1. Ze lijkt niet te kunnen leven...

Ze lijkt niet te kunnen leven...

Daar fietst 'ie dan, rustig te fietsen over de dijk die ooit eens door de weilanden voer en nu wordt omsingeld door de oprukkende industrie. Maar dat kan hem allemaal gestolen worden, hij fietst hier nu toch al voor het zesde jaar langs en kijkt nergens meer raar van op. Dus fietst hij dit stuk als een echte local: oordopjes in, nog net niet de ogen gesloten en met een automatische tred fietst hij door de wind. De oordopjes zijn sinds het vierde fiets-jaar van de partij en in de tussentijd heeft hij al veel bandjes en muzikanten versleten. Er zijn er drie á vier die het al die jaren hebben uitgehouden op wat eerst zijn MP3 was en later de iPod werd; Matchbox Twenty, Queen, Amy Macdonald en Travis. In de begintijd was hij de enige die hier naar luisterde en waren met name Matchbox Twenty en Travis volstrekt onbekenden voor vrienden en klasgenoten.

Inmiddels zijn we dus vier jaar later aanbeland en kent hij veel meer mensen die hier naar luisteren en de andere muziek die er in de loop van de tijd bijgekomen is. Een kleine greep uit het uitgebreide aanbod waar hij nu voornamelijk naar luistert: Oasis, Blur, The Beatles, Kasabian, Arcade Fire, Arctic Monkeys en The Killers, en nog meer Travis en Amy Macdonald. Al deze bands en artiest hebben iets met elkaar gemeen en dat is dat hij hier niet normaal naar kan luisteren of hij wordt herinnerd aan een persoon waar hij liever niet aan herinnert wordt. Hij is niet de persoon om te gaan roepen dat hij haar liever niet had willen kennen, maar hij had veel liever gehad dat ze niet geheel afhankelijk was van zijn doen en laten. Tenminste, daar lijkt het voor hem en buitenstaanders op, ze lijkt niet te kunnen leven wanneer hij niet in de buurt is.

Met een simpel woord noemen ze dat ook wel onzekerheid. Ze kent onzekerheid zoals wij die allemaal kennen als mensen, maar zij gaat nog iets verder dan wat onzekerheid heet, maar hoe ze dat noemen is hem volstrekt onbekend. Wellicht faalangst? Laten we het voor deze keer maar gewoon bij onzekerheid hebben om het gemakkelijk te houden. Het was vorig jaar dat hij het gevoel kreeg dat hij wel met haar moest omgaan anders zou het op de kop verkeerd lopen en ondanks dat liep het nog verkeerd. Hier had hij zelf schuld aan, toch? Ja, als het aan haar had gelegen had hij hier zelf schuld aan dat hij haar toen negeerde. Voor hem is dat zeker niet het geval en is hij inderdaad in de fout gegaan met het negeren en had hij daadkrachtig op moeten treden. Dit heeft hij nagelaten omdat het niet in hem zit, maar de fout - en tevens de aanleiding voor het negeren - ligt toch echt bij haar.

Waarom? Zij creëerde het gevoel bij mij dat ik niet anders kon dan met haar om te moeten gaan door zich zo op te dringen richting mij. Zelfs na pogingen om haar in de klas te betrekken faalden jammerlijk en toen dat gebeurde was het kwaad al geschied. Ik was in beslag genomen door haar en leefde elke dag met een druk die ik op een gegeven moment niet meer aankon en besloot haar te negeren. Datgene wat ik in het diepst van mijn ziel - om het heel zwaar te zeggen - altijd al wou en dacht van haar. Eenmaal in uitvoering - ik schrok van mezelf dat ik dat in me had om het daadwerkelijk te doen - voelde ik mij een stuk beter en totaal niet schuldig tegenover haar. En nog steeds doe ik dat niet en ben ik blij met de beslissing die ik toen genomen heb. Al mag ons contact dan nu wel weer aangetrokken zijn, dat veranderd nog steeds niet mijn blik tegenover haar.

Bij haar gaat het nu zelfs zo ver dat ze denkt dat alles wel weer goed zit en met mij op buitenlandse stage wil. In eerste instantie dacht ik dat is wel oké, maar later dacht ik: wacht even, dan moet ik met haar en dat wil ik niet. In het buitenland twintig weken lang met haar in een appartement in Edinburgh?! Ja, dan worden mijn geweldige herinneringen aan Mary, Richard en alles en iedereen gelijk aan diggelen gegooid. Als Mary, het geweldige 'flyer-meisje' de standaard is voor hoe iemand zijn uitstraling hoort te zijn in de positieve zin van het woord, dan heeft het andere meisje nog een lange weg te gaan voordat ze daar in de buurt kan komen. Ik durf zelfs te stellen dat Mary - en zo heet ze niet eens en verder ken ik haar niet eens - een veel beter persoon is dan de ander. Waarom? Dat zegt mijn gevoel en mijn gevoel zit er wat dat betreft niet ver naast. Of beter gezegd, dat gaat op de kop verkeerd!

Het doel voor mij is nu hoe ik deze zegel voor goed op kan lossen, en nee niet door het gebruik maken van een schep. Maar door gewoon eens voor mezelf op te komen en het recht voor zijn raap te zeggen. Het is over en uit met het gedonder en nu zal ik eens op al haar vragen antwoord geven, zelfs al is er geen antwoord voor te geven. Wat overigens een mooi teken is van haar onzekerheid, ze denkt dat overal en nergens maar een antwoord op is, maar soms moet je het leven leiden zoals het is. Het allemaal over je heen laten komen is een andere verwoording hiervoor, al kun je deze zin ook te letterlijk opvatten en moet je het niet over je heen laten lopen. En hopelijk met de uitkomst dat ik nu weer normaal kan muziek luisteren.

Dit artikel delen

Over de auteur