1. IGF Chronicles: City of the Damned V

IGF Chronicles: City of the Damned V

‘oh fuck me’ schreeuwt Tidow. Een horde aan zombies beginnen de wijk binnen te strompelen. Uit alle hoeken lijken ze te komen: huizen, de riolering, de bosjes... Dariee aanschouwt dit spektakel met grote ogen en staat aan de grond genageld. De bomen liefhebber ziet langzaam maar zeker de zombie menigte naar zich toe bewegen, maar het lijkt net alsof zijn benen het hebben opgegeven. Hij sluit zijn ogen en lijkt zich over te geven als een soort menselijk partybucket die de zombies leeg kunnen plunderen. Totdat hij een ruk an zijn shawltje voelt, die gepaard gaat met woedende uitbarstingen van Tidow. ‘Fucking hippie met zijn angst episodes’ bromt hij. De twee beginnen weer te rennen en ze zien in de verte Marianne, Stefandepefan en Eend een alleenstaande woning inrennen. De deur wordt niet gesloten, aangezien Marianne Tidow en Dariee naar binnen wuift. Tidow trekt een harder sprintje en eindelijk begint Dariee ook mee te werken en de twee rennen het huis naar binnen. Eenmaal binnen wordt de deur direct gesloten; Eend en Stefandepefan plaatsen allerlei meubels voor de deuren en de ramen, maar of het ze zal helpen. Marianne geeft zowel Tidow en Dariee een knuffel en vraagt: ‘hoe hebben jullie het in godsnaam overleefd?’ Tidow legt zijn verhaal uit, maar sluit ook af met een vraag: ‘Jullie dan? Waarom zijn jullie niet met mij meegegaan?’ Stefandepefan en Eend mengen zich in de discussie, waarop Eend reageert: ‘Paniek reactie. We dachten dat we het op het Centraal Station misschien een trein konden pakken, maar gek genoeg was alles al naar de klote daar. We hebben verschillende dagen rond gezworven, we zijn mensen kwijt geraakt...’ Stefandepefan schudt zijn hoofd en vertelt: we hadden Wastum en RoccoW bij ons, maar die zijn meegesleurd door de zombies. We konden ze niet meer helpen.’

Dariee kijkt met een treurige blik rond en wordt opgeschrikt door de bonzende geluiden van buitenaf, de zombies schijnen zin te hebben in een lekker tussendoortje. Het vijftal beginnen panish rond te kijken en zien een kamer met zicht op de achtertuin, waar geen zombies lijken rond te wandelen. Tidow is resoluut en stapt richting de kamer en inspecteert achter het glas de tuin en gebaart de vier anderen om mee te komen. Dariee kijkt nog een keer angstig achterom en ziet een rottende vuist door de deur slaan. ‘Oh jongens, we moeten nu toch echt gaan!’ gilt Dariee. ‘Jaja, kom we gaan nu naar buiten en snel een beetje’ zegt een morrende Tidow en wijst iedereen naar buiten. Eenmaal buiten, horen ze aan de andere kant het bloeddorstige gegrom van zombies die proberen om het huis binnen te komen. Het vijftal beweegt zich over het grasveld van de tuin en kijken wederom in alle richtingen voordat ze verder gaan. Rechts blijkt vrij te zijn, dus gaan ze die kant ook op. Langzaam maar zeker beweegt het vijftal zich richting een andere woonwijk, die compleet stil is. Eend kijkt in het rond en denkt dat de kust veilig is. ‘Hoe gaan we dat testen als ik vragen mag?’ vraagt Marianne. Stefandepefan lacht en zegt: ‘Misschien moeten we heel hard gaan roepen of de kust veilig is, dat zal best helpen.’ Dariee kijkt hem met een nogal zure blik aan, dit is geen moment voor grapjes!

