1. Het spel der kleuren

Het spel der kleuren

Neem een appel en een stuk behang. Plak het geheel met vloeibare stikstof aan je gameboy en vraag je af wat je aan het doen bent. Het kan zijn dat je net uit je bed bent gestapt en dacht; goh laat ik eens wat appelbehang aan een gameboy plakken. Of misschien was het hartje zomer, twaalf uur snachts in een palmboom en dacht je; laat ik eens wat vloeibare stikstof over me heen gieten. Het kan van alles zijn, maar maak het niet te bond; er zijn natuurlijk grenzen aan aan de werkelijkheid.

Maar dat vraag ik me dus weleens af; what the hell ben ik aan het doen. En ik vraag me ook weleens af; what the hell ben jij aan het doen. Dat komt, omdat sommige mensen weleens dingen doen, waarvan ik me afvraag; what the hell ben je aan het doen. Zo ook in de kern van ons economisch en politiek bestaan. Het begon allemaal anno 2010, medio 2010, anders klopt mijn verhaal niet. Het kabinet was daar! En om er nog even op terug te komen; ik vroeg me dus af; what the hell ben je aan het doen.

Gisteren stonden prominenten op de trap van hare majesteit, vol vertrouwen, goede moed en vol glorie, klaar om de oplossingen voor nederland symbolistisch te onthullen. Want; het gaat goed met nederland, het gaat slecht met nederland en het gaat vooral ook heel slecht met nederland (alleen heb ik daar nog niet zoveel van gemerkt?). “Dit kabinet mag er niet komen, laat ons opnieuw kiezen!!; in de naam van oranje en het voetbal”. Ja zo kan het ook; eer aan de naam “oppositie” doen, praktisch opgevat als zoveel mogelijk rechts tegenwerken.

Wat is rechts? Een heleboel; de hele politiek hangt af van links en rechts, nog meer dan in het verkeer zo blijkt. Debatten werden gevoerd met minder lidwoorden dan “rechts” en “links” en als we het hebben over kleur en samenleving dan gaat het over stoplichten zonder oranje (terwijl dát juist een representatieve kleur is).

Het hedendaagse debat gaat natuurlijkerwijs over alle nieuwe ontwikkelingen omtrent de regering. Maar waar zijn we mee bezig; what the hell zijn we aan het doen? Als ik de tv aanzet, dan is het enige wat ik hoor: “teveel rechts, te weinig vrouwen en magere ouderwetse saaie onmoderne mannen”. En als appel in het behang staan daar nog twintig blonde zetels die op het punt staan gekleurde ideologieën te blussen met stikstof. We hebben het constant over de economie. Al dat gelazer rond de hypotheekrenteaftrek, ouderenzorg en die creatieve taxen zijn slecht of juist goed. En als onze kleur-opponenten iets vinden, dan vinden wij dat per definitie niet, want we moeten onze naam wel recht aandoen.

Maar wordt het niet tijd om de scheve schroefjes uit de plank te halen en deze er weer netjes en zorgvuldig in te draaien? In de maanden dat de voormannen van onze samenleving hard hebben nagedacht over welke kleuren goed bij elkaar zouden passen, hadden we ook samen een goed plan kunnen bedenken voor de huizenmarkt en eigenlijk alle andere problemen waar Nederlanders mee kampen. Het is een kolonisten van katan geworden; geef mij wat hout, dan geef ik jou wat stenen. Ik ben het er niet mee eens, maar toch doe ik het, want anders kan ik mijn stad niet afbouwen. Ik rijk mijn hand naar de stad, maar plotseling voel ik alle elementen van de kaart, paden en grondstoffen, die ik allemaal zelf had verzameld, langzaam de lucht in vliegen en zich door de kamer verspreiden; “zusjes”...

Ik ben benieuwd, of men er dit keer wel in slaagt de handjes aan dezelfde kant van het blok te houden en samen in een richting te duwen. Ik ben benieuwd, zeker naar de oppositie en haar politieke, kleurige benadering van uitdagende en principiële problemen. Laten we hopen dat het dit keer gaat om zwarte letterjes op wit papier, in plaats van groen, rood, paars, paars plus (ja dat bestaat ook al) en de illusie dat kleuren de politiek kleuriger maken..

Dit artikel delen

Over de auteur