1. Storm verwond jongeren (ook op journaal!)

Storm verwond jongeren (ook op journaal!)

Tien minuten geleden stapte ik eindelijk door de voordeur van mijn huis. Meteen kwam mijn moeder op me afgerend en omhelsde me. Daarna volgde een uitbarsting van woede over het feit dat mijn voetbaltrainer zo onverantwoord kan zijn. Vervolgens vertelde ik het verhaal in detail na. Het ging ongeveer zo:

Om half zeven zat ik nog thuis, terwijl ik wist dat de voetbaltraining al om kwart voor zeven zou beginnen. Het weer buiten was echter rampzalig. Ik zag uit het raam dat de wind en hagel stukken aarde en takken met zich meebrachten. Uiteindelijk ging de storm even liggen en brak zelfs de zon even door. Ik besloot toch maar naar het trainingscomplex te gaan, waar ik om tien voor zeven arriveerde.

Op dat moment begon het weer te onweren, steeds erger. Flitsen vulden de lucht en een constant gerommel wekte ongerustheid op. Veel spelers begonnen te mompelen over het feit dat de trainer zich hier niks van aantrok en de training gewoon door liet gaan. Van wind was er echter nog geen sprake, maar een keiharde hagel viel plots uit de lucht. Verrassend genoeg kon ook dit de coach niet overhalen om een eind aan deze - al aardig nutteloze - eerste training van het seizoen. Toen was het opeens droog en stil...

Enkele minuten later keek ik de lucht in. Stukken aarde vlogen langs de werkende schijnwerpers. Het gaf een vreemd, mysterieus silhouet achtig effect. Op dat moment brak een vernietigende wind door. Iedereen rende uit schrik weg, instinctief richting de kantine. "Pak nog ff wat pionnetjes!", riep de gestoorde coach nog. Omdat ik er eentje tegenkwam op mijn "vluchtroute" probeerde ik dat ook, maar de storm blies me in een totaal andere richting. Ik was machteloos en dacht even over het hek geblazen te worden. Toch kon ik aansluiting vinden bij de rennende groep die nog een hele weg had te gaan richting de kantine. Misschien was dit mijn redding, omdat het achterste gedeelte van de groep "beschutting" kon vinden achter de jongens voor hen. En aangezien ik eigenlijk het dichtst bij de kantine stond van iedereen had ik - mits ik niet voor de pion ging - voorop gelopen. Halverwege het voetbalveld vloog een doel de lucht in, een deel van de groep kon net aan uitwijken en zo voorkomen dat het statief hen raakte. Vervolgens ontstond er een soort van "explosie" die twee reclameborden compleet vernietigde. De groep rende langs het veld en dus kwamen de voorste jongens recht in de scherven terecht.

Ik zag het gebeuren, maar kon niet stoppen met rennen. Een stuk reclamebord vloog rakelings langs mijn hoofd - voor mijn gevoel - maar ik had - opnieuw voor mijn gevoel - geen tijd om mijn hoofd te beschermen of iets dergelijks. Ook kon niemand door de wind elkaar horen en dus hadden waarschuwingen totaal geen zin. Toen de hele groep - inclusief trainer - zich bij de kantine naar binnen wurmde leek alles in orde te zijn. Totdat ik de slachtoffers zag

De eerste - een klein jongentje dat waarschijnlijk voorop rende - onderbrak de angstige stilte. "Mijn been, mijn been!", hoorde ik hem schreeuwen. De groep ging aan de kant en nadat hij zijn trainingsbroek uit had gedaan, kwam een gigantische wond aan het zicht. Zijn gehele dijbeen - van knie tot heup - lag open en de beelden deden me denken aan een film als Saving Private Ryan. Als snel raakte hij buiten bewust zijn en liet hij een druipend spoor van bloed achter. Later zou blijken dat een scherf van een reclamebord een deel van zijn bovenbeen had getroffen en er een hele hap vlees(?) uit zijn dij was. Ook lag een deel van zijn bovenarm open.

De tweede was er misschien nog wel erger aan toe. Een grote bloedende wond op zijn wang verraadde waar hij een scherf had gevangen. Of beter gezegd een heel stuk bord, als we de jongen die vlak achter hem liep mogen geloven. Hij bleef bij bewust zijn maar zou weleens een flinke hersenschudding kunnen hebben opgelopen, volgens het ambulance team dat arriveerde. Bovendien was hij op meerdere plekken getroffen, maar door kleinere scherven die diepe, maar minder hectische wonden achterlieten. De derde jongen liep vlak achter de twee slachtoffers en hield aan de vliegende reclameborden een gescalpeerde pols over, die wonder boven wonder het stuk huid bij zijn slagaderen intact had gehouden. Veel geluk gehad dus.

Aanvankelijk kwam er slechts een ambulance - voor de jongen met de beenwond - maar aangezien een heel team van zes man nodig was om hem te helpen volgde er al gauw een tweede ambulance voor de andere slachtoffers. Ikzelf kan mijn geluk niet op en ben er - net als enkele andere jongens - goed vanaf gekomen. Een groot deel van de damesgroep die op het andere veld trainden was net binnen toen de storm begon, maar enkelen waren nog buiten. Ook weet ik niet zeker of er nog meer gewonden zijn, aangezien een deel van onze groep naar een kleedkamer gebouw rende voor beschutting.

Mocht er blijvend letsel ontstaan bij de "getroffenen" dan zou het best weleens kunnen dat dit verhaal nog een flink staartje krijgt. Iedereen was namelijk woedend op de trainer en ikzelf vind het ook onbegrijpelijk dat er in zulke omstandigheden gewoon wordt door getraind.

Toen de storm ging liggen en alle ouders - die waren als de wiedeweerga naar de club gekomen - met hun aanhang weer naar huis gingen, werd pas duidelijk hoe erg de schade is. Het veld lag bezaaid met stukken reclamebord en wonder boven wonder vond ik mijn schoenen zonder moeite terug. Die lagen namelijk vastgeklemd tegen het hek, door een doel dat ertegen aan was gewaaid. Bomen aan de slootkant waren met grond en al omver geblazen waardoor er een soort muur van vier meter hoog, bestaande uit aarde was gevormd. Het leek wel een slagveld.

Op mijn weg terug kwam ik ook nog een ploeg EHBO'ers tegen, aan wie ik vroeg hoe het met de gewonde spelers gesteld was. Zij vertelden me dat ze net aan waren gekomen en dus afkomstig waren van de derde ambulance.

Ik wil nog even benadrukken dat er bij dit soort situaties doden hadden kunnen vallen. Eerder heb ik al eens artikelen als dit gelezen en een nieuwsbericht gezien waarbij in een voetbalwedstrijd reclameborden door de wind werden losgeweekt en er zeven doden vielen. Niemand overleeft een doelpaal die tegen zijn hoofd komt en een scherf van een reclamebord hoeft maar in je maag te belandden en het is over. Ook heb ik nog nooit iets als dit meegemaakt en is me nu wel duidelijk geworden wat een vernietigende kracht de natuur bezit. Ik hoop dan ook dat ik - en mijn team - nooit meer in zo'n onverantwoorde situatie terechtkomen.

Dit artikel delen

Over de auteur

Mad