1. Firstlook 2010: Zoals ik het beleefd heb!

Firstlook 2010: Zoals ik het beleefd heb!

Wat belangrijk is om te weten, voordat je begint met lezen is dat ik mijn verhaal over de Firstlook erg persoonlijk en uitgebreid zal maken. Daarom heb ik ervoor gekozen het in vier delen te verdelen, waarin ik het eerst over de heenreis zal hebben, vervolgens de ochtend, dan de middag en als laatste deel de terugreis. Veel leesplezier en hopelijk kunnen jullie net zo genieten van mijn verhaal over de Firstlook, als dat ik daar genoten heb.

Hoofdstuk 1: De reis naar een onbekende bestemming

Het was een donkere zondagochtend. De zon was nergens te bekennen en mijn mobiel verstoorde bruut mijn nachtrust. Ergerlijk keek ik opzij, pakte mijn mobiel en zette het alarm uit. Hoe vroeg is het wel niet? Dat is de eerste vraag die ik mezelf stelde en die kon ik ook meteen beantwoorden. Het was pas 6:45, wat een verschrikkelijk tijd is om wakker te worden op een luie zondag. Toch besloot ik maar niet te gaan klagen, want de Firstlook stond voor de deur en daar moet je nou eenmaal iets voor opofferen. Nog half slaapdronken waggelde ik richting de badkamer om de nodige reinigings protocollen uit te voeren, waar ik jullie verder niet mee zal lastig vallen. Het ochtendritueel bleef intact en ik had er een klein uurtje voor ingeroosterd. Douchen, aankleden, ontbijten, tanden poetsen en dan als laatste nog mijn tas inpakken en natuurlijk duizend keer controleren. Heb ik me kaartje wel? Heb ik mijn ID wel meegenomen? Allemaal van die vreselijke vragen waar ik mezelf aan één stuk door mee lastig val.

Na mijn aftrappers aangedaan te hebben, ja die lopen nu eenmaal lekker, begaf ik mij in de richting van de schuur. Nog geen vuiltje aan de lucht en nog steeds geen zonnestraal te bekennen. Ik wist dat ik om 7:58 de bus zou moeten pakken richting Den-Haag en dat zou makkelijk te doen zijn. Wat ik niet wist was dat de straat opgebroken was bij de bushalte die ik in gedachte had. Ik stopte met een fikse rem voor de bushalte en zag al snel de oranje kleur der vervloeking, alsof het rechtstreeks uit de hel gekomen was. Deze halte is tijdelijk niet beschikbaar, was de tekst die erop stond. Ik sprong weer op mijn fiets en wilde op weg gaan naar een andere halte toen ik iets vreemds opmerkte. Ik probeerde te trappen, maar ik kwam niet vooruit… Wat een mysterie hé, zo op de vroege morgen. Natuurlijk lag mijn ketting eraf en dat kwam me helemaal niet uit. Ik ben namelijk geen held met het terug erop leggen van dat mechanisme en mijn bus op de andere halt zou al over vijf minuten arriveren. Vloekend zette ik mijn fiets op slot en zette hem op het lopen. Nu kwam die conditietraining van de voetbal tenminste nog van pas. Toch is het lopen op de stoep heel anders dan het rennen op zacht gras en dat merkte ik meteen. Klappen die aankwamen als mokerslagen op mijn benen, de verzuring lag al snel op de loer, maar toch moest ik tempo houden. Zweet dat zich verzameld had op mijn voorhoofd kwam vervelend langs mijn gezicht naar beneden en ging richting mijn ogen. Geen tijd om het weg te vegen, stroomde het in mijn ogen en dat had ik maar te accepteren vond ik. Als klap op de vuurpijl was ook de volgende halte niet bereikbaar voor de bus, dus moest ik er nog eentje verder rennen. Gelukkig voor mij was ik wel op tijd, alleen was mijn rug een beetje nat. Tussenstand: één slachtoffer, mijn T-shirt.

In de bus was het allemaal koek en ei. Geen centje pijn meer en even rustig op adem komen. Lekker niks doen en wachten tot ik op centraal station was aangekomen. Dit duurde uiteindelijk een klein kwartiertje, waarna ik mij van het bussenplatform begaf naar het beneden gedeelte waar de treinen stonden. Nog zat tijd om even een bakkie koffie te doen en op mijn gemak een retourtje te kopen van Den-Haag naar Amsterdam Centraal. Toch is het op zo’n station erg saai als je alleen bent. Geen winkel die open is en niemand om mee te kunnen kletsen. Alleen jij en de kille stilte van de zondagmorgen. De zon was ondertussen doorgebroken en scheen in lichte flarden naar binnen. Het fleurde me wat op en gaf me hernieuwde moed om dit avontuur door te zetten, wat het ondertussen wel geworden was. Toch maar naar het spoor lopen waar mijn trein over 45 minuten zou aankomen, maar niks was minder waar. De trein die ik moest hebben stond al klaar en zou vertrekken over vijf minuten. Een geluk bij een ongeluk zullen we maar zeggen, want het verliep tot nu toe alles behalve soepel.

De trein kwam na een mislukt fluitsignaal in beweging en ik was nu eindelijk onderweg naar Amsterdam waar het allemaal zou gaan gebeuren. Weer saai, weer niks te doen, maar deze keer was ik voorbereid. Het was een kwestie van de rits opendoen van mijn tas, om vervolgens mijn PSP eruit te toveren. De reis zou een uur duren had de OV website mij beloofd, dus genoeg tijd om verder te gaan met Kingdom Hearts. Leuk is het hoe zo’n spel je helemaal kan afleiden en ervoor kan zorgen dat je niet veel meer meekrijgt uit de buitenwereld. Wist ik veel dat een conducteur niet van wachten houdt en eigenlijk niet bereid is mensen aan te tikken die zijn aanwezigheid niet doorhebben. Het kaartje was gelukkig in orde. Ik was allang blij dat ik gecontroleerd werd, want het zou niet de eerste keer zijn dat ik een duur kaartje kocht en niet gecontroleerd werd. Dat is hetzelfde als je huiswerk maken, terwijl de leerkracht het toch niet komt controleren, terwijl ze dit wel gezegd heeft. Eenmaal aangekomen in centraal, was ik aardig opgeschoten met het verhaal van Ventus (een personage uit Kingdom Hearts). Eventjes een broodje kopen en een vriend opwachten om mijn reis naar de ultieme bestemming voort te zetten. Een hand en kennismaking verder, zat ik alweer met mijn reisreet in de laatste bus van die ochtend richting een oude fabriek. Die was speciaal voor deze gelegenheid omgebouwd tot de game walhalla van Nederland. Ik merkte wel meteen dat vroeg zijn zo zijn voordelen heeft. We stonden bijna vooraan in de rij, die een minuut voor openingstijd geen einde leek te hebben. Een uur wachten moest ik in totaal, maar dat was pas een voorproefje op wat komen zou. Het kaartje was in orde, er lag een vette bitterbal voor me klaar en ik had een kekke bandje als bewijs van intrede gekregen. Ik was moe, maar nog wel strijdvaardig. Het avontuur zou nu pas echt gaan beginnen wist ik, maar een strijdplan… Dat had ik niet.

Dit artikel delen

Over de auteur