1. De Schaduwsaga IV: Veldslag

De Schaduwsaga IV: Veldslag

"Into the Hot Gates we march. Into that narrow corridor we march, where Nox' numbers count for nothing. Members of La Resistance...Citizens, soldiers, freed slaves... brave rebels, all. Brothers, fathers, sons... we march. For honour's sake, for duty's sake, for glory's sake! We march... Into Hell's mouth, we march..."

Een week lang marcheerden ze al. La Resistance, onder leiding van Ralph, op weg naar de Zwarte Vallei, een magische, verdorven plek waar Notorious zou worden opgeroepen. Door Nox, de kwaadaardige leider van Sanguis Negro, die in zijn waanzin geloofde dat Notorious awesome was… dat moest verijdeld worden. Vandaar dat de rebellenorganisatie La Resistance nu met man en macht op weg was, voordat het ritueel voltooid was en de Boze Nottyham weer op aarde zou rondstruinen! Nu, met een geheim wapen achter de hand, konden ze eindelijk een all-out assault doen, met Somin… de Wachter.

“Dude, Ralph, ik snap nog steeds niet wat er voor een speciale krachten er door mijn Wachter-lichaam heenvloeien hoor. Wat de fuck kan ik allemaal doen – en wat heb je trouwens met je haar gedaan?” “Geblondeerd,” antwoordde Ralph schokschouderend aan Somin. “Geeft dadelijk een mooi contrast met die duistere dipshits die we gaan bestrijden. Sowieso, vind je niet dat dit mijn ogen beter doet uitkomen?” De nieuwbakken Wachter hield wijselijk zijn mond. “Maar goed,” zei Ralph, “Dariee zegt dat elke Wachter één van de Zeven Elementen kon beheersen: Water, Vuur, Lucht, Aarde, Licht, Duisternis en de Geest. Kan jij daar toevallig iets mee? Het zou awesome zijn als Licht kon beheersen – nog een leuk contrast met die Sanguis Negro-negers.” Somin dacht bij zichzelf na, maar er schoot hem niks te binnen. “Nope, ik weet het ni - of wacht! Een paar rotjochies, frankieman en Xcal, hebben me eens een keer face-first in een kampvuur geduwd voor de lol. Ik had geen brandwond of niks en ik heb ook per ongeluk vuur over ze heen gespuugd. Like, heel nasty. Vuur kotsen, dus met gal en de rookworst van die avond en al. Hmmm…” En opeens, alsof een of andere knop werd omgezet, voelde Somin plotseling een vreemde kracht door zich heen lopen en verscheen er uit het niets een vlammetje in zijn hand. “Awesome!”

En zo, terwijl hij de rest van de reis letterlijk in vuur en vlam stond, trokken Somin, Ralph en de rest van La Resistance naar de Zwarte Vallei, waar Sanguis Negro haar voorbereidingen trof om Naughty Notorious weer tot leven te brengen. En uiteindelijk was dan ook het moment daar: ze kwamen aan bij de in schaduwen gehulde vallei. In de verte waren in zwart gestoken figuren bezig als vlijtige bijen. Een podium met een immense ketel, geflankeerd door twee zuilen van malachiet, was het centrum van hun bezigheden. De pilaren pulseerden met een angstaanjagende energie en elk van de duistere figuren liep er een eind omheen. Ralph pakte zijn verrekijker en richtte zijn blik op hen: “Vervloekt! Ze zijn al bezig met het laatste stadium van het ritueel!” Snel verzamelde hij zijn cavalerie en sprak hen toe. “Mannen, vrouwen en hermafrodieten… het moment is eindelijk daar! Vandaag is de dag dat we uit de schaduw treden van de schaduw van onze voorvaderen! De wereld zal weten dat La Resistance krijgers van het licht zijn, en we zullen onze klingen in rood laten baden om de duisternis te verslaan! Hef jullie wapen, sla op de trom en blaas op de hoorn, want dit is de dag… dat het aangezicht van de wereld zal veranderen! VAL AAN!!”

Een luid gebrul steeg op uit de menigte die het leger van La Resistance was en met een daverend geluid denderden de soldaten op. De Sanguis Negro-troepen zaten echter ook niet stil. Vanachter het podium stroomde een geweldige legermacht bestaande uit schaduwwolven en Donkere Ruiters toe om zich te meten met de kracht van La Resistance. Op het laatst, net voor de clash, brulde Ralph: “7th! Somin! Wig!” De troepenmacht van onze helden formeerde zich in een wigformatie met Ralph, Somin en Kleine 7threst voorop. Alles ging opeens in slow-motion.Somin zag Ralph’s geblondeerde haren wapperden in de wind, terwijl hij zijn lans vooruit stak. Kleine 7threst schreeuwde uit alle macht, terwijl hij reed op zijn wolharige neushoorn. Hij trommelde reeds op zijn Power-Bongo’s. Somin zelf hield zijn geleende sabel paraat en vuurde alvast een paar vuurstralen op de tegemoetkomende vijand en woede overspoelde hem, samen met een gevoel van rust. Dit was het. Erop of eronder. Hij slingerde verwensingen naar de Donkere Ruiters en hief zijn wapen nog hoger.

Toen stortten ze zich op elkaar.

