1. Firstlook 2010: Hoofdstuk 2: Het begin van een lange dag…!

Firstlook 2010: Hoofdstuk 2: Het begin van een lange dag…!

Hoofdstuk 2: Het begin van een lange dag…!

Het heiligdom had ik ondertussen betreden en op een zilver schaal lag een lichte versnapering voor mij. De bitterbal smaakte lekkerder dan ooit tevoren, want door het gehaast in de ochtend had ik nog geeneens ontbeten. Maar ik zou geen echte rauwdouwer zijn als ik hierover zou gaan zeiken, want het was tijd om wat games te checken. Want wat zou je hier anders in godsnaam moeten doen?!

Vlak bij de bitterballenschaal stond een monitor, waarop ik duidelijk Red Dead Redemption op kon zien. Ik ben helemaal geen fan van het genre, maar ik moest nog steeds op die vriend wachten. Die had de prijsvraag op Insidegamer gewonnen en moest nu via een speciale rij toegang krijgen tot de fabriek. Hij stond alleen eerst in de verkeerde rij en moest toen weer in een andere rij aansluiten. Dit duurde uiteindelijk niet lang, maar ik ben een man met weinig geduld en heb liever wat te doen. Vandaar dat ik RDR een kans gaf en ik pakte de controller op. Middenin het spel zat ik meteen en daar hou ik niet zo van. Geen idee wat ik moet doen en ook geen aanwijzing te vinden, daarom ging ik maar willekeurig mensen afknallen met mijn rifle. Ik had alleen niet verwacht dat iedereen in dat stadje zo pissig zou worden, dus die kwamen allemaal achter me aan. Mijn paard kreeg ik ook niet in de tweede versnelling, dus ja een vroege dood lag in het verschiet. Eenmaal dood op de grond neergevallen liet ik de controller vallen, ook omdat die vriend, Tom, eindelijk uit de rij was.

Terwijl wij ons begaven naar de grote ruimte met alles games passeerde we een aantal oudere spellen. Call of Duty 4 werd gespeeld door een aantal ‘pro-gamers’ en dat blijf ik een zielige term vinden. Gamen is nu eenmaal een vorm van ontspanning voor mij en geen sport… Ook zag ik Counter-Strike voorbij komen, maar dat kon me al helemaal niet interesseren. Wie komt hier nou om oude games te aanschouwen? Ik in ieder geval niet! Aan het eind van deze eerste gang, namen we de eerste afslag links. Een donkere grote ruimte werd ons voorgeschoteld, met veel stands en veel mensen. Enslaved zag ik op een scherm, maar die vond ik niet interessant genoeg. Vanquish daarentegen wilde ik wel eventjes uitproberen. Helaas kwam ik er al snel achter dat je alleen de demo kon spelen, die al een tijdje op Xbox Live beschikbaar was. Toch heb ik het even gespeeld, totdat ik bij de tweede vorm van de eindbaas gedood werd. Niet helemaal tegen de verwachtingen in, want dit spel is zeer pittig! Ik heb deze lijst aan mijn verlanglijstje toegevoegd, maar nu werd het toch wel tijd voor het echte werk. Na even snel twee posters weg te grabbelen zette ik mijn reis voort.

Ik had samen met Tom besloten om naar een presentatie te gaan over Homefront. Hij zat hele mooie verhalen tegen me te vertellen, waarom we dit echt moesten zien en omstanders begonnen zich er ook mee te bemoeien. Hierdoor ging ik veel verwachten van het spel, ik ging eigenlijk mee in de hype van het moment. Als het nu ook maar waargemaakt zou worden… Gelukkig stonden we vooraan in de rij en konden we na een klein halfuurtje wachten als eerste een stoel uitkiezen. Eerste rang op een gammel klapstoeltje, wat wil je nog meer? Nou in ieder geval een brute actiegame en ik werd dan ook op mijn wenken bedient. Ik heb actie gezien, heel veel actie en wie kan dit allemaal beter uitleggen dan Boris van Gamekings! Toch wel stoer om hem even in het echt te zien, al vind ik zijn mening niet altijd even sterk. Zodra je kunt schieten en mensen kunt doden is Boris al enthousiast, zo lijkt het soms. Het meest indrukwekkende aan dit spel vond ik toch wel de drama-engine, dat ervoor zorgt dat alle belangrijke gebeurtenissen altijd in je gezichtsveld gebeuren. Je mist dus nooit meer een prachtig moment en dat is heel goed gedaan. Daarentegen vond ik de multiplayer die een andere presentator zo ophemelde een beetje karig. Is al vaker gedaan had ik het gevoel. Een beetje een mix tussen Battlefield en Call of Duty, maar zeker niet uniek in zijn soort, al zijn de mini-tanks wel leuk.

