1. Bijzondere Flashgames: Episode 3 (Hello Worlds!, Aether en Coma)

Bijzondere Flashgames: Episode 3 (Hello Worlds!, Aether en Coma)

Flashgames. Veel (hardcore) gamers zien ze als minderwaardige meuk. Oké, dat is op zich best terecht, want een aanzienlijk deel van deze spelletjes is ook minderwaardige meuk. Sinds IG PLAY! introduceerde hebben hier meer mensen respect gekregen voor flashgames, maar het blijven natuurlijk domme spelletjes waar je even vijf minuutjes mee speelt, want langer verdienen ze niet echt.

Toch?

Nee dus. Zoals er hier en daar pareltjes liggen tussen de ‘echte’ games zijn er ook schatten te vinden in het rijk van de flashgame. Deze ondergewaardeerde, vaak bijzondere flashgames worden ondergesneeuwd door schaamteloze Mario/Sonic/Megaman/etc. kopieën en zoveelste versies van Bejeweld en Arkanoid. Deze games verdienen meer aandacht, bijvoorbeeld van de grote groep mensen met een verkeerd beeld van de flashgame, die af en toe net zo awesome is als een echte game.

Dit is alweer de derde weblog uit mijn ‘rubriek’ over bijzondere, opvallende flashgames! Ik kan je weer garanderen dat de besproken games stuk voor stuk goed gemaakt en vooral natuurlijk gewoon leuk zijn. Ik wil daarnaast ook nog even de mensen bedanken die mij de vorige keren zulke aardige reacties hebben gegeven: dat is zeker motiverend geweest om door te gaan met het schrijven van deze weblogs.

Net als de vorige keer ga ik natuurlijk weer games bespreken die me zijn opgevallen, door middel van een korte recensie. De cijfers zijn opnieuw alleen achten, negens en tienen, want de cijfers zijn vooral bedoeld om de verhoudingen tussen deze games onderling aan te geven. Ik bespreek immers alleen games die ik echt goed vind.

Hello Worlds!

Gemaakt door: University of Washington CSE (Rich Snider)

Genre: Puzzle platformer

Omdat flashgames over het algemeen klein zijn, gaan ze vaak uit van één concept. In eerste instantie is dat bij Hello Worlds! ook het geval. Het concept, of beter gezegd de gimmick is hier het spelen in meerdere werelden tegelijk. Oftewel: je bestuurt tegelijk twee personages die zich als het ware allebei in een andere spelwereld bevinden. Als je op het pijltje naar links drukt, bewegen beide personages (in Hello Worlds! is te kiezen uit onder andere een krab, een schildpad en een kaal mannetje) zich tegelijk naar links. Maar, als er in de ene wereld een obstakel staat waar je niet langs kan, kan je daar ook niet langs in de andere wereld, ook al sta je daar slechts tegenover lucht. Aan de andere kant geldt ook het volgende: als er in de ene wereld een platform staat, kan je dat ook in de andere wereld gebruiken, ook al staat daar in feite niks. Zoals ik het hier uitleg is het misschien niet direct duidelijk, maar in het spel zelf kom je er snel genoeg zelf achter.

Het doel van het spel is om in ieder level, door gebruik te maken van de verschillende werelden, de rode deur te bereiken. Maar Hello Worlds!, in tegenstelling tot veel andere flashgames, blijft niet enkel bij het concept van twee werelden die tegelijk bestaan, maar neemt ook elementen uit andere platformgames. Die elementen zijn in die andere games vaak het grote concept waar de hele game om draait, maar hier worden die gewoon toegevoegd als extra. Zo is het in Hello Worlds! ook mogelijk om de tijd terug te draaien, moet je de verschillende werelden ook in volgorde laten verdwijnen door middel van de groene deuren, en maak je ook gebruik van kannonen en trampolines: kortom, een volledige platformgame.

Daarnaast zijn in ieder level drie sterren te verdienen: ééntje voor het daadwerkelijk bereiken van de rode deur, ééntje voor het uitspelen van een level binnen de opgegeven tijd en ééntje voor het verzamelen van alle munten in een level. Heb je genoeg sterren, dan kan je – zoals in Mario – door naar de volgende kamer, waar je je platformvaardigheden mag uittesten in nieuwe, goedbedachte levels. Die levels zijn altijd lekker uitdagend, maar zelden frustrerend.

Wat ook opvallend is aan Hello Worlds! is dat het door een heel team gemaakt wordt dat de game ook telkens blijft updaten. Toen ik de game voor het eerst speelde was er maar één beschikbaar personage, waren er nog enkele bugs en geen muziek. Inmiddels zijn er andere poppetjes om uit te kiezen, worden de bugs verholpen en is er muziek toegevoegd. Ook zijn hele levels op de schop genomen en veranderd (toen ik de game voor de tweede keer speelde om deze recensie te schrijven, kwam ik in het begin al meteen allemaal nieuwe levels tegen die ik niet eerder had gespeeld).

