1. Albumrecensie: The Dead Weather - Sea of Cowards

Albumrecensie: The Dead Weather - Sea of Cowards

In 2009 vormde zich, min of meer per ongeluk, de rock ‘n roll-supergroep The Dead Weather, bestaande uit zangeres Alison Mosshart(The Kills), drummer Jack White(gitarist in The Raconteurs en The White Stripes), bassist Jack ‘L.J.’ Lawrence(The Greenhornes, The Raconteurs) en toetsenist/gitarist Dean Fertita(Queens of the Stone Age, en meetoerend als toetsenist met The Raconteurs). Het idee was om een paar singles uit te brengen, maar dit werd uiteindelijk een heel album, Horehound genaamd. Hun ruige, donkere sound, geinspireerd op bluesrock en gothic rock werd geroemd, maar toch werd het album zelf wat lauwtjes ontvangen, vooral omdat de liedjes vrij weinig vorm hadden en de teksten zwak waren. De cd klonk eigenlijk als een uit de hand gelopen jamsessie.

Minder dan een jaar later is er dan toch een tweede album, Sea of Cowards. De liedjes zijn dit keer duidelijk beter geconstrueerd, al blijven de teksten weer achter(met uitzondering van soms geweldige vondsten als ‘Shake your hips like battleships’) Een andere verandering is dat het album een stuk duisterder is dan de eerste cd. Zangeres Alison Mosshart klinkt als een voodoo-priesteres en wordt begeleid door venijnige synthesizer-riffs en peilloze, hevig vervormde baslijnen.

Het album begint meteen goed met Blue Blood Blues, een hard bluesrocknummer, waar Jack White zingt. De tekst lijkt nergens over te gaan(Crack a window, crack a broken bone, Crack your knuckles when you're at home), maar de baslijnt dreunt overal doorheen en het lied giert van de energie. Daarna komt Hustle and Cuss, een nummer waarvan de tekst nog minder voorstelt(Hustle and Cuss, then lick on the dust, en dat is ook de hele tekst). Het lied leunt volledig op de bas.

Het volgende nummer is The Difference Between us, waarin een hevig verstoorde synth de hoofdrol speelt. Eindelijk kan de zangeres een nette tekst neerzetten en gaat het lied echt ergens heen. uiteindelijk loopt het nummer over in I’m Mad, dat blijkbaar een soort van Evil Dentist-fantasie is, met de zangeres scanderend:’I’m Mad! Ha Ha!’ Het balanceert op het randje van het banale, maar mondt uit in een geweldige solo op gitaar die klinkt alsof het hele lied ineensmelt.

Het vijfde nummer is Die By the Drop, naar mijn mening het beste nummer van het album. Het lied heeft een kop en een staart en The Dead Weather klinkt eindelijk helemaal zelfverzekerd, dingen die op het vorige album ontbraken.

Op de tweede helft van het album worden dingen wat minder. I Can’t hear you heeft weinig impact. Gasoline echter is samen met Blue Blood Blues en Die by the Drop het beste nummer van het album. Het orgel wordt bijna gebruikt als percussieinstrument en de zangeres sneert:’I don’t want a sweetheart, all I want is a machine!’. De nummers die erna komen, No Horse en Looking at the Invisible Man, zijn losse flodders. De liedjes missen een vorm en blijven niet hangen. Jawbreaker daarentegen, het volgende nummer, is weer raak, vooral door het geweldige synthesiser-riff.

Het album sluit af met Old Mary, dat eigenlijk fungeert als outro in plaats van een op zichzelf staand nummer. Jack White is een priester die een gebed doet voor een overledene, maar verder gaat het nummer nergens heen.

Ondanks een paar missers is Sea of Cowards een veel betere cd dan Horehound. De band is zelfverzekerder en beter in liedjes schrijven geworden. Toch is The Dead Weather eigenlijk een live-band, en het is jammer dat ze nog geen shows in Nederland hebben gepland.

Eindscore: 4/5

Dit artikel delen

Over de auteur