1. Who the fuck is Elles? vechten met ouders

Who the fuck is Elles? vechten met ouders

Mijn eerste column heb ik geweid aan mijn gameboyleventje en ik ben nu wat ouder geworden. Het was tijd om de Gameboy in te wisselen voor een Nintendo DS en alles wat daarop volgde. Echter gaat dit niet probleemloos en heb ik moeten vechten voor mijn hobby. De mensen die daar alles mee te maken hadden waren zijn echter 30 jaar ouder, van mijn eigen vlees en bloed en hadden ook nog eens teveel invloed op me. Ja hoor, het zijn de ouders.

Als je ouder wordt, dan zal de Gameboy niet meer volledige voldoening opleveren en meer functioneel zijn tijdens het reizen naar de vakantiebestemming. Met de zomervakantie voor de deur en de release van de Nintendo DS had ik ook doorgekregen dat de Gameboy Advance niet meer van die tijd was. Ik had ondertussen wat geld gespaard en niet heel gek veel later was ik in staat zo’n mooi apparaat te kopen inclusief wat leuke games. Dolenthousiast en met 150 euro op mijn rekening stond ik op het punt om op mijn fiets te stappen naar de lokale speelgoedwinkel. Er was nog één hindernis die ik moest overbruggen: mijn ouders….

Ja, als kind van die leeftijd heb je nog niet echt een eigen mening, laat staan iets te zeggen in huis. Het geld dat ik had, hadden mijn ouders immers aan mij gegeven en zij vonden het meer dan redelijk dat er dan ook bepaald werd wat ervan gekocht mocht worden. Gezien gaming nog steeds niet als de meest nuttige bezigheid wordt gezien door mensen boven de 30 jaar die nooit een console hebben aangeraakt, was mijn kans op slagen dan ook erg klein. Na honderden preken over hoe gaaf zo’n apparaat wel niet is en gelogen te hebben over hoeveel klasgenoten hem ook hadden, was het dan toch gelukt mijn DS te bemachtigen. Eenmaal toestemming voor een DS betekende ook dat ik wat spelletjes ervoor kocht.

Met mijn DS eenmaal in mijn broekzak was ik snel al wat meer spellen rijker en kwam het erop neer dat naast de dagelijkse activiteiten wel eens mijn DS erbij werd gepakt. Lekker uit school op de bank wat spelletjes spelen vond ik heerlijk! Mijn ouders echter niet. “Ga buitenspelen!”, “lees een boek”, “Doe eens wat nuttigs”, “help mama eens mee in plaats van op die knopjes te drukken”, “Zeg, heb jij geen huiswerk?”, “Je krijgt vierkante ogen van dat scherm!”, “Je doet de hele dag niets anders!” waren de meest gebruikte woorden, en ik denk dat menig gamer hier nog wel 100 van die opmerkingen kan plaatsen. “Wat is er dan van waar?”, vraag ik mij dan af. Ik speel buiten, heb geen huiswerk, boeken raak ik alleen aan bij hoogste noodzaak en is echt niet nuttiger, mijn ogen zijn nog steeds rond en volgens onderzoeken heeft gamen wel degelijk zin! Toch blijven ze het volhouden, want vroeger hadden ze deze middelen niet en toen vermaakten ze zichzelf ook. Alsof postzegels verzamelen en inplakken zo’n nuttige activiteit was; je leert er ook zoveel van! Het kapsel van de huidige koningin misschien die toevallig op de postzegel uit 1970 net iets anders zit dan op die van een jaar erna. Nuttig!

Maar ja, hoe ouder je wordt, des te meer games je kunt kopen en dus krijgen we het volgende onderwerp weer. Want, kan ik mijn geld niet aan iets nuttigers uitgeven dan die spelletjes? Uh Nee? Wat moet ik dan kopen. 20 bier in plaats van 10 bier als ik uitga? Moet ik spontaan gaan roken omdat ik anders een paar tientjes teveel overhoudt? Elke keer een aantal kilometers omrijden zodat ik lekker snel bij kan tanken? Kom nou, vroeger gingen er honderden guldens op aan een miniatuurtreinbaan die je zelf kon opbouwen. Stond het eenmaal overeind, dan kan je er alleen nog maar naar kijken. Nee mensen, dat valt bij mij ook niet onder iets “nuttigs’. Games zijn nog te verkopen, maar krijgen we nog iets terug voor een afgezaagd huisje van plastic? Niet echt denk ik!

Momenteel woon ik lekker op mijzelf en ben eindelijk af van de constante controle over mijn gamegedrag. Wel wordt er toch weer elke keer in de ooghoeken gekeken naar de kast waar ik mijn collectie games heb staan om te controleren of er niet een doosje extra in staat. Met een kleine opmerking proberen ze opnieuw het bovenstaande duidelijk te maken. Echter zullen ze tot hun spijt die kast nooit leeg zien en moeten ze het er maar gewoon mee doen.

Dit artikel delen

Over de auteur