De graphics van Hello Worlds! zijn erg simpel, maar zien er daardoor wel grappig uit. Het had natuurlijk beter gekund, maar het past op zich wel bij een platformspelletje als dit. Alleen over de (toevoeging van) muziek ben ik wat minder te spreken. Zoals ik eerder al vertelde was er toen ik de game voor het eerst speelde nog geen muziek. Dit droeg samen met de simpele graphics bij aan een luchtig sfeertje, wat me wel beviel. Toen de makers kozen om muziek toe te voegen hadden ze eigenlijk voor een doodsimpel, komisch gitaardeuntje moeten kiezen. In plaats daarvan hoor je vreemde techno en andere elektronische muziek die er naar mijn mening helemaal niet bij past. Maar zoals in bijna elke goede flashgame is de muziek uiteraard uit te zetten, dus geen nood! :)

Hello Worlds! is een leuke, volledige platformer: een goedbedacht concept, dat door de toevoeging van andere elementen verre van gimmicky aanvoelt. De game zit vol met uitdagende levels, en het systeem waarmee nieuwe levels worden vrijgespeeld, afgekeken van Mario, zorgt voor voldoende motivatie om door te spelen. De graphics zijn ietwat simpel, maar dat stoort niet. De muziekkeuze is helaas minder geslaagd, maar dat mag niet onderdoen aan de ervaring: Hello Worlds! is en blijft een heerlijk platformspelletje.

Hier kan je wel een paar uur mee zoet zijn.

8,5/10

Aether

Gemaakt door: Edmund McMillen

Genre: Puzzle platformer / artgame

Aether is, ondanks de vele guitige smiley-achtige gezichten, een behoorlijk somber spelletje. Het vertelt het verhaal van een jongetje dat in zijn eentje op de aarde leeft en bevriend raakt met een octopus-achtig monster. Omdat hij zo eenzaam is besluit hij met het monster de ruimte in te trekken, op zoek naar andere planeten met wezens die hem misschien van zijn eenzaamheid kunnen verlossen.

Door de tentakels van het monster vast te kleven aan wolken en zwevende rotsen, slingert het jongetje zich voort in de ruimte. In de uitgestrekte ruimte vindt hij vier planeten, bewoond door allemaal vreemde wezens die allemaal een eigen emotie uitdrukken. Op elke planeet is een puzzel te vinden, die je moet oplossen door naar de cryptische opmerkingen van de bewoners te luisteren. Deze puzzels zijn behoorlijk moeilijk, en soms heb je gewoon geen idee wat je moet doen. Maar, zoals de maker al zegt, als je er niet uitkomt laat je je tentakels weer uitschieten en vertrek je naar de volgende planeet om later terug te komen. Je moet daarom ook absoluut niet gefrustreerd raken, want daarmee bederf je de sfeer van het spel. Elke keer dat je een puzzel oplost gebeurt er iets met de aarde. En als alle puzzels eenmaal opgelost zijn keer je terug naar de thuisplaneet, om het droevige einde te aanschouwen.

De sombere sfeer wordt voor een groot deel bepaald door de graphics en de muziek. De graphics zijn simpel, de meest gebruikte kleur is wit, maar alles ziet er wel heel mooi uit. De emoties van de vreemde wezens die je tegenkomt zijn uiteenlopend en de muziek zorgt ervoor dat zelfs de vele guitige glimlachen er tragisch uitzien. Die muziek is echt prachtig en doet denken aan een bekend pianodeuntje uit Zelda. Het begint met een droevige piano, en met elke planeet die bezocht wordt komt er een instrument bij. Een groot gedeelte van de gevoelige sfeer van dit spel ligt bij deze sombere muziek en het is dan ook de muziek die het hele verhaal meeslepend maakt.

Het enige wat de mooie sfeer van dit kunstige spel kan doorbreken is de ietwat stroeve besturing. Het slingeren met de tentakels van het monster wil niet altijd lekker werken, vooral als je de gravitatiezone van een planeet uit probeert te komen. Ook het zwemmen in de oceaanplaneet verloopt niet echt soepeltjes.

Elke planeet staat eigenlijk voor iets de maker zelf heeft meegemaakt, waardoor het spel een heel gevoelige, emotionele lading krijgt. Door dit filmpje te kijken begrijp je het spel ook veel beter. Het verhaal over het eenzame jongetje gaat in feite over de maker zelf. En de maker is er ook in geslaagd om zijn verhaal heel meeslepend uit te beelden, in een prachtige game.