Hij hakte, beukte en sloeg erop los. Geen tijd om na te denken, maar gewoon keer op keer zijn sabel neer laten dalen op de vijand. Met zijn vuurkrachten roosterde hij nog een aantal wolven en hij lachte waanzinnig. “Somin!” bulderde Ralph, “Laat dat kleine grut zitten en ga op Nox af! Het maakt niet uit hoeveel je er hier doodt, als dadelijk Notorious weer op aarde wandelt, is dat allemaal voor niks geweest!” Somin reed met tegenzin door naar het podium, waar de tegenstand alsmaar sterker werd. Uit een hoek hoorde hij een uitzinnig “OH YEAH, OH YEAH, KILL ALL THE WHITE MEN,” zingen en Chiz stormde op hem af. Ze hief haar eigen kromzwaard en liet het naar zijn lange hals neersuizen. Hij blokkeerde gemakkelijk; Chiz is immers een meisje dus daar was geen kunst aan. Vervolgens spoog hij snel een vuurbal in haar gezicht en smeulend klapte ze op de grond. Even later kwam er nog een bekende: de Duistere Heer Marcel versperde Somin de weg en zei: “Zo, knaap. Jij krijgt nog een ass-rape van mij als ik het me goed herinner!” Hij stormde op Somin af en het bleek meteen dat hij een sterke, gespierde negert en geen slappe deerne was: hij brak Somin’s sabel finaal doormidden en ging nog eens extra in de stijgbeugels staan om hem de genadeklap te geven. Voordat het echter zo ver was zoefde er een speer door de lucht en plofte zonder pardon tussen de donkere billetjes van de Donkere Ruiter."Pak aan, kringspier-musketier!" DaVinci stond met uitgestrekte arm te kijken, waarop hij plotsklaps een tomahawk in zijn voorhoofd geworpen kreeg van Milan, die hem aanzag voor een kloonaccount. Marcel kreunde nog “Crap… fucked at last…” voordat ook hij ter aarde stortte.

En uiteindelijk vocht Somin zich met een escorte bestaande uit vlaflip, Empyrean, Linius Pallitax en Oversoul, naar het podium. Aldaar aangekomen wachtte op hen… Nox, roerend met zijn linkerhand in de ketel, en een staf houdend in de ander. “Slacht hem af!” bulderde Linius Pallitax, maar met een zwaai van zijn staf perforeerde Nox Linius’ zijn darmen en hij stortte ter aarde, stervende aan een mini-hartinfarct. “Nee!!” jankten Empyrean en Oversoul uit machteloze woede en denderden als tweede op de duistere leider van Sanguis Negro af. Hen was geen beter lot beschoren: na een stap op twee toverde Nox hun botten om in water en ze vielen met een zacht, slorpend geluid ineen. Vlaflip probeerde het toen, maar Nox uitte een spreuk en daarop rende vlaflip naar ^Marianne^ om eens stevig speeksel met haar uit te wisselen. Vervolgens ontploften ze beide. Somin stond als enige nog tegenover Nox. Alleen.

Somin pakte het zwaard en schild van Linius Pallitax op. “Je gaat eraan, fucktard” gilde hij buiten zinnen van haat. Hij rende met het zwaard geheven op Nox af, die een zwarte bliksem op hem afschoot. Somin blokkeerde hem met een eigen stoot van vuur. Vervolgens was hij bij hem en liet zijn sabel op hem neerdalen. Nox pareerde razensnel met zijn staf, waaruit met een klik op een knop een gitzwarte dolk uit de top verscheen. Hakken, pareren, blokken, steken… aan beide kanten vielen verwondingen. Uiteindelijk sloeg Somin, die zijn zwaard met zijn krachten in vlammen gehuld had, met een machtige slag de dolk bovenop de staf stuk. Daarmee liet hij zich echter open voor een stevige por op de borst, die hem tuimelend achterover liet slaan. “Ik laat me niet zo dicht bij mijn doel tegenhouden!” krijste Nox. “Sterf eindelijk!” Hij stuurde een donkergroene straal van doodsenergie op Somin af, die hem op het laatst nog kan blokken met zijn eigen withete vuurstraal. Als een waar Dragon Ball Z-gevecht duwden deze twee stralen tegen elkaar en toen… fuseerden ze en brachten een immense ontploffing teweeg waarvan de schokgolf de rest van de strijdende troepen van de been wierp.

Een dichte mist van zandkorrels en lichtgevende korrels daalde neer op hen allen. Somin lag met een weggeblazen linkerarm te creperen, terwijl een scherf van ijzer het licht uit een van zijn ogen had genomen. De pilaren van malachiet pulseerden sneller en sneller. En toen, plotsklaps, schoten twee zwarte bliksemschichten in de ketel die in het midden van het podium stond. Rook en schaduwen omhulden een opstaand silhouet. Maar voordat er goed naar deze gedaante gekeken kon worden, kroop Nox voor de ketel. Zijn buik was opengereten, vanaf de knieën had hij niks meer en hij zat onder het bloed. Wat echter nog vreemder was, was zijn gezicht. De explosie had zijn masker weggeslagen… en onthulde een witte, kale schedel

Dit artikel delen

Over de auteur