1. Over muzieksmaak valt te twisten! Deel 5: Incubus - A Crow Left of the Murder

Over muzieksmaak valt te twisten! Deel 5: Incubus - A Crow Left of the Murder

In een wereld waar iedereen altijd maar haast heeft en druk, druk, druk is, lijkt het alsof we geen tijd hebben voor tweede kansen. Iets of iemand moet direct zijn of haar meerwaarde laten zien, anders is het verspilde tijd en gaan we verder naar de volgende. Dit wordt perfect belichaamd door alle zogenaamde talentenjachten. Maak je een fout? Jammer, er zijn er tig die dit niet deden, dus u kunt naar huis. Er is geen herkansing, en het feit dat talent iets is wat zich ontwikkelt wordt hierbij niet in ogenschouw genomen. Natuurlijk voegen bepaalde tv-shows om de tijd te vullen wel zo'n herkansingsronde toe, maar het idee is duidelijk. Het aanbod is overweldigend en consistent, op veilig spelende, prestaties worden vrijwel altijd beloond.

Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik niet anders ben. Tot voor kort dan. Mijn cd-verzameling is dermate groot dat ik vaak terugval op de bekende cd's om op te zetten. Cd's die mij prettig in de oren klinken nog voordat ik ze daadwerkelijk op gezet heb. Ik heb hierbij natuurlijk mijn vaste artiesten-base, met daartussen artiesten en bands die gewoon niets fout kunnen doen, al proberen ze het nog zo goed. Hoe anders is het met Incubus. Het eerste album van deze meer dan geweldige band dat ik kocht was A Crow Left of the Murder (of kortweg Crow). Waarom? Omdat dit schijfje bij de platenzaak tot de actie "3 cd's voor 25 euro" behoorde. Ik kende het album Morning View al uit mijn hoofd dankzij de befaamde dowloadprogramma's. En natuurlijk was ik ook bekend met de hits van Make Yourself, zoals Stellar, Drive, Pardon Me en I Miss You. De alternatieve crossover van rock (of alternative-metal, zoals sommigen het liever noemen) en rap sprak mij zeer aan. Stevig (bas)gitaarwerk en de stem van Brandon Boyd, soms onnavolgbaar en dan weer rustig en doordringend. Incubus volgt braaf de stelregel om van je hart geen moordkuil te maken en alle gevoelens komen dan ook aan bod. Of het nou gaat om onzekerheid, lak aan de wereld en de bijbehorende regels, of de liefde, het is allemaal terug te vinden op een Incubus album.

De eerste single van A Crow, Megalomaniac gaf al aan dat de band een andere richting op ging. Het "metal-achtige" geluid was minder aanwezig en persoonlijk vond ik dat de band opschoof naar een meer doorsnee rock-sound. Ik miste een beetje die balans tussen de eerder genoemde crossover en de rustige stukken. Meeschreeuwen met deze nummers gaf niet het bevrijdende gevoel waar elke puber zo naarstig naar op zoek is. Na het hele album een paar keer geluisterd te hebben, schoof ik het hoofdschuddend terzijde. "Te weinig vernieuwend, anderen kunnen dit ook, maar dan beter", dacht ik. Ik zette weer lekker een Muse cd op om lekker mee te blèren met Bliss en Citizen Erased. Ik zal zo rond de twintig jaar geweest zijn (ja ik puberde vrij laat). In de periode erna kocht ik ook Morning View op een echte cd, en liet de gebrande versie voor wat hij was: een Incubus onwaardig, audiotechnisch minder kwalitatief schijfje. Urenlang genoot ik van de heerlijke afwisseling die de cd biedt, zonder ook naar om te kijken naar de cd-hoes van Crow. Een hoes die overigens ook veel minder aanspreekt dan die van Morning View

Maar met de jaren komt de bezinning, of in ieder geval de behoefte weer eens iets anders te doen, te zien en te horen. Daarbij wist ik mijn financiële middelen beter te beheren en kwam er simpelweg meer geld binnen dan vijf jaar eerder. Maar misschien wel belangrijker is dat met het vaderschap bij mij eindelijk de innerlijke rust weer teruggekomen is. Met een kleine in huis kun je het je niet veroorloven om ongeduldig te zijn, perfectie te verlangen. Je ziet weer in dat bepaalde processen tijd vergen. Juist door ergens tijd in te steken, krijg je resultaten. Met deze "mindshift" besloot ik om Crow weer eens te beluisteren. Incubus blijft toch een geweldige band en ergens op het album moest ik toch weer iets van herkenning tegenkomen. Althans daar hoopte ik op. Met nieuwe verwachtingen zette ik de cd op en ik ben nog steeds geen groot fan van de twee openingsnummers, waarvan de eerste al eerder genoemd is.