Tidow zucht en begint langzaam verder de wijk in te lopen en hoort in de verte een geluid dat steeds dichterbij lijkt te komen. ‘Hey jongens, ik hoor wat. Hou jullie cakeholes eens dicht dan kunnen we meer horen wellicht!’ De anderen zijn wat annoyed door deze opmerking, maar lopen naar Tidow toe. Eend lijkt zoals gewoonlijk weer een theorie klaar te hebben voor Tidow zijn gedrag, maar wanneer de twee elkaar aankijken houdt iedereens favoriete kwekkerd zijn mond. Het geluid dat werd opgemerkt wordt nu ook door de anderen gehoord en het komt steeds dichterbij... het klinkt als een zwaar voertuig. ‘Misschien worden we gered!’ merkt een optimistische Marianne op. Ze draait zich om naar Stefandepefan, maar die optimistische verdwijnt al gauw wanneer ze begint te gillen. Stefandepefan kijkt geschrokken om maar het is al te laat: een zombie zet zijn tanden in zijn schouder en beiden vallen op de grond, terwijl de zombies door blijft eten. Tidow, Eend en Dariee bekijken dit drama met grote ogen aan, terwijl Marianne met een welgemikte trap de zombie van Stefandepefan weet te mikken. Het mag niet baten, aangezien hij al heen lijkt te zijn. De vier overgebleven IGF survivors zijn zo geschrokken, dat ze het voertuig achter hun niet horen. Het geklik van automatische wapens overstemmen het geluid van een snikkende Marianne, waardoor Tidow, Eend en Dariee tegenover mannen in zwarte pakken en vreemde maskers staan. ‘Ah, naar jullie waren we al op zoek. Kom rustig met ons mee, anders zijn we gedwongen om jullie met geweld mee te nemen...’

MEANWHILE SOMEWHERE IN THE UNDERGROUND

‘Dude, deze trap is donker’ klaagt 7threst. Sadist, Chiz, vlaflip en Trotsert volgen hem door een nauwe doorgang naar beneden, die ze toevallig vonden in een bar. ‘Wel vreemd moet ik zeggen, waarom een geheimde trap achter een bar?’ vraagt Trotsert zich af. ‘Kan mij niks schelen, misschien kunnen we nu eindelijk hier ontsnappen’ zegt vlaflip vol overtuiging in zijn stem. ‘Oh hey, een uitgang jongens!’ roept 7threst en Sadist maant de vrolijke moderater om wat zachter te praten. ‘Je weet nooit wat hier zit’ aldus de voorzichtige achterhoeker. 7threst knikt en doet langzaam de deur open en ze worden al begroet door een zwaaiende bijl. ‘Vuile fucking pusvreters, ik zal jullie leren wat ik doe met on-originele zombies zoals jullie!’ klinkt een stem. ‘Hey hey HEY, chill eens met die bijl fucker, we leven nog!’ schreeuwt Chiz. ‘Oh, sorry daarvoor dan’. Vlaflip pakt zijn telefoon erbij, die lijkt genoeg licht te geven om zo wat meer licht te laten schijnen op de zaak en de persoon in kwestie. ‘Wie ben jij’ vraagt 7threst. ‘Ik? De naam is Kevin, Kevin Eyken. Ik was even naar Utrecht gegaan omdat een paar buttholes een forum meeting hielden en die hebben altijd kritiek op mijn schrijfsels. Kom ik terecht in een zombie outbreak. Echt waar, hoe kan ik zo’n slechte beslissing maken?’ ‘Ach het zal niet de eerste keer zijn’ mompelt 7threst. ‘Wat zei je daar skinny?’ vraagt Kevin nogal agressief. ‘Niets’ verzekerd 7threst.