Redelijk onder de indruk, maar toch ook teleurgesteld gingen we weer richting de uitgang. Tom wilde graag Epic Mickey spelen, dus dat gingen we dan ook maar doen. Helaas was het bij die stand aardig druk. Je mocht de game ook heel lang spelen, dus het wachten duurde super lang. Ik zou denken dat 10 minuten lang genoeg is voor een goede indruk van het spel, maar sommige mensen leken uren nodig te hebben en dan faalde ze ook nog eens hard. Ik heb het uiteindelijk niet gespeeld, maar ik heb wel gekeken hoe Tom ermee aan de slag ging. Het zag er leuk uit, een mooie platformer. Niks bijzonders, maar wel leuk gedaan, zeker de cartoonachtige cutscenes, alleen vond ik het Nederlands een fikse afknapper. Ik heb echt een gruwelijke hekel aan Nederlands in games, want het wordt nooit goed gedaan en het klinkt altijd een beetje knullig in vergelijking met het Engels. Terwijl Tom verder ging spelen met Mickey nam ik een kijkje verderop. Een PSP in de verte wist me te verleiden, dus ik nam even een kijkje. Het eerste wat ik zag was een game over scherm van iemand hiervoor mij. Mijn voorganger zou gewroken moeten worden, dus ik koos voor continue. Kratos liep het scherm in en de strijd tegen een zeemonster kon beginnen. Het voelde allemaal bekend aan, misschien een beetje te bekend, maar vechten tegen grote monsters is altijd stoer. Daarnaast merkte ik later dat je nu ook kon zwemmen en dat voegde een nieuwe dimensie toe. Ook was het allemaal iets grootschaliger, dan in het eerste deel op de PSP. God of War: Ghost of Sparta heeft een blijvende indruk op me gemaakt.

Ik liet de PSP weer achter me, want zo’n handheld is tussen alle andere grote titels niet lang interessant. Tom was ondertussen ook uitgespeeld, dus gingen wij naar onze tweede presentatie van de dag. Deze keer de eenmalige voorstelling van Dragon Age II, waar Tom wederom erg over te spreken was, als ware fan van het origineel. Deze keer ging ik niet mee in zijn enthousiasme en betrad weer als eerste, maar blanco de zaal. Mijn naamgenoot Steven van Gamekings deed het woord samen met twee mensjes van EA. Een man die geen woord zei en een dikke vrouw met een reet ter grootte van Terschelling. Ze lieten gameplay zien, een mooie trailer en gaven veel details weg over het begin van het spel. Zo lieten ze zien hoe je een personage kan creëren en hoe te vechten in het spel. Zij speelde de game helaas met een vrouwelijk personage en hoe seksistisch dit ook mag klinken, maar ik vind dat gewoon niet kunnen bij zo’n spel. Een vrouw met een groot zwaard vind ik niet passen, doe dan een tovenares of zo… Het werd allemaal goed uitgelegd en het kwam erop neer dat het net zo speelt als het eerste deel, maar met een ander verhaal en een aantal tweaks, onder andere in het keuze systeem. Ook kwam het naar voren dat de console versie een beetje hack ’n slash neigingen had, terwijl de PC variant strategischer zou zijn. Ik vond het eigenlijk onwijs op Lord of the Rings lijken, maar dit zei ik niet te hard, want tussen al die fanaten weet je het maar nooit. Toch nomineer ik Dragon Age II alvast als beste Lotr-game van 2010! Na deze tweede lange presentatie begaven wij ons richting de exit, met behoefte aan eten, drinken, maar vooral een frisse neus.

Dit artikel delen

Over de auteur