Maar eenmaal bij Agoraphobia aangekomen was ik al om. Een nummer over hoe mensen elkaar kunnen verliezen, ondanks dat ze bij elkaar zijn. Het gevolg, een klemmende angst om nog naar buiten te gaan. Hence the title. Het nummer wisselt snelle verses af met een rustig, soepel melodieus refrein. Het past dus totaal in mijn straatje, maar waarom ik er eerder niet van kon genieten, geen idee. En zo viel ik van de ene in de andere verbazing. De teksten zijn simpelweg briljant, sommige vrij straightforward, andere mysterieus en op meerdere "levels" toepasbaar. Dit geeft het album een mix van politieke ontevredenheid afgewisseld door persoonlijke ups en downs. Het gaat dan ook te ver om van elk van de veertien nummers uit de doeken te doen wat ik er nou zo bijzonder aan vindt. Maar ik wil jullie natuurlijk de pareltjes niet onthouden. En wat ik vijf jaar geleden niet had kunnen bedenken, overkomt mij dan: Waar te beginnen met uitleggen hoe mooi dit album is?

Laat ik maar meteen met mijn favoriet beginnen. Als groot fan van het nummer Are You In op Morning View, ga ik helemaal plat voor Here In My Room. Het nummer gaat over sex. Duidelijker kan het niet, maar de manier waarop Brandon het brengt is ongeëvenaard. Elke porno acteur/actrice moet het schaamrood op de wangen krijgen bij het horen van dit nummer. Dat sex zo mooi en bijzonder kan zijn, dat hoor je tegenwoordig niet meer. En ja, als puber heb je daar misschien weinig boodschap aan, maar toch denk ik dat die doelgroep ook zwaar onder de indruk kan zijn van de manier waarop Here In My Room het liefdesspel bezingt, Love is a verb, here in my room. En noem me een dromer, maar een ander liefdesnummer Southern Girl heeft ook die typische Incubus-swing waar je gewoon blij van wordt.

Maar ook de wat zwaardere nummers, zowel muzikaal als tekstueel, kunnen bekoren. Sick Sad Little World begint al geweldig door te openen met No, you're not the first to fall apart. But always the first one to complain. Een enorm herkenbare zin in een nummer dat gaat over iemand die liever in zijn zelfmedelijden zwelgt dan een helpende hand te accepteren. De stem van Brandon is opzwepend, rustig en doordringend. Elke toon weer bij een ander gedeelte van het nummer en het past perfect. De tekst is poëtisch en toch helder en duidelijk te begrijpen, ware kunst. Die simpelheid vindt zijn doorgang in Pistola, een ode aan een ieder die ongegeneerd de pen hanteert en niet bang is zijn mening te uiten. Een ode aan iedereen die zijn pen hanteert als een pistool. Het op één na laatste nummer dat ik nog in de spotlight wil zetten is Made For TV Movie. Weer een doorsnee thema: we moeten stoppen met elkaar vernietigen en dat de geschiedenis zich, ondanks de lessen die we er uit trekken, telkens weer herhaalt. Het is preken in eigen parochie, want ik denk dat er weinig militairen en terroristen zijn die Crow meenemen op hun missie. En juist het feit dat Brandon dit zo rustig bezingt, is eigenlijk kippenvel opwekkend. Berustend in het lot van de mensheid, wetende dat zijn schreeuw om hulp door te weinigen gehoord zal worden.

Rest mij niets anders dan deze ode aan Incubus af te sluiten met een nummer dat eigenlijk mijn introductie ondersteunt. Talk Shows On Mute ageert in alle hevigheid tegen de reality show waar we allemaal deel van uit lijken te maken. Elke gek komt met zijn kop op tv, omdat hij of zij een kunstje kan (of juist totaal NIET kan). De referentie naar het boek 1984 van Orwell is gepast en wordt zo verdraaid dat juist wij, de vrije burgers, baat zien bij een maatschappij waarin alles maar opgenomen moet worden. De ironie druipt van het nummer af en ondanks dat het album uit 2004 komt, lijkt het nummer tijdloos te worden, voor de komende tig jaren. Het is dan ook zeer te hopen dat meer mensen inzien dat het niet altijd gaat om zo snel mogelijk te pieken, te presteren. Je hoeft de wereld niet verovert te hebben op je zeventiende. Soms is het goed om je ergens in een hoek van de kast te verschuilen. Tot de tijd rijp is en je (her)ontdekt wordt, de zegetocht zal veel krachtiger zijn en veel natuurlijker. De beste wijnen liggen ook jaren te gisten in een kelder, om vervolgens een daverende entree te maken en een verpletterende indruk achter te laten. A Crow Left of the Murder is voor mij precies dat!

Dit artikel delen

Over de auteur