‘Nou ja whatever, eindelijk wat levende mensen dat is altijd goed’ constateert Kevin vrolijk en gebaart het vijftal om met hem mee te gaan. Sadist haalt zijn schouders op en volgt op een gepast afstandje. De rest volgt Sadist. ‘Dus Kevin, hoe kom je hier terecht?’ vraagt Trotsert. ‘Nou zie je, ik ben hier per ongeluk terecht gekomen. Ik dacht misschien dat ik in het riool veilig zou zijn, maar kwam via een apart luikje hier terecht. Ook prima.’ Het blijft voor een paar minuten stil en Chiz vraagt: ‘waar leidt je ons naar toe?’ ‘Nou, dat is het ‘em, ik heb iets gevonden maar ik kan bij god niet verzinnen wat er achter zit. Kijk maar, daar is het’ Hij wijst naar een grote metalen deur, die kennelijk is afgesloten. Vlaflip loopt er naar toe en ziet een veiligheidspaneel naast de deur zitten en drukt op de knopjes. Er gebeurt niks. ‘Tja, zonder code kunnen we niks’ merkt Sadist op en Kevin laat zijn ogen in het donker rollen en begint een theorie te verzinnen: ‘weet je, hier achter zal zeker een groot geheim zitten, waarschijnlijk diegene die verantwoordelijk zijn voor de zombie outbreak. Wat on-origineel en statisch, net zoals de gemiddelde JRPG of Fable. Wat een anti-climax zou dat zijn.’ Nu rolt de rest met hun ogen, want hoe kun je nu een opmerking zoals deze in een ernstige situatie zoals deze?

Kevin kijkt achterom en tot zijn grote schrik ziet hij in het flauwe licht van vlaflip’s telefoon het stompje van 7threst en begint vervaarlijk met zijn bijl rond te zwaaien: ‘Hij is gebeten, snel we moeten daar iets aan doen!’ Trotsert houdt hem tegen en begint te schreeuwen: ‘Gozer het is goed, Sadist heeft zijn hand eraf gehakt dus de infectie heeft zich niet kunnen verspreiden!’ Kevin lijkt te kalmeren en kijkt met een minachtende blik richting 7threst en draait zich al mompelend om. Chiz begint rond te lopen terwijl de rest de deur insecteert en struikelt over wat lijkt op een lichaam. Ze kijkt achterom en ziet een onthoofd lichaam liggen en ze krabbelt al snel overeind. ‘OMG OMG OMG’ gilt ze en Sadist en vlaflip beginnen het levenloze lichaam te inspecteren. Die laatste vind een briefje met de tekst: ‘de toegangscode is die ene uit Shin Megami Tensei!’ Sadist haalt zijn schouders op en geeft het briefje aan 7threst. Deze loopt met een lach naar het veiligheidspaneel en toetst een code in: de deur gaat langzaam open. ‘Dude, dat is awesome!’ roept een verwonderde Sadist. Kevin schudt met zijn hoofd en loopt richting de geopende deur. “Pff... een geopende deur die mysterieus is. Wat een verrassing weer. Zie je nou wel, ik krijg nog gelijk-’ uit het niets verschijnt er een vreemd wezen die zich vastklampt aan Kevin, die vervolgens hem aan het pijnigen is. ‘Oh fuck, haal hem weg HAAL HEM WEG!’ De rest probeert in alle macht het rare beest van zijn gezicht te trekken, maar zonder succes.

‘Aan de kant!’ schreeuwt 7threst. Hij pakt zijn knuppel en ramt het beest van Kevin zijn gezicht af, die vervolgens plat wordt gestampt door Sadist. ‘Moddahfuckaaaa!’ gilt Sadist. Vlaflip, Trotsert en Chiz zijn inmiddels bij Kevin, die het uitschreeuwt van de pijn. ‘Oh man, wat een totaal voorspelbare shit dit weer. Ga ik op zo’n knullige manier aaaaaAAAHHH!’ De rest draaien hun hoofd weg en ze horen iets ontploffen. Bloed spettert rond en men wil niet omkijken om te zien wat er gebeurt is. Ze kijken weer in de richting van Kevin, maar zijn hoofd is er niet meer. ‘Damn, dat is wel kut zeg’ merkt 7threst op. ‘Wat nu?’ vraagt Trotsert. Alle vijf kijken in de richting van de geopende deur, waar zeker weten nieuw gevaar dreigt.

To be continued...

Dit artikel delen

Over de auteur