1. Schrik om Opkomend Water

Schrik om Opkomend Water

De opwarming van de Aarde is in de laatste tien jaar één van de meest bekende gespreksontwerpen op het vlak van milieu. Davis Guggenheim en Al Gore heeft met hun film genaamd ‘An Inconvenient Truth’ ons doen inzien dat we moeten stoppen met het vervuilen van onze natuur en zuinig moeten zijn met energie. Geen afval gooien in rivieren en oceanen, zo veel mogelijk je verplaatsen met de fiets of openbaar vervoer en het spaarzaam omgaan met elektriciteit zijn manieren om het einde van de wereld uit te stellen. Maar er moet meer gebeuren, véél meer. Als men over 50 jaar nog altijd hetzelfde verwende leven wilt hebben als nu zullen we alle hens aan dek moeten zetten. Zonnepanelen en windmolens zijn al mooie initiatieven, maar zijn op dit moment nog niet prominent aanwezig. Dat kunnen we merken aan de vele gevolgen van de opwarming van de Aarde. Het is de laatste tijd een traditie aan het worden dat er elk jaar een natuurramp op één of ander land moet plaatsvinden. Denk maar aan de tsunami in Zuidoost-Azië, de aardbeving in India en Pakistan, de orkaan Katrina en natuurlijk de overstromingen die eveneens in Pakistan plaatsvonden. Dat laatste komt ook steeds meer voor in de lage landen. Wateroverlast is jammer genoeg geen unicum meer en dat heb ook ik onlangs aan den lijve mogen ondervinden.

We schrijven 26 augustus 2010, op het eerste zicht een normale, zonnige dag die ons te wachten stond. Ik had lekker kunnen uitslapen en heb mezelf verwend met een lekker ontbijt. Ondertussen dacht ik na over wat ik allemaal te doen had. Dat bleek vrij weinig te zijn: eerst wat werk verrichten aan mijn blog en daarna verder werken aan mijn zesde memberrecensie voor Insidegamer (die jullie ondertussen al hebben kunnen bewonderen!). Er kwam ook nog een vriend van mijn kleine broer langs om te komen spelen, dus was het een goed idee om de woonkamer wat op te kuisen met behulp van een stofzuiger. Jawel, een zeventienjarige kerel die stofzuigt, naast nieuwe mannen zijn er dus ook nieuwe zonen! Maar die nieuwe zoon had eigenlijk geen andere keuze. Mijn moeder was namelijk gaan werken en mijn vader was aan het slapen omdat hij nachtwerk doet. Na wat stofzuigen en gezaag van mijn broer die vond dat het allemaal wat te lang duurde (Schiet eens op! Ik wil straks naar Pokémon kunnen kijken hoor!) heb ik me voor de rest van de voormiddag teruggetrokken op mijn computer.

Op de middag kwam mijn moeder thuis van haar werk en gingen we eten. Het bleef bij boterhammen, de volle maaltijd is bij ons gezin meestal ’s avonds. Na wat gegeten en gegamed te hebben kwam de vriend aan. Hij bleek een groot voetbalfan te zijn en aarzelde dan ook geen moment om met FIFA07 aan de slag te gaan. Dat hij daarbovenop ook nog goed overweg kon met de controller (0-2 winst tegen mijn broer) was ook duidelijk te zien. Uiteindelijk werd het na lang spelen tijd voor de vriend om naar huis te gaan. De rest van de dag ging ik maar naar mijn kamer. Ik heb er alles wat ik nodig heb om me totaal niet te vervelen. Ik kwam enkel nog naar beneden om te eten of om wat te vragen aan mijn ouders. Ondertussen was het zonnige weer verdwenen en begonnen er zich enkele stapelwolken te vormen.

Die stapelwolken zorgden al snel voor regen die vanaf negen uur ’s avonds zelfs omsloeg in een fikse regenbui. Mijn vader kon het weten, hij moest namelijk op dat moment vertrekken naar zijn werk. De stapelwolken werden even later zelfs een wolkbreuk die voor vele liters per vierkante meter zorgden. Ik was ondertussen druk bezig met enkele transfers in Football Manager 2006 en merkte niets van wat er zich buiten afspeelde. Ik hoorde enkel mezelf juichen bij enkele goals van mijn ‘super team’ uit de Conference National genaamd Northwich Victoria. Net op het moment dat ik een vreugdedans wou doen om de goede afloop van de wedstrijd te vieren, riep mijn moeder met een stem die harder was dan een dozijn tuba’s: Kim!!! Kom vlug, het gaat overstromen! Eens ik die woorden te horen kreeg, spurtte ik in de richting van het raam. Ik keek naar beneden en kreeg het gevoel dat ik enkele jaren geleden ook al eens had gekregen. Het gevoel van angst, het gevoel van machteloosheid, het gevoel van een steeds toenemende stress die in één seconde op je afkomt en je verstomt doet slaan. Het enige wat ik kon zeggen was: Shit, de straat staat blank!

