1. Over muzieksmaak valt te twisten! Deel 4: The Strokes - Is This It

Over muzieksmaak valt te twisten! Deel 4: The Strokes - Is This It

"Is dit alles, oeh-hoe-hoe-hoe, is dit alles wat er is?" Misschien dat je ouders dit zinnetje hard meeblèrde als Doe Maar Hilversum 3 onveilig maakte met dit zwoele nummer. En misschien betrap je jezelf op het uitspreken van "Is dit alles?" als je weer een console game in 5 à 6 uurtjes uitgespeeld hebt. Er zijn talloze grappen te maken met deze zin als hoofdonderwerp. Denk aan de CDA-leden die dit weekend het regeer- en gedoogakkoord onder ogen krijgen: "Is dit alles?" Of een zwerver die van jou 5 eurocent toegestopt krijgt: "Is dit alles?" Maar ik wil in dit stukje tekst de aandacht leggen op diezelfde zin in een context zoals hij minder gehoord wordt: De muzikale zin, op z'n Engels. Eigenlijk moet ik zeggen, op z'n Amerikaans.

Er was eens een tijd waarin bandjes met het voorvoegsel "the" de pan uit rezen. Zo waren er The Vines, The Vines en the Strokes. Persoonlijk vond ik deze bandjes allemaal lekker klinken en het maakte mij niet uit hoe ze heetten zo lang het maar een lekker drum riedeltje had en af en toe een lekkere gitaarsolo. En als de jaren voorbij gaan komen er nieuwe bands en raken de oudere in de vergetelheid. Totdat je terug gaat verlangen naar dat ruwe geluid, dat idee alsof de muziek opgenomen is in een garage. Dat blikkerige geluid dat gedempt lijkt te worden. Muziek waarbij het gevoel overheerst van "zet um nou wat harder". Muziek die eigenlijk niet in een tijdsperiode te plaatsen is. Geen knappe koppies, geen jonge meiden die meer tijd in de sportschool doorbrengen dan op zangles. Gewoon muziek, geen gezeik, geen franje... gewoon in je garage lekker doen waar je lol in hebt zonder je druk te maken of andere mensen hier ook lol in zouden hebben.

Bij mezelf merk ik altijd of ik lol heb in het luisteren naar muziek. Mijn voeten proberen mee te tikken op de maat van de drum en bij gebrek aan synchronisatie gooi ik mijn handen en vingers ook in de strijd. Voor iemand die totaal niet kan dansen, beschik ik nog over een aardig gevoel voor ritme. Dit is dan ook een vereiste in voor mij goede muziek. Heeft het geen ritme, dan word ik er niet vrolijk van. Nou zijn er veel manieren om het zelfstandig naamwoord "stroke" te interpreteren. Maar ik leidt er toch het woord "slag" uit af. Al zullen er vast mensen zijn die een beroerte krijgen van het luisteren naar the Strokes. "De slagen" dus en dat slaan dat lijken ze overal op te doen. Weinigen van jullie zullen dit herkennen, maar het is eigenlijk de essentie van "garage rock". Er zit muziek in oud vuil, oftewel muziek hoeft niet netjes gepolijst en opgepoetst te worden om mooi te klinken.

En het voorbeeld om dit aan te tonen is New York City Cops. Een nummer dat helaas van het Amerikaanse album geschrapt werd, vanwege de aanslagen op het WTC. Gelukkig staat het nummer nog wel op de Europese cd-release, want het nummer knalt als een trein uit je geluidsinstallatie. Degenen die niet onder een steen gelegen hebben begin jaren '00 zullen ongetwijfeld de vrolijke tonen van Someday, Last Nite en Hard To Explain. En mocht je dit niet bekend voorkomen dan raad ik je toch aan om de nummers net zo lang te draaien tot je ze kunt dromen. Daarnaast geeft de band een heel andere draai aan de term Barely Legal. De cd laat je eigenlijk van links naar rechts en van voren naar achteren door de kamer heen stuiteren. Voor degenen die wel kunnen dansen, mocht je zin hebben om de voetjes van de vloer te laten gaan, gewoon deze plaat opzetten.

Met slechts elf geweldige nummers op hun debuut-cd bleef ik na de hele cd geluisterd te hebben met slechts één zin in mijn hoofd achter: "Is dit alles?" Mijn hoop op meer werd gelukkig beantwoord in de vorm van de cd "Room on Fire" in 2003. Helaas zouden the Strokes nooit meer zo ruw, zo rechtstreeks-uit-de-garage klinken als op "Is This It". Daarom denk ik bij het horen van die nu-zo-vaak-genoemde zin hieraan, en niet aan Doe Maar. En als ik iemand hoor roepen take it or leave it gaan mijn gedachten naar het hyperactieve ritme van dit nummer. Het meeste geweldige aan tijdloze muziek, is dat je het altijd op kunt zetten. En deze cd is daar het fysieke bewijs van!

Dit artikel delen

Over de auteur