1. Heeft Microsoft gelijk over 3D?

Heeft Microsoft gelijk over 3D?

Vandaag las ik hier op IG het bericht over de houding van Microsoft tegenover 3D. Vooral ook bij het zien van het plaatje, moest ik direct terugdenken aan een column die ik in maart van dit jaar heb geschreven naar aanleiding van de aankondiging van Nintendo dat er een 3D DS ging komen.

Los van wellicht enkele actualiteiten die rond die periode speelden en in deze column zijn verwerkt, blijft mijn mening over 3D nog steeds hetzelfde. Veel leesplezier.

DrieDee

Lekker in mijn kamer, languit op de bank. Een ongevaarlijke en vooral ontspannende bezigheid. Een schaduw glijdt de kamer in, de zon duikt voor de wolken. Zo lijkt het tenminste. In mijn ooghoek verschijnt iets opmerkelijks. Iets dat met hoge snelheid op mij af lijkt te komen. Het is rood en razendsnel. BAM! Daar lig ik, nog steeds languit, maar dan naast de bank. Ik krabbel voorzichtig op en neem mijn horizontale positie weer in. Schud de verbeelding van me af en ga door met mijn bezigheden. Weer duikt er iets op in mij gezichtsveld. Zwart. Een vlieg? Het is tenslotte lente, al werkt het weer nu even niet mee. Maar voor ik het weet is het compleet zwart voor mijn ogen. Ik zie niets meer. Geleidelijk aan komt mijn gezichtsvermogen weer terug, maar dan bevind ik me in compleet verslagen positie merk ik.

Waarschijnlijk lezen jullie dit al hoofdschuddend en met de gedachte dat Antoon hoogstwaarschijnlijk zijn verstand en plekje als vaste columnist aan het verliezen is. Schijn bedriegt echter, want dit wordt pure realiteit. Ik speel namelijk niets anders dan een eenvoudig potje Mario Kart op mijn nieuwste Nintendo handheld. De mannen die de luie gamers in beweging hebben gekregen met de Wii, beloven ons nu namelijk gamegenot in 3D. En dat dan allemaal in handzaam formaat en zonder brilletje. De schildjes, spookjes en knotsen vliegen ons dus straks niet alleen figuurlijk, maar ook nog eens letterlijk om de oren. Dry Bones, Princess Peach en Wario racen ons op hoge snelheid voorbij.

Dat 3D is helemaal hot met als grootste ambassadeur natuurlijk James Cameron met zijn gigantische bioscoophit Avatar. Een soort vader Abraham, maar dan zijn de smurfen voor dit keer even wat groter. Waren het daarvoor nog voornamelijk de cartoons die ons in drie dimensies in onze bioscoopstoel deden borrelen van genot, nu gebeurde dat met echte mensen, voor zover je daar natuurlijk van kan spreken in die film. Maar het fenomeen verbaast mij meer en meer. Nee, natuurlijk geloof ik niet in blauwe reuzen met platvoeten, maar ik bedoel natuurlijk dat hele 3D gebeuren.

Wat mij nog vooral de wenkbrauwen doet fronsen, is dat iedereen verwacht dat we binnen een paar jaar allemaal een drie-dee-tee-vee in onze huiskamer hebben staan. Daar klinkt natuurlijk iets van kuddedieren in door en dat zijn we natuurlijk allemaal.

De halve wereld laat zich vanuit cosmetisch oogpunt de ogen laseren, maar gaat vervolgens wel weer massaal met een bril op de neus zitten. Alles om beelden te zien die we aan lijken te kunnen raken. Alles zo reëel mogelijk. Het zal dan wel weer aan mij liggen, maar een film is toch iets om aan de realiteit van alle dag te ontsnappen? Ik zie de hele dag al alles in 3D, dus waarom ook nog eens in de bioscoop? En dat moet dan straks ook nog eens al gamend in mijn huiskamer zeker.

De realiteit. Wie zit daar op te wachten? De bewoners van Moskou zeker even niet. Wie wil er nu een spelletje Metro 2033D spelen na wat er daar is gebeurd. De realiteit is hard. De werkelijkheid is soms niet te bevatten.

De Telegraaf kopte de ochtend na die terreuraanslag paginabreed over de aanslag. Maar dan niet over het drama in Moskou met tientallen doden en gewonden. Nee, over de oom en tante van Frans Bauer. Begrijp me niet verkeerd, dat is absoluut ook erg, maar wel graag alles even in het juiste perspectief plaatsen heren en dames van de Telegraafredactie. Perspectief is ook 3D, maar de Telegraaf verward dat maar al te vaak met Dom, Debiel en Dwaas. Ook drie D’s, maar dan net even anders.

En dan zitten we straks naast de Tros ook nog eens opgezadeld met een hele Telegraaf-omroep, al mag je dat geloof ik niet zo noemen. Maar ja, elk volk krijgt nou eenmaal wat het toekomt. Of dat nu gaat om een omroep of een regering, we krijgen wat we verdienen. Binnen ons politieke apparaat vinden we overigens ook een fenomeen, dat ongemerkt net zo succesvol is geworden als 3D. Ik heb het dan over de 3B. Blatende en Blèrende Bosjes, oftewel de trend om de politiek tijdelijk vaarwel te zeggen om te gaan genieten van je opgroeiende krijsende kroost. Of in het geval van bijvoorbeeld Camiel Eurlings proberen dat op de wereld te gaan zetten.

Het is ongelofelijk hoeveel politici zich momenteel even uit de politiek terugtrekken om tot zichzelf te gaan komen. Lekker niet politieke dingetjes doen, alsof ze in de Kamer nu zo lekker veel hebben gedaan. Overigens is dat nobele streven van de dames en heren politici om niet te ontaarden in de man die zondags het vlees komt snijden, wel iets dat de belastingbetaler mag financieren. Want stap je zelf op in de politiek, dan krijg je wachtgeld. Doe je datzelfde in het normale bedrijfsleven, dan mag jezelf de broek op zien te houden. Dus wel een 3D TV voor Wouter, maar niet voor de schoonmaker die zijn baan opzegt omdat ook hij of zij even wat meer thuis wil zijn. Maar dat is volgens de regels in ons land toch wat anders.

3D ruikt voor mij wat weeïg, naar patat met frites-saus, naar middelmaat. Een beetje 3J’s met het bekende Tros-sausje. Als we de huidige 3D-gekte spiegelen aan de 3 Dolle Dwaze Dagen van de Bijenkorf, dan is er hoop. Het is kort maar krachtig. Een hype die een enorm hoogtepunt kent, maar dan snel weer terug naar de realiteit van alledag.

In de jaren zestig zaten de bioscopen al vol met brilletjes. Dat zou het helemaal gaan worden. Het duurt nu al bijna een halve eeuw, voordat we weer opnieuw een poging gaan wagen. In tijden dat de hele wereld in een crisis zit.

Maar het volk vreet dat massaal en neemt het net als met veel dingen gaat, ademloos en zonder vragen tot zich. Met dat 3D zal dat dus niet anders zijn. Zoals Volendam en Frans Bauer samen de muziekindustrie hebben gered, zo redden wij straks de electronicawereld uit de economische dip. Twintig miljard bezuinigen om de crisis te boven te komen is helemaal niet nodig. Nederland ruilt straks massaal de pas aangeschafte Full HD gewoon in voor een Full 3D. Kunnen we weer lekker recycelen. Maar dan wel met een brilletje op.

Dit artikel delen

Over de auteur