Vijf jaar geleden was dit ook al het geval. Toen kwam het water zo’n 30 centimeter hoog in ons huis en konden we onze living en eetkamer vaarwel zeggen. Men beloofde ons dat we goed verzekerd zouden worden, maar daar bleek na twee jaar wachten niet veel waar van te zijn. Het was een nachtmerrie die ik in mijn leven nooit meer wilde meemaken. Een keer was al meer dan genoeg, een tweede keer zou te veel zijn. Maar blijkbaar waren de weergoden ons niet gunstig gezind en kregen we dus voor een tweede keer het deksel op onze neus. Nu was het hopen dat we gespaard bleven van de ramp die ons toen te wachten stond, het onderlopen van ons huis.

Minuten verstreken en het water bleef stijgen. De voetpaden werden bedolven onder het water en waren niet meer zichtbaar. Mensen kwamen buiten om te kijken wat men kon doen om te helpen, maar voor de meeste werd het al snel duidelijk dat het antwoord ‘helemaal niets’ was. Mijn moeder probeerde ondertussen mijn vader op te bellen, zonder resultaat. Het was gissen om welke reden hij niet opnam. Het kon zijn dat hij zich nog op de weg bevond, of dat hij gewoon geen zin had om op te nemen. Niets was zeker in deze situatie op één ding na, dat het zeker nog een hele tijd zou gaan regenen. De eerste kelders kwamen ondertussen onder water te staan. Van de brandweer was nog niets te zien. Het water is zienderogen gestegen ten opzichte van het begin deze alinea. Wij maakten ons al klaar om het ergste te voorkomen. Alles werd zo hoog mogelijk geplaatst om het contact met water zo klein mogelijk te houden. Het gaat om schoenen, tapijten, speelgoed, de controllers die we gebruikten bij het spelletje FIFA 07 en veel meer.

Op een gegeven moment wilde ik wel eens iets anders doen dan een hele tijd meubels te verplaatsen en door het raam te kijken om stand van zaken te doen. Ik wilde maar één ding: naar buiten gaan. Mijn moeder gaf me toestemming, nam een jas en zei dat ik zeker niet in het water mocht gaan. Gelukkig hadden we een plek dat hoger lag dan de weg, dus heb ik me maar daar begeven om alles in de gaten te houden. Daar stond ik dan, wachtend op hulp van de brandweer, mijn vader en een opklaring die de overstroming zou kunnen beëindigen. Het water kwam net niet hoog genoeg om een bedreiging te vormen voor de huizen, maar het heeft wel een waterpeil dat de mensen flinke kopzorgen kan bezorgen. Enkele minuten later sloeg de harde regen om in lichte regen die normaal gezien het peil niet meer de hoogte in kon jagen. Voor alle zekerheid legde ik een twijgje net voor het water, zodat ik na een bepaald ogenblik kon kijken of het water nog gestegen is. Net op het moment dat ik weer recht veerde, hoorde ik een geluid dat wel eens brandweerwagen kon zijn. Mijn vermoeden werd al snel werkelijkheid. Eens ik de eerste brandweermannen zag komen snelde ik naar binnen en riep mijn moeder.

De zandzakken werden gelegd bij onze voor- en achterdeur. Mijn vader heeft zelfs nog kunnen helpen met het neerleggen van de zandzakken, hij was namelijk de brandweerwagen gevolgd en ging te voet door het water om terug thuis te komen. De mensen werden met de minuut rustiger en men leek er stilaan meer een wijkfeest van te maken. Het water kwam ook niet meer hoger te liggen dan z’n hoogtepunt. Sterker nog, binnen de kortste keren was het water weer helemaal verdwenen. De mensen konden met een gerust hart gaan slapen. De wereld heeft ons voor een tweede maal in een rampscenario gestoken, maar deze keer zonder al te veel erg. Het bleef deze keer bij ondergelopen kelders en wat paniek bij vrouw en kind. Na deze gebeurtenis restte er mij nog één vraagje: was dit een overstroming om de mens diep in de problemen te brengen of een voorbode van iets veel erger? Laat ons hopen dat het eerste antwoord het juiste is!

Dit artikel delen

Over de auteur