1. Een Dubbelleven

Een Dubbelleven

Zwart haar, donkerbruine ogen, bruine huidskleur en een moeder met een dubbele nationaliteit. Het zijn eigenschappen die weinig Vlamingen of Nederlanders hebben. Ik ben een van de weinige die deze eigenschappen wel bezit. Hier in Vlaanderen ben ik een gewone jongen die zo goed mogelijk z’n best probeert te doen op school en zich bezighoudt met het schrijven van recensies (en vanaf nu ook met het schrijven van weblogs). In de Filippijnen (het land waar mijn moeder is geboren) ben ik daarentegen een vrij bekende jongen die meermaals wordt voorgesteld aan verscheidene meisjes. Zelf ben ik nu al drie keer met mijn familie naar de Filippijnen geweest en elke keer is de reis weer iets unieks. Het is een maand lang geen computer, geen fuiven, geen contact met vrienden. Maar toch kan zo’n reis ook één maand lang je het leukste gevoel geven uit je hele leven.

Een reis naar de Filippijnen (ongeveer 10980 km) voor een volledige maand kan onze portefeuille serieus legen. Jarenlang sparen is hierdoor een gevolg en zorgt ervoor dat we steeds meer verlangen om naar de Filippijnen terug te keren. Dat is ook al duidelijk te merken aan m’n verleden. Ik heb namelijk enkel in 1995, 2000 en in 2006 voet op Filippijnse bodem mogen zetten. Dat ik volgend jaar weer de andere helft van mijn familie kan terugzien heeft me weer het gevoel dat ik voor de vierde keer in een droom zit. En die droom zal in 2011 uiteindelijk toch weer uitkomen. Maar uit ervaring weet ik dat voor mijn droom kan uitkomen er eerst een heleboel andere dingen op ons pad liggen.

De reis zelf is namelijk een ware uitputtingsslag. Zoals je in de vorige alinea kon zien is de afstand tussen België en de Filippijnen erg groot. We zijn hierdoor dan ook twee volledige dagen onderweg. Eerst een taxi richting Zaventem (anderhalf uur), dan het vliegtuig op naar Londen (anderhalf uur), daarna ons haasten om het vliegtuig naar Honk Kong (dertien uur) niet te missen en bij aankomst ons weer melden bij de volgende gate voor het vliegtuig richting Cebu (vier uur en een half). Wie denkt dat we er dan zijn is volledig verkeerd. De Filippijnen bestaat immers uit meer dan 7000 eilanden (de een al wat groter dan de ander) met als gevolg dat we nog een volledige nacht moeten doorbrengen op een (niet al te luxueuze) boot. Uiteindelijk kunnen we na de bootreis een taxi nemen richting onze eindbestemming.

En dan is eindelijk het grote moment aangebroken, na twee dagen reizen zien we onze familie terug na al die jaren. Een vrij emotioneel moment voor mijn moeder die hier tot haar 25ste heeft geleefd. Voor mezelf blijft dit gewoon bij handje schudden en direct naar bed gaan. Na meer dan 35 uur wakker te zijn kan ik een bed zeker gebruiken. De bedden zijn trouwens voorzien van een muskietennet, want muggen zijn er in overvloed als het er pikdonker is. Deze netten werken meestal wel goed, maar dat er geen enkele kakkerlak of iets dergelijks door het net kan is geen zekerheid (mijn vader kan het weten!). Nog een ander nadeel aan de nacht is natuurlijk de hitte. Naakt gaan slapen is vanzelfsprekend de enige remedie ertegen maar zelfs dan kan het zijn dat je 2 uur ’s nachts nog altijd ligt te woelen in bed. Uiteindelijk wordt ik toch ’s morgens wakker en staat me elke keer weer een dag op te wachten die ik niet snel zal vergeten.

Zo gingen we bijvoorbeeld naar een lokaal park waar we maar niet genoeg kregen van de zeer lekkere ijsjes, enkele bekende winkelcentrums met een (te) groot aanbod aan kledij en naar een dierenpark dat tegelijkertijd diende als hotel (wtf!?). Voor mij bleef het hoogtepunt kletsen met de beauty’s die op de Filippijnse stranden aan het paraderen waren. Dat het enkel bij praten bleef mocht natuurlijk de pret niet drukken, hoewel ik stiekem toch zou overwegen om… Maargoed, ik was al heel erg blij dat ik met hen kon praten. De meeste Filipino’s spreken namelijk Tagalog met als tweede taal Engels. Mocht dat laatste Frans geweest zijn, zou ik binnen de kortste tijd boven een grote ketel opgehangen zijn in de woonkamer van m’n leerkracht Frans. Het praten gaat meestal goed, totdat men hun Engels gaat beginnen met Tagalog. Dan krijg je zinnen zoals: Pastilan (godverdomme), my mother is calling me of You are a Belgian? Mao gyud (dat zal wel). Ondertussen ken ik al een beetje Tagalog maar zeker nog veel te weinig om met hen te kunnen communiceren.

Mochten we toch niet van plan zijn om een uitstapje te maken konden we nog altijd een beetje badmintonnen of basketballen. Doordat onze familie op een berg leeft hebben we het geluk dat er geen zuchtje wind staat en de pluimpjes zonder problemen bij de andere speler toekomt. Een basketterrein is overal te vinden, het is ook één van hun nationale sporten. Maar de sport die zij prefereren is zonder twijfel boksen. Manny Pacquiao wordt er gezien als een nationale held en komt zelfs bijna om de vijftien minuten op tv (een bokser in reclamespotjes!). Dat hij de enige man is die eigenlijk iets betekent op wereldniveau is eigenlijk wel logisch. Wie zou er in de Filippijnen, waar het bijna altijd boven de 30° Celsius is een sportman willen zijn? Ik zou er haast nachtmerries van kunnen krijgen!

Alles wat er daar vier jaar geleden gebeurde is daarentegen helemaal geen nachtmerrie, je kon het haast vergelijken met een sprookje. Het leek allemaal zo onecht te zijn dat ik mezelf wel eens durfde wakker te slaan om zeker te weten dat ik niet sliep. Al dat heerlijke fruit aan de bomen, al die humoristische momenten met vrienden en familie, al die verschillende soorten dieren die ik kon bewonderen, al die mooi meisjes in strakke bikini’s met … euh, we wijken af. Wat ik hiermee probeer te zeggen is dat er aan alle sprookjes een einde komt, ook aan de mijne. Hij heeft een maand lang geduurd maar wordt in mijn hoofd meerdere malen per jaar teruggespoeld. Een sprookje met een onbeschrijflijk terugzien van familie en een heel emotioneel afscheid. De cyclus van het lange sparen is ondertussen bijna rond, over 11 elf maanden kunnen we terug het vliegtuig (en boot, en taxi en…) op en zeggen: Hi grandma, hi grandpa, we missed you…

Dit artikel delen

Over de auteur