1. De Schaduwsaga VI: Shitstorm

De Schaduwsaga VI: Shitstorm

Tidow viel met een misselijk makende smak tegen de grond. “Nee! FUCK KUT NEE!” sputterde Somin geschokt en bedroefd. “Wat de fudge is er aan de hand, Somin?” vroeg Kleine 7threst, terwijl hij de Wachter aan zijn schouder sjorde. “Ralph heeft ons verraden, Tidow – Nox – heeft zijn leger verraden… de verkeerde is ter aarde gestort. Ralph… hij is een wrede fucktard geworden!” Ralph, die hoog boven hen bulderde van een vals plezier, leek een wedergeboden Lucifer, een duistere engel. “Wat?!” reageerde zijn voormalige rechterhand, en riep daarop: “Ralph! Ben je… ben je overgelopen naar de Dark Side?!”

“Overgelopen? Ellendig schepsel, ik ben er altijd al geweest! En nu… zullen jullie allemaal sterven! MUAWHAHAHA!!” Hij hief zijn armen naar de hemel, mompelde onverstaanbare woorden van magie en daarop ontstond er een donkere wolk boven het slagveld. Somin voelde diep in zijn maag een vreemd gevoel groeien, wat hij associeerde met een verzameling van een fuckton aan magie. “7threst! Bescherm jezelf!” Toen barstte de hemel los.

Kometen van licht schoten uit de wolk naar beneden. Ze raakten de legerscharen beneden; de manschappen vlogen in het rond als een Wiimote gehanteerd door Guido Blom. Somin probeerde zichzelf uit alle macht te verdedigen met zijn vuurkrachten, hij hield het maar nauwelijks uit. 7threst en andere bekende gezichten van La Resistance was hij uit het zicht geraakt, zo intens was hij bezig om te overleven. Een geur van verschroeid vlees, angst, uitwerpselen – en vreemd genoeg ook een vleugje vanille – vulde de lucht. Na een paar afgrijselijke minuten hield het bombardement van licht op en kon Somin weer om zich heen kijken. Overal om hem heen lagen verbrande lijken met een blik van pure, zieke angst op hun gezicht. Die aanblik werd Somin haast teveel; hij moest worstelen om zijn maaginhoud binnen te houden. Ralph streek grinnikend neer op de grond. “Zo,” glimlachte hij, “dus jij leeft ook nog? Daar zullen we nu dan eens een einde aan moeten maken.”

Hij stapte doelbewust op Somin af, die totaal uitgeput was van Ralph’s eerdere aanval. Somin struikelde en viel plat op zijn rug. Een seconde later vulde Ralph zijn gezichtsveld. Hij hoestte en vroeg Ralph: “Allemaal leuk en aardig dat je de wereld veroveren wil, maar dude… waar de fuck had je mij voor nodig?” Ralph grijnsde en antwoordde: “Toen Daryocrates na Notty’s nederlaag – en toen dus ook van mij – de Wachters creëerde gebruikte hij een heilig artefact om jullie je krachten te geven. De leider van de Wachter gemeenschap bewaarde die met zijn leven. Toen ik zo’n vijftien jaar terug undercover de laatste Wachter-gemeenschap afslachtte, wilde ik dat artefact bemachtigen. Kleine 7threst redde echter degene die op dat moment het relikwie bezat – een snotty zuigeling genaamd Somin. Heb je je nooit afgevraagd wat die ketting om je nek is?” Somin keek omlaag naar zijn hals – dat was een flink eind! – en zag een zilveren traan aan een leren koordje, zoals altijd. Hij had het altijd al gehad. “Juist ja. En dat ga ik nu afpakken, nadat ik je dood heb gemaakt.” Hij hief zijn zwaarden, lachte een tevreden lachje, en liet zijn zwaarden neersuizen naar – “BEAR BRIGADE BURLY BONGO BASH!!”

