1. Filmgames - Dat kan beter!

Filmgames - Dat kan beter!

Filmgames zijn er in allerlei soorten en maten. Sommige zijn culthits, sommige zijn middelmatige games, en sommige zijn zo slecht dat ze leuk zijn. Helaas vallen de meeste filmgames in de laatste twee categorieën, vooral door het cash-in-gehalte van de meeste filmgames. Ze moeten vaak in de winkels liggen terwijl of vlak voordat de film in de bioscopen draait. Komt de game immers na de film uit en iedereen film alweer is vergeten dan koopt niemand je game, zelfs geen onwetende kleuter. Dus is het zaak aan de ontwikkelaars om zo snel mogelijk een wanproduct in de winkels te pleuren. Logisch toch?

Nou nee, er zijn immers zat games die bewijzen dat de combinatie film – game alleen geld oplevert als de film in de bioscopen draait. Of binnenkort misschien zelfs andersom, met Prince of Persia: The Forgotten Sands. Het probleem op het moment is dat ontwikkelaars de game er alleen ‘bij’ doen. Ze hebben geen intentie om een goede game af te leveren, ze hebben enkel de intentie om zoveel mogelijk geld bij de onwetende oma’s/moeders van kindertjes weg te jatten. En het eeuwenoude excuus ‘we hebben een deadline’ en dergelijke is onzin. Neem bijvoorbeeld de Lord of the Rings-franchise. De films brachten geld in het laatje als een tierelier en elk deel van de film ging gepaard met een game. De eerste LOTR-game, The Fellowship of the Ring, was… niet zo goed. De tweede film, The Two Towers, had echter een game die de film eer aan deed. Eerlijk is eerlijk, hij was niet perfect, maar de ontwikkelaar had de magie en de sfeer van de film perfect te pakken en concentreerde zich op de onderdelen uit de film waar iedereen naar uitkeek: de vechtscènes. Deel drie was bijna hetzelfde, maar dan geperfectioneerd, met unlockable characters en vechtlevels die vergeleken kunnen worden met de Dante Must Die-levels uit Devil May Cry 4.

Een jaar later kwam EA ineens, behalve dan voor de fans die de game van begin af aan volgden (zoals ook ondergetekende), met The Battle for Middle Earth. Dit is een RTS die nog steeds kan worden beschouwd als de beste LOTR-game. De gevechten waren groots, de helden uit de film hadden allemaal hun unieke powers en elke factie had plus- en minpunten. De game pakte elementen uit Warcraft III (het principe van de helden) en voegde hier eigen elementen aan toe, zoals base-building, hoewel je maar op een paar plekken kon bouwen en de nadruk op het vechten lag. Ook de units die allemaal in een soort squad werden uitgepoept was uniek voor het genre, daarvoor was het standaard dat elke unit een enkel poppetje was. Het succes van deze game werd later zelfs nog vertaald naar The Battle for Middle Earth II, maar EA gebruikte nu de looks van de film en combineerde die met het verhaal en het artwork uit de boeken. Hierdoor werd het een totaal andere game maar werd het met dezelfde epischheid verteld. Daarnaast was het aantal units zowaar verdubbeld. Evenals The Return of the King perfectioneerde EA zichzelf weer. En het belangrijkste: de game kwam jaren na de laatste LOTR-film uit.

Natuurlijk kun je het argument gebruiken dat EA een film-franchise had gebruikt die enorm groot was bij publiek en ook nu nog vaak wordt bekeken. Volgens velen behoort de serie zelfs tot één van de beste film-franchises ooit. Uit de groep “beste film-franchises ooit” werd door EA ook The Godfather tot game gemaakt. Het eerste deel was misschien geen topgame, maar wist toch vrij hoge ogen te gooien door gebruik te maken van de acteurs uit de film die hun stem en uiterlijk aan de game hadden leende. De unieke sfeer en de GTA-stijl met een twist werd voor EA weer een kaskraker, maar dit keer tientallen jaren nadat de laatste film uit de franchise was uitgebracht.

