1. All Around the World

All Around the World

"I need to be myself, I can't be no one else" Het zijn de eerste twee regels van het briljante Oasis nummer Supersonic en het geeft perfect weer wat ik op dit moment denk en voel. De laatste tijd is het namelijk zo dat ik op moet boksen tegen het kleine wereldje waar ik in leef. Ik word in dit kleine wereldje namelijk tegengehouden wanneer ik even tegen de stroom inga of buiten de lijntjes kleur. Gelijk word ik tot de orde geroepen en moet ik me weer gedragen naar de maatstaven die iemand anders heeft gesteld. De andere kant van dit vrijbuiters verhaal is dat wanneer ik daadwerkelijk buiten de lijntjes zou gaan kleuren het begint te lijken op krassen en ik de weg terug naar het zwarte lijntje niet meer kan vinden. Ik eindig in de goot en redt je reet maar is dan het credo in dit kleine kikkerlandje. Niet alleen in dit landje geldt deze ongeschreven wet, maar in alle westerse of andere stinkende rijke landen.

Mocht het op een moment dan zo zijn dat het even wat minder met me gaat en ik graag een handreiking van een naaste wil, dan word mijn hand niet aangenomen. Want waarom zouden ze mij wel helpen als ik toch altijd kwaad werd. Mensen hebben zelf niet in de gaten dat ze altijd maar in het verleden leven of de negatieve dingen onthouden, je kunt nog zo hard je best doen om van je imago af te komen uiteindelijk blijft het je leven lang achtervolgen. Want wanneer ik me best doe dan zie ik er niks van terug en doe ik het verkeerd dan ben ik gelijk het bokje. Het klinkt als zelfmedelijden, maar het geldt niet alleen voor mij. Vrijwel ieder hard werkende student, werknemer, sporter of ander op twee benen lopend levend wezen kent dit. Een voorbeeld uit eigen ervaring om het te verduidelijken. Op school deed ik altijd mijn best en vorig jaar werd ik hiervoor 'beloond', een nominatie als 'Beste Nieuwkomer' had ik in de wacht gesleept bij de Friese Poort Awards. De aanhalingstekens geven hopelijk het sarcasme duidelijk weer waarmee ik dit probeer te zeggen. Het stelde (en zal nooit) wat voorstellen. Nu ik dit jaar zowaar een keer gespijbeld heb, wat tot voor kort een onmogelijke combinatie zou zijn - Rutger en spijbelen , krijg ik gelijk de 'Witte Kaart'. Deze vergeet ik vervolgens in te leveren en dit resulteert in een 'Gele Kaart' en de uren inkomen die ik gemist heb. Ok, deze zou ik vorig jaar geïncasseerd hebben, maar dit jaar: niet.

Er zijn namelijk twee trutten bij mij in de klas die het steevast presteren om elke ochtend te laat binnen te komen bij de les en alsnog normaal les krijgen!? Of de gebrilde motormuis die ik heb als klasgenoot en vorig jaar ook vrijwel niet kwam opdagen en toch is overgegaan. Dan breekt bij mijn klomp en denk ik werkelijk waar waarom ik dan nog wel in de schoolbanken zit, elke ochtend een bus te vroeg neem richting school en zodoende bijna dertig uren maak op school, iedere week weer. Hieruit blijkt niet alleen dat de verhoudingen scheef zijn bij mij op school, maar dat het er zo altijd aan toegaat in het dagelijkse leven. De wereld steekt hypocriet in elkaar, en dat vind ik niet een mening, maar een feit. Zie je het kromme in deze zin? Ja? Kijk, dat bedoel ik nou.

Er is geen ruimte voor het vrijbuiters bestaan wanneer je in Nederland woont, of in België, of Frankrijk, of het Verenigd Koninkrijk, of Duitsland, of Australië, of de Verenigde Staten enzovoorts. In welk land heb je wel de ruimte om te doen en laten wat je wilt. In welk land ben je niet verplicht om naar school te gaan, om financieel je geld af te staan aan de staat en ga zo maar door. Is er een land op aarde dat alleen het leven van het leven op de eerste plaats stelt? Volgens mij niet. Zelfs niet als je op de meest afgelegen plaatsen komt op de wereld. Daarnaast mocht je ervandoor willen in deze kleine wereld dan moet je geld hebben. Alles staat of valt met geld in deze kleine wereld waarin we vrijwel allemaal rondlopen met dollar-, euro-, pond- of yen-tekens in de ogen. Geen geld, geen mogelijkheden. Geld maakt gelukkig denken we met zijn allen in deze kleine wereld. Ik zou zo graag willen dat het anders was in deze wereld en we gelukkig konden worden door in het bijzijn te zijn van je vrienden op de mooiste plaatsen op de wereld met de beste muziek. Die gedachte zou dus gelijk de grond ingestampt worden met een commentaar dat in eerste instantie positief begint, maar uiteindelijk toch negatief eindigt. En ook negatief bedoelt is.

In het commentaar geven zijn we ook zo goed, overal doen we het en het wordt ons al vroeg met de paplepel ingegoten om het zo te doen zoals het nu is. Een grote poppenkast en het doet me denken aan de film The Truman Show. Niet dat we worden gevolgd door iets of iemand, maar we dragen met zijn allen duizend verschillende maskers om het maar zo geloofwaardig mogelijk over te laten komen voor elkaar. De enige plaats waar we het masker afdoen is de plaats waar niemand erbij kan en dat is in onze dromen. Al weet ik dan nog niet zeker of ik dat honderd procent zeker weet. Want niets is was het lijkt tegenwoordig. We photoshoppen er maar lustig op los als ons zelf gekozen masker voor dat moment ons niet aanstaat en dus shoppen we er een anders masker voor of overheen.

Of wanneer je een recensie moet schrijven van een voorwerp dat je hebt binnen gekregen van het desbetreffende bedrijf dat het gemaakt heeft. Niet alleen krijg je het voorwerp gratis, maar krijg je ook nog geld wanneer je je site laat overnemen met reclame voor het voorwerp. Daar staat tegenover dat je je mening niet geheel eerlijk mag geven en je op je hoede moet zijn. Anders doen we het niet nog een keer. Telkens vraag ik me dan af waarom ik dan aanwezig ben in die wereld en braaf mijn stukjes typ zonder dat ik mijn echte mening mag geven en we politiek correct moeten blijven. Bij deze zou ik dan graag die functie willen neerleggen en me willen richten op wat er echt toedoet zoals deze blog. Al wordt die weinig gelezen, het gaat mij er niet om de populariteit maar om het feit dat ik hier mijn ei kwijt kan en kan zeggen wat ik wil. Een van de weinige dingen waar ik zelf controle over heb, nog wel. Ik hoef niet meer lid te zijn van het journaille waar het om pageviews, je eigen ik en het geld draait.

Net zoals ik niet lid hoef te zijn van een instelling van school of een voetbalclub. Wanneer je zelf op reis gaat leer je het leven kennen, of nog beter dan leef je het leven in plaats van het jan modaal pad af te lopen dat klinkt als een bitter zoete symfonie, of niet dan Richard Ashcroft? Wanneer men denkt dat ze zo het meeste uit hun leven halen hebben ze het verkeerd, er is zoveel meer te zien dan wat wij alleen maar om ons heen zien. Maar wanneer ik deze gedachte dan uitspreek voel ik me als die eenzame wandelaar ergens midden in een lege ruimte naast een andere lege ruimte waar iemand aanwezig is die precies hetzelfde denkt en zegt als mij. "All my people right here, right now D'you know what I mean?"

Dit artikel delen

Over de auteur