1. Over lijden voor geluk.

Over lijden voor geluk.

Ik bezit misschien niet het geheugen van de grote wetenschappers en filosofen of de charme van Thierry Baudet, maar ik heb een adequaat geheugen en ik val blijkbaar niet slecht bij de meisjes. Het heeft iets prettigs om af en toe te pieken en vanaf de top naar beneden te kijken om vrienden en familie te zien klauteren, maar het is aan de andere kant heel koud zonder mensen om me warm te houden. Een prachtige brunette om kou en warmte mee te delen of een goedlachse Brabander om lekker nostalgisch anekdotes mee te delen ontbreken. Beter zijn dan anderen betekent in zichzelf niet dat je daadwerkelijk beter bent. Een goed rapport vol complimenten zegt niet zoveel, praten met meisjes over alledaagse zaken zegt helemaal niks.

Als ik door de straten van mijn leven loop zie ik veel bekenden die niet zo bekend zijn en die ook niet bekend zouden willen zijn. Tot mijn dertiende zat ik op een voetbalvereniging met andere aspirant topvoetballers. Het was geaccepteerd en zelfs geprefereerd gedrag om elkaar uit te schelden en belachelijk te maken, om bij het wisselen van de teams weer de beste vrienden te zijn. Daar hield ik van, heel veel. Doordat ik ook een toekomstige André Rieu wilde worden bleef ik niet veel langer op die vereniging, maar af en toe ga ik op een loze zondagmiddag nog wel eens langs om een wedstrijd te bekijken. Zien hoe de jongens het doen, en over het algemeen doen ze het verdienstelijk. Het eerste elftal van die amateurclub bestaat uit de jongetjes die er alles voor over hadden om in de D1 te komen in plaats van de D2, gewoon om beter te zijn. Ik twijfel aan de pretentie: ‘Ik hoef niet perse beter, ik vind het wel goed.’, wanneer hij het jaar ervoor over lijken ging.

Zelf doe ik het dus ook verdienstelijk. Ik heb nooit tot de absolute crème de la crème behoord maar ik onthield met niet van de nodige champagne, die mij dan ook regelmatig aangeboden werd. Mensen vinden het fijn om in het gezelschap te zijn van een intellectueel, het geeft ze het gevoel dat ze zelf niet minder zijn. Ik geef geen cent om de gevoelens van die feestbeesten, maar hun feestjes zijn mijn visite zeker waard: al was het maar omdat ik zelf niks minder ben. Ontspannen converseren over de mislukte politieke carrière van Agnes Kant, over het collectivisme tijdens het wereldkampioenschap voetbal en alle voordelen van thee ten opzichte van koffie. De automatische piloot doet zijn uiterste best en doet dat voortreffelijk, waardoor mijn gedachten kunnen afdwalen naar het werkelijk belangrijke: de liefde. Of naar het volstrekt imbeciele feit dat er allerlei banken buiten staan terwijl de woonkamer een Intratuin is.

Gelukkig dat die jongen van de voetbal er was of dat meisje waarmee ik ooit geflikflooid heb, zonder jullie zou ik niet zijn waar ik nu ben. Wanneer er een ster aan de hemel straalt, zijn jullie het allemaal en ik zou jullie nooit vergeten, maar vertel me dan eerst eens waarom jullie mij vergeten zijn? Ach, misschien is die ene ster ook wel een ster, een abstract maar concreet idee ergens in het universum. Over concrete ideeën gesproken, wat als er een stuwdam gebouwd wordt in het Nauw van Calais en de gegenereerde stroom gebruikt wordt om heel Afrika te voorzien? Of we al onze intellectuele geesten verbinden om eens daadwerkelijk iets op te lossen in plaats van onszelf te beschermen? Of.. of... of... we gaan door op de oude voet, aristocratie heeft zo zijn slechte kanten maar het is fijn om aristocraat te zijn.

Het prachtige New York, New York van Frank Sinatra heb ik beduidend minder hoog in achting dan New York van U2. De droom om tot de top te behoren is slechts een droom, een obsessie, een nachtmerrie waaruit een mens nooit meer wakker kan worden. Geluk en blijheid, een simpele lach, het is allemaal onbereikbaar geworden zodra het opgegeven wordt voor die lust naar macht, geld en aanzien. Het grappige is dat ik connecties heb en zij beweren dat geld gelukkig maakt. Daar ben ik het mee eens. Met een dikke portefeuille koop je de wereld en je geluk. Maar het rare, het hele vreemde is dat als ik naar dit nummer aan het luisteren ben, ik me wanhopig voel. De angst om te falen en heel diep te vallen in incoherent aan het lopen op de steile trap. Nog maar een glaasje champagne dan.

Dit is fictie. De hoofdpersoon is gebaseerd op een pretentieus figuur en het nummer New York: http://www.youtube.com/watch?v=VvBsYYE3n3w.

Dit artikel delen

Over de auteur