Een donkere crustcore schokgolf raakte Ralph in de rug en hij vloog verscheidene meters door de lucht, alvorens niet bepaald flatteus een stevige faceplant te maken. Kleine 7threst stond hijgend achter hem, met zijn bongo’s vlammend van epicness. “Ik laat je hier niet mee wegkomen, dipshit! Je hebt me verraden, hufter!” Ralph stond op, zijn gezicht onder het vuil. “Dat… had je niet moeten doen.” Hij vouwde zijn vleugels open en schoot verbazingwekkend snel op zijn voormalige partner af. Hij hieuw op 7threst in, maar die verweerde zich kranig met zijn bongo’s. Hij trommelde en klopte er op los, vechtend voor zijn leven. Maar mettertijd raakte hij vermoeid, en kort daarop trof Ralph’s zwaard zijn buik. “Urgh,” kreunde hij toen de punt via zijn rug naar buiten kwam. Ralph was een pak minder vrolijk dan voorheen. “Onderschatte je me deze keer ook weer, Kleine?” Hij trok zijn zwaard terug en liep terug, op Somin af. Maar 7threst was nog niet klaar voor zijn graf. “Ralph… je had het gelijk af moeten maken… heh. Bear Brigade… Soldier of Epic Doom… COME FORTH!” Hij roffelde een ingewikkeld ritme op zijn bongo’s en er verscheen een felblauw licht voor hem. Toen zakte hij voor eeuwig naar opzij, terwijl in het licht een gedaante materialiseerde… een hoekig lichaam in het rood, wit en blauw stapte naar voren. Een wit, kaal hoofd sierde het geheel terwijl er uit de ogen een blauw licht scheen. “Optimus Sadist will kill the enemy. Goddamnit son,” sprak hij.

Dit was duidelijk iets dat Ralph niet voorspelt had. Optimus Sadist schoot flitsende lasers af met zijn wapens – er zaten verscheidene Wii Zappers aan zijn linkerarm gemonteerd – en Ralph kon ze maar ternauwernood pareren. Toen, bijgekomen van de aanvankelijke verbazing, ging ook hij in de aanval. Met zijn zwaarden probeerde hij het mechanische creatuur te verslaan, maar elke aanval werd gepareerd door Optimus’ beam katana. Met starre maar onmiskenbaar sterke houwen viel Sadist Ralph aan. Somin kon zijn ogen niet geloven. Hij kon hier wel eens met zijn leven vandaan komen!

De duistere engel die Ralph was begon nu een beetje moe te worden. Zijn reflexen werden trager, zijn aanvallen minder fel en Optimus maakte zelfs een paar sneeën op zijn tot voor nu ongeschonden lichaam! Maar Ralph was niet gek. Hij wist dat het op deze manier niet lukken zou, dus duwde hij Optimus weg en hief vervolgens wederom zijn armen omhoog. Donkere wolken pakten samen en Somin keek ontzet naar boven. Alweer een lichtbombardement? Maar nee, het waren geen kometen van licht maar dikke druppels die naar beneden vielen. Waar de druppels Optimus Sadist raakten schoten kleine vonkjes van elektriciteit op. “Hah,” zei Ralph hijgend, “Kortsluiting nekt zelfs de meest epische Autobot!”

Optimus Sadist had dit ook in de gaten. Hij schoot voor zover zijn toestand dat toeliet snel naar voren, zijn armen gespreid. Ralph zwaarden troffen hem in de borst, maar dat deerde hem niet: hij had Ralph waar hij hem hebben wilde. “Primus,” mompelde hij, zijn elektronische stem vreemd vervormd, “ik hoop dat ze zombies hebben in Transformer-heaven.” Toen… een alles uiteenrijtende explosie.

Somin kon zich nog maar net tegen deze ontploffing beschermen. Nauwelijks had een schild van vuur om zich heen getrokken toen de knal hem bereikte. Die gooide hem op de grond en hij werd verblind door de as. Toen hij weer kon kijken, zag hij Ralph, met een vleugel compleet vernietigd, staan, hijgend en zijn hoofd gebogen.

Het ging nu tussen hen twee.

Dit artikel delen

Over de auteur