1. Emma Watson. Deel Negen.

Emma Watson. Deel Negen.

Twijfel slaat toe bij mij. De denkbeeldige Emma op mijn linkerschouder zegt dat ik het niet moet doen, niemand zit er meer op te wachten en het is al te lang geleden dat je je laatste deel schreef. De andere Emma op mijn rechterschouder en die altijd van goede wil is, is het hier niet mee eens. “Gewoon doen, een beter geval voor je serie is er niet, vooral niet met de uitleg uit je allereerste deel.” Daar heeft ze een punt en wellicht dat de mensen er dan wel op zitten te wachten wanneer ik het weer als vanouds vertel wat er aan de hand is. We schrijven dan ook Schotland, Edinburgh, High Street, terrasje voor The Subway op het straatfestival dat gaande is in de maand augustus in de Schotse hoofdstad. Datum van handeling: 21 augustus.

Ik ben net vier dagen zeventien geworden en ben op vakantie in Schotland met een jongerenreis van leeftijdsgenoten. Een reis door het Schotse land waarin we verschillende steden en dorpjes aandoen. De ervaringen die ik heb op gedaan tijdens deze reis zullen me nog lang heugen en mocht je als wanhopige jongeman – waar ik mezelf niet toe reken – nog opzoek zijn dan is hier je kans. Om voor mezelf te spreken het is hier goed toeven. Of zoals ik al in Deel Vier schreef, toen ik op vakantie was in Zweden, aan schoonheid geen gebrek. Niet dat ik per sé opzoek was, maar iedere jongen kent het wel wanneer hij op straat loopt: je werpt toch even een blik… en oordeelt.

Maar om terug te komen op de bewuste zomerdag, we zijn aangekomen in Edinburgh, de reis zit er bijna op en we krijgen een vrije dag. Samen met twee andere reisgenoten besluiten wij om te gaan slenteren door de stad en specifiek over High Street waar een straatfestival aan de gang is. Het is smoordruk en je kunt bijna geen stap verzetten, maar de sfeer die er hangt is geweldig. Al snel besluiten we om ergens wat te gaan eten, unaniem wordt er besloten dat we dat gaan doen bij een Subway. Op ons weg er naar toe komen we vast te zitten in de ‘file’ en zie ik één van de vele flyermeisjes staan, maar deze aanblik blijft hangen.

Wanneer we uit de opstopping zijn gekomen kunnen we makkelijk door lopen naar de Subway en daar aangekomen besluiten we buiten op het terrasje te gaan zitten met ons broodje. Ondertussen waren we langs hetzelfde flyermeisje gelopen en had ik gelijk een moment van: wauw! (Het klinkt cliché, maar zoals het zo vaak is met een cliché, ze kloppen wel vaak.) Wanneer wij ons plekje hebben veroverd en we ons tegoed doen aan de broodjes zie ik haar daar staan met haar bril en valt mij op dat niemand haar flyer aanneemt.

Daardoor wordt ze erg aandoenlijk en stijgt het al snel naar mijn hoofd. De andere twee jongens – waarvan er één, zoals hij het zelf zegt, technisch gesproken bi is – hebben hier nog niks van in de gaten. Maar de gehele ochtend zijn wij al bezig met het oordelen en beoordelen van de vele meiden die er rondlopen (en ook jongens voor onze bi). Al snel wijs ik de anderen haar aan en onze bi valt gelijk op dat er een glinstering in mijn ogen te ontdekken valt. Eerlijk als ik ben geef ik toe dat ik erg gecharmeerd ben van haar, vooral wanneer zij ook nog een geweldige glimlach tevoorschijn tovert. Hij spoort mij aan om een foto te maken voor de herinnering en fotografisch als ik ben: ik hang even de paparazzi uit. Klik, foto gemaakt.

Ondertussen probeert de ander mij aan te sporen door de flyer van haar aan te nemen, aangezien niemand die nog aangenomen had. Hij zegt er ook nog bij dat ik even zwoel in haar ogen moet kijken, en dat had ‘ie er waarschijnlijk niet bij moeten zeggen. Plotseling heb ik er geen trek meer in om een flyer van haar aan te nemen, want ik blokkeer alleen al bij de gedachte. (Nu ik het niet gedaan heb, heb ik er lichtelijk spijt van.) Toch zitten we er zo goed dat we besluiten om nog een broodje te halen en wellicht is het speciaal voor mij, zo kunnen we nog langer van haar aanblik en aanwezigheid genieten.

Nadat we ons tweede broodje hebben opgepeuzeld besluiten we om weer verder te gaan met slenteren, inmiddels zijn we anderhalfuur verder. We komen een gitarist tegen die blues speelt: Richard Blues is zijn naam. We kopen zijn CD voor tien pond en nu geniet ik dagelijks van veertien geniale blues nummers waarvan er wel elf covers zijn, desalniettemin zijn de uitvoeringen geweldig. Onder het slenteren door ben ik met mijn gedachten nog steeds bij haar en opeens heb ik het! De gitarist was vorige week ook al in Edinburgh – toen waren we hier kort voor de lunch om gelijk door te reizen naar Glasgow – en speelde toen The Wind Cries Mary van Jimi Hendrix. Ik besluit het flyer-meisje om te dopen tot Mary om zo het plaatje compleet te maken van deze geweldige en gedenkwaardige middag. Daarnaast kom ik er op de boot achter dat delen van de tekst van toepassing zijn op dit verhaal. Will the wind ever remember, the names it has blown in the past.

Uiteindelijk was de liefde zover tot mijn bol gestegen dat ik in de bus terug van Edinburgh naar Newcastle (om daar de boot te nemen naar IJmuiden) dat ik er met mijn gedachten niet bij was en iets brabbelde in de trant van I love you. Dit werd gehoord door één medereizger en blijkbaar werd ik erg rood. Gelukkig was ze aardig genoeg om het niet tegen iemand anders te zeggen, want voor deze actie schaamde ik me heel erg. Gelukkig heb ik me over deze actie heen kunnen zetten, anders werd het hier ook niet vermeld.

Maar nog steeds heb ik me nog niet bij Mary kunnen neerleggen, er worden al grapjes gemaakt om met een grote foto volgend jaar weer in de maand augustus door Edinburgh te gaan lopen en haar op te zoeken. The Man Who Can’t Be Moved van The Script wordt er ook al bijgehaald en wellicht dat ik dat ook moet gaan doen. Mijn antwoord op deze voorstellen is dat wanneer ik volgend jaar nog steeds aan haar denk en we weer met dezelfde groep naar Schotland gaan, maar dan zonder begeleiders, ik het nog overweeg om te doen. Kleine kans dat het gebeurt en dus hou ik het bij de herinnering aan haar die ik zal blijven koesteren. Tot die tijd is zij het uithangbord van deze serie, onbereikbaar maar bloedje mooi!

Dit artikel delen

Over de auteur