Want dat is Aether: een prachtige, gevoelige game. De muziek, de puzzels, de gevoelens, alles is heel sterk en emotioneel. De besturing werkt soms wat stroef, maar dat kan de pret nooit drukken. Aether is een sterk spel, dat je niet gauw zult vergeten, al was het maar om de tragiek van de maker.

Duurt afhankelijk van hoe snel je de puzzels door hebt, een uur.

9,5/10

**Ik wil nog even iets uitleggen over de besturing van Aether. Ik zal zo min mogelijk proberen te spoilen, maar het is wel iets dat essentieel is voor één van de puzzels maar dat verder niet wordt uitgelegd in het spel zelf. Als je aan een wolk, rots, of wat dan ook hangt, kan je door herhaaldelijk de WASD toetsen in te drukken in de volgorde van een cirkel (bijv. AWDS, een cirkel naar rechts) in het rond slingeren om datgene waar je aan hangt. Dit is essentieel voor het oplossen van één van de puzzels.**

Coma

Gemaakt door: wittyhobos (Thomas Brush)

Genre: Adventure/platform/artgame

Als je mijn eerdere weblogs hebt gelezen (zoja, dan krijg je een koekje), weet je dat ik Nevermore 3 beloonde met een 10/10. En ja, het is dan ook mijn favoriete flashgame ooit. Het combineert alles wat goed kan zijn aan een flashgame: verhaal, graphics, muziek, sfeer en zelfs wat humor. Als je net zo hebt genoten van Nevermore 3 als ik (mocht je ‘m nog niet gespeeld hebben: meteen doen (nadat je de games uit deze blog hebt gespeeld, natuurlijk)) dan zal je ook genieten van Coma. Want Coma is eigenlijk gewoon Nevermore 4.

Als je eerst rondloopt in het donkere huis, zal je misschien niet direct aan Nevermore 3 denken. Maar als je eenmaal buiten staat in een prachtige, luchtige sprookjesomgeving, gaat de vergelijking met eerdergenoemd geweldig spel meteen op. Je hoofdpersoon is een volledig zwart mannetje, net als in Nevermore 3, de omgevingen zijn prachtig en lijken heel erg op die van Nevermore 3, zelfs de dialogen doen aan Nevermore denken. In Nevermore was de omgeving ook dynamisch, de plantjes bewogen als je er doorheen liep, in de wind waaiden kleurige lappen. De sfeer is prachtig, net als in Nevermore.

Maar uiteraard zijn er ook verschillen. Zo is Coma minder gedreven door platformpuzzels en meer door een duister verhaaltje, over je zusje die is opgesloten in het eerder genoemde donkere huis. Je reis brengt je langs allerlei uiteenlopende verassende plekken die het avontuur memorabel maken. Verder is Coma ook een stuk duisterder dan Nevermore 3. En uiteindelijk blijf je zitten met een vraag: waar gaat het verhaal nou eigenlijk echt over? Op deze manier gaat Coma dieper dan Nevermore 3.

Eigenlijk is het totaal onterecht om Coma Nevermore 4 te noemen. Want wat juist zo kenmerkend is aan deze games is hoezeer je de toewijding van de makers ziet, ik zou haast zeggen de liefde voor hun werk. Want dit soort games kan je gerust kunst noemen. Coma mag dan nog zoveel gelijkenissen vertonen met Nevermore 3, het is een unieke game. Het is het soort game waarbij je je af gaat vragen waar de grens tussen kunst en games ligt.

Deze recensie is eigenlijk veel te kort voor een game als Coma, maar aan de andere kant is het ook erg moeilijk om een goede recensie te schrijven over een game als deze. Speel hem. En speel daarna Nevermore 3, als je dat nog niet gedaan hebt. Ervaar die geweldige reizen door twee uiterst sfeervolle werelden. En om nog even terug te komen op wat ik eerder zei: Coma is wat mij betreft geen Nevermore 4, maar Coma 1.

Hij is korter dan Nevermore 3, maar net zo mooi. En je gaat ‘m natuurlijk een paar keer spelen.

9,9/10

Dat was het dan. Weer drie geweldige games, van gewoon ontzettend leuk, tot gevoelig, tot meeslepend. Ik ben stiekem al een beetje bezig aan een vierde weblog, dus verwacht binnenkort weer een lading mooie flashgames.

Omdat ik van plan ben wel meer van deze weblogs te schrijven, zou ik graag van jullie opbouwende kritiek willen. Wat kan beter voor de volgende keer? Of heb je andere ideeën? Verder vind ik de titel van mijn weblogs eigenlijk een beetje te simpel, dus als jij iets weet, laat dan een reactie achter. Ik heb zelf natuurlijk al aan de meest logische gedacht, zoals Flashy Games (of Gamesflits, of Flits Flats Floets Flashgames), maar die zijn een beetje flauw. :)

Yay!

Dit artikel delen

Over de auteur