1. Autumnus Inundatio Part 3

Autumnus Inundatio Part 3

Ik ga proberen deze episodes weer wat sneller er uit te pompen, maar ik ben bang dat jullie nog niet kunnen hopen op een wekelijkse editie zoals ooit het plan was. Anyway, enjoy!

Een eeuwenoude vijand

Een wolk schuift voor de maan en ontneemt een donkere gestalte uit het zicht. Moeizaam werkt hij zich door het kreupelhout van een dicht bos. Hij ademt zwaar en niet snel vooruit. Bij een stevige eik neemt hij even rust en haalt een doek van zijn zij. Daar wordt een diepe wond zichtbaar, pus en bloed stromen in trage dikke druppels naar buiten. De man onderzoekt het even en slaakt een diepe zucht. “Hij begint te etteren, het bloed wordt dikker… dat gaat niet goed.” Hij besluit even te gaan zitten om weer op krachten te komen, al weet hij dat hij dit niet al te lang moet doen… Hij is namelijk druk bezig om dood te bloeden. Opeens schrikt hij wakker. “Fuck! Hoelang ben ik out geweest?” Door het dikke bladerdak kan hij de stand van de maan niet zien, maar het is nog donker, het kan niet al te lang geweest zijn. Met veel pijn en moeite krabbelt hij weer overeind en vervolgt zijn weg. Hij is aan het einde van zijn krachten, zijn wond doet een ongelooflijke pijn en zijn voeten zitten vol blaren. Maar hij moet doorgaan, hij moet zijn stam bereiken. Hij is 7threst, de leider, en hij zal een klein wondje zich niet tegen laten houden.

Hij probeert terug te denken aan de eerste keer dat hij de jongen ontmoette, die jongen die alles veranderde. “Als ik dat allemaal op een rijtje kan zetten, dan blijf ik misschien wakker… “ dacht hij bij zichzelf. Het was volop zomer toen Silvana Snipert en Ser Orange gevangen nam. Hij vertrouwde ze niet, er gebeurden teveel vreemde zaken op de hoogvlakte te laatste tijd. Vandaar dat hij op Skye vertrouwde om achter de waarheid te komen. Verbazingwekkend wat er toen gebeurde, de wereld werd een seconde lang zwart, een enorme doffe knal sidderde door zijn complete lichaam. Snipert lag bewusteloos aan zijn voeten en uit Skye’s neus kwam een straaltje bloed lopen. Even wist hij niet waar hij het moest zoeken, maar toen werd het duidelijk, Snipert was een Dromer en dat veranderde alles… alles!

Even schrikt hij uit zijn gedachten op, in de verte ziet hij een kampvuur door de bomen heen flakkeren. Hij twijfelt… “Vrienden of vijanden?” Mompelt hij tegen zichzelf. Voorzichtig weegt hij de mogelijkheden af, hij zou in een boog om het kamp heen kunnen trekken, hij was zijn volle 100 procent niet, maar zelf met een flinke wond in zijn zij zou hij zich nog redelijk onhoorbaar door het bos kunnen voortbewegen. De vraag was alleen wat dat hem zou opleveren, hij was zwaargewond en dit was misschien alle hulp die hij zou kunnen vinden. Zijn stam was waarschijnlijk al mijlen verder. Terwijl hij zat na te denken drong een penetrante stank zijn neusgaten in. De wond… hij was als een tijdje aan het ontsteken maar het begon nu naar dood vlees te ruiken. Ik moet mijn stam bereiken, we moeten ons verzamelen… Hij besloot richting het kampvuur te lopen en dacht wederom terug aan de jongen die zijn rustige bestaan compleet veranderde.

Een dromer… er was geen dromer geweest in 200 jaar. Dromers waren zeldzaam, dromers hadden de mogelijkheid de wereld te veranderen. En er was op dat moment een dromer bij zijn stam. Een onervaren dromer, iemand die zijn dromen waarschijnlijk niet kon sturen en elke nacht getergd werd door nachtmerries over wat komen ging. Hij wist niet veel van het verschijnsel, maar waarschijnlijk meer dan de meeste mensen in Igianië. Hij zou Snipert kunnen trainen… maar hij was een moderator. Zijn volk zou zich niet bemoeien met de zaken van de moderators, zo was dat lang geleden afgesproken. Maar dit… zou dit niet boven oude diplomatische afspraken gaan? Hij moest iets doen, maar hij had nergens tijd voor. Ser Orange had aangegeven zo snel mogelijk weer te willen vertrekken. Als dit daadwerkelijk iets te maken had met de legende… de legende waar zijn oude vriend ook geobsedeerd door was… Nee hij kon niets doen, er was te weinig bewijs om ook maar iemand te overtuigen, maar ergens binnen zichzelf wist hij dat Snipert belangrijk was. Om die reden besloot hij Snipert te vertellen wat hij was, en wat hij kon. Hij hoopte alleen dat hij de goede keuze had gemaakt.

Ondertussen was hij het kampvuur redelijk ver genaderd, met zijn scherpe ogen zag hij in de verte een wachtpost staan. Het bestudeerde de wacht even en herkende het uniform niet. Het was geen Igiaanse soldaat, maar hij leek ook niet bij de horde te horen. “Misschien een huurling?” Dacht hij bij zichzelf. Igianië zit vol