Maar nog steeds zitten we met het argument dat het een game is van een bekende film-franchise. Is er eigenlijk ook een voorbeeld van een minder bekende film-franchise die een topgame heeft afgeleverd? Ja, die is er: The Chronicles of Riddick. Bij het grote publiek is de film niet zo heel erg bekend, je zult hem ook niet snel vinden in de Beste Films Top X aller tijden, maar als cultfilm is hij zeer vermakelijk. En de game? De hoofdrolspeler in de film, Vin Diesel, heeft met zijn eigen game studio in samenwerking met Starbreeze Studios de game gemaakt. Het resultaat? Een game die – net als The Battle for Middle Earth en The Godfather – de sfeer uit de film perfect vertaald, inclusief authentieke Riddick-moves, een verhaal met plottwists en wel heel vage personages. En omdat de game zo succesvol was, (niet qua verkoopcijfers, wel qua recensies) kwam Starbreeze met een opvolger inclusief de eerste game met een facelift. Zelfs een niet zo populaire film is om te toveren tot een heerlijke game en in sommige gevallen zelfs in meerdere games.

Maar andersom kan natuurlijk ook. Want wie kent er Pokémon niet? Jij dacht zeker dat de TV-serie er eerst was, waarmee Pokémon ook een soort filmgame is? Niet dus, Nintendo kwam eerst met een game over een naamloze trainer die probeerde de beste Pokémon-trainer van allemaal te worden. Pas toen de game enorm populair bleek te zijn werd er een serie van de game gemaakt die ook in Nederland uitgezonden werd, miljoenen kinderzieltjes voor zich wist te winnen en hoppa: de Pokémon-hype was geboren. Vervolgens kwamen ook nog eens al die kaarten die misschien wel het beste voorbeeld zijn van succesvolle marketing. Het kan dus ook anders, heren ontwikkelaars. Nu is mijn hoop dat de films die op games zijn gebaseerd ook volwaardige films worden, die ook Oscars kunnen winnen, die ook hoge cijfers kunnen scoren. De film Prince of Persia: The Sands of Time wordt misschien wel het schoolvoorbeeld voor films op games gebasseerd. Het ziet er nog niet Oscar-waardig uit maar een topacteur zoals Jake Gyllenhaal in de hoofdrol is al beter dan een goedkoop blik B-acteurs die wat uit hun neus peuteren en klaar is de film. Ja, ik kijk naar jou, Uwe Boll.

Ook filmgames lijken een betere weg in te slaan. Om te beginnen met Avatar. Nu hoor ik je al denken: “die game kreeg toch veel slechte cijfers?” Dat klopt, maar de productiewaardes lagen al een stuk hoger dan de gemiddelde filmgame. Hét aspect van de film, 3D, werd ook in de game gebruikt, maar helaas wel voor een beperkt aantal personages. En ook het nog vrij recente Batman: Arkham Asylum was weliswaar gebaseerd op een comic, maar het grote publiek is vooral met het personage bekend dankzij de vele Batman-films met uitschieter The Dark Knight. Als ontwikkelaars eens proberen om een goede game af te leveren, er tijd in te steken dan zou de wereld van de gemiddelde gamer al een stukje beter zijn. Maar om dat te bereiken moeten natuurlijk ook de geldschieters, de aandeelhouders en de uitgevers worden overtuigd. Dus ook aan hen: biedt de ontwikkelaar genoeg tijd en geld om een volwaardige game af te leveren ongeacht deadlines. Ook zou het leuk zijn wanneer de game de film niet precies volgt. Veel filmgames waren gewoon leuker omdat de game zich in hetzelfde universum afspeelde, maar wel in een andere periode of op een andere plek. Genoeg ruimte voor verbetering dus, en hopelijk is dit geen verre toekomstmuziek. Big Ralph is watching you!

Dit artikel delen

Over de auteur