1. Over muzieksmaak valt te twisten! Deel 2: Boxcar Racer - Boxcar Racer

Over muzieksmaak valt te twisten! Deel 2: Boxcar Racer - Boxcar Racer

Hoe zou jij reageren als je vijftienjarige buurjongen jou vraagt of je weleens over zelfmoord hebt nagedacht? Of als je kleine, etterige zusje je vraagt wat jij zou doen als je te horen kreeg dat je nog maar een maand te leven had? Stel je een klas vol pubers voor, waar de een na de ander een vraag stelt over de nare toestanden in de wereld, de angst om alleen te zijn of hoe hij/zij de verbroken relatie met zijn/haar geliefde moet verwerken. Persoonlijk zou ik met mijn mond vol tanden staan. Ik zou hinken op twee gedachten: Die persoon loopt met mij te f*cken en zodra ik hier serieus op inga ben ik de pineut. Of: Schuilt er misschien meer in deze persoon dan ik ooit gedacht had, is hij/zij serieuzer en volwassener dan de indruk die hij/zij tot nu toe gewekt heeft. In het geval van Boxcar Racer blijkt het laatste waar te zijn. Op het eerste oog een stel snotjongens die kinderachtige popmuziek maken in een punk-achtige setting. Maar als hun serieuze kant naar boven komt, blijkt er meer te zijn dan "tits and ass", "weed" en "take off my pants".

Boxcar Racer bestaat namelijk uit twee-derde van de band Blink 182. Deze band kenmerkt zich vooral met "schop tegen alles" popliedjes die mede door het stevigere, uptempo drumwerk van Travis Barker tegen de punk aanleunt. Toen de band in 2001-2002 besloot even uit elkaar te gaan, zodat de bandleden meer tijd hadden voor andere projecten (of "sidequests" zoals wij gamers dat graag noemen) dook Tom DeLonge de studio in. In die studio had hij nog wat stukjes muziek en tekst liggen die eigenlijk niet bij Blink 182 pasten. Muziek met een boodschap, teksten zonder scheldwoorden. Nummers die een keer niet gaan over hoe graag je die sl*t wilt ne*ken, maar over de ondergang van de wereld, zelfmoordneigingen, en de pijn die je voelt als een verbroken relatie alle emotie uit je lichaam geslagen heeft. Dit is "heavy shit". Tom ging met deze melodieën en teksten aan de slag en vond maatje Travis Barker bereid om zijn, bij vlagen onnavolgbare, tromgeroffel los te laten op zijn melodieën.

Het resultaat een dertien nummers tellend album, waarvan elf nummers serieuze teksten bevatten. Tom kan het niet laten om nog een keer uit zijn dak te gaan over SOA's op "My First Punk Song". Het album eindigt met een kleine twee minuten durende instrumentale outro. Op een regenachtige dag had collega zanger Mark Hoppus niets beters te doen en besluit hij in de studie de vocalen te ondersteunen op "Elevator". Dit is dus eigenlijk een Blink 182 nummer, en stiekem een voorloper of het "self-titled" album van Blink 182. Muzikaal is Box Car Racer niet eens zo heel bijzonder. Het is punk voor jong volwassenen. Punk voor mensen die te oud zijn om mee te gaan in de Justin Bieber hype. Punk voor mensen die te jong zijn om échte punk te luisteren (zoals het eerdere werk van Green Day en NOFX). Boxcar Racer is er voor al die pubers en adolescenten die verward en onzeker zijn. Pubers en adolescenten die weten dat er meer is in het leven. Alleen ze weten niet waar dat nou precies is en hoe het er uit ziet.

De albumhoes laat de zoekende in het duister tasten. Een anomiem silhouet prijkt op de cover van de CD. En dat is precies waar dit album voor staat. "It can be anybody", lijkt de cover te willen zeggen. Duidelijk is dat de CD een persoonlijke snaar willen gebruiken. Veel teksten hebben een ik-perspectief. Teksten als "I feel so cheap, So used unfaithful", zijn geschreven om die onderbuik gevoelens naar boven te halen. Tel daarbij de energieke inslag van het drumwerk van Travis Barker en menigeen krijgt zin om zo'n ouderwets tinnen vuilnisbak bij iemand door de ruit te gooien. Maar het album wisselt makkelijk van deze stemming naar wat intiemere stemming als het gaat over zelfmoordneigingen of een smeekbede aan God, met het vriendelijke verzoek of Hij je alsjeblieft nog even in leven wilt laten. Natuurlijk mag de "scheit aan de gevestigde orde" instelling, die Blink 182 zo kenmerkt, niet ontbreken. En dus blijkt dat de overheid liegt en dat de gevestigde orde de wereld naar de afgrond brengt.

Dit is duidelijk andere koek dan "All the small things" of "Josie". En dat is juist wat dit album zo bijzonder maakt. Het is niet geniaal, in geen enkele manier. Het is een ode aan het volwassen worden. Boxcar Racer staat voor de tweestrijd die elke jongere meemaakt. Eens komt het moment waarop je volwassen moet worden. Dit gaat gepaard met groeipijnen en momenten waarop je je hoofd zo hard tegen de muur wilt slaan dat het in duizend stukjes uit elkaar spat. Soms wil je je liefde wel wurgen, terwijl je weet dat je niet zonder haar kan. Je vraagt je af waarom iedereen Coca-Cola drinkt in plaats van Aldi Cola, dat toch veel goedkoper en net zo slecht voor je gezondheid is. Verwacht op dit album geen antwoorden te vinden op deze vragen. Maar het is een CD die je oppakt wanneer je je even "down" voelt. Het is een album dat bevestigt wat jij voelt, nummers die je het gevoel geven dat er meer zijn zoals jij. En die inspanning alleen al, maakt dat elke onzekere, zichzelf respecterende jongere naar deze CD moet luisteren.

Dus de volgende keer als je iemand lekker onvolwassen een boer in iemands gezicht ziet laten, of je kleine zusje draait weer zestig rondjes voor de spiegel om te kijken hoe mooi ze is, houd je dan in. Haal niet uit naar dit onvolwassen gedrag, maar weet dat ook deze mensen op een bepaald punt in tijd op een tweesprong komen te staan. Doorgaan met onvolwassen zijn in de hoop om nooit op te groeien, bang dat je "net als hen" (volwassen) wordt, of het onvermijdelijke accepteren en de volwassenheid tegemoet treden. Als je merkt dat die persoon de tweesprong bereikt heeft, duik dan in je CD archief en overhandig hem of haar Boxcar Racer. Zonder een woord uitleg te geven. Ze vinden hun weg wel.

Dit artikel delen

Over de auteur