverdunner en cholesterol verlager blijven gebruiken. Daar zit ik nu dan met een (gelukkig tijdelijk) stoma en een open buik wond. Maar wel eindelijk bezig met revalideren. Op krachten komen, conditie winnen en aankomen. Door al het gedoe ben ik namelijk flink afgevallen en flink wat spiermassa kwijt geraakt. Gelukkig ben ik in staat snel te herstellen door mijn jonge leeftijd.

En tja, tijdens het WK in het ziekenhuis liggen heeft dan weer één voordeel. Je hebt de tijd om elke wedstrijd die gespeeld wordt te kijken. En door mijn uitstekende timing kan ik de finale gewoon thuis kijken!

~Linius Pallitax~

Dit artikel delen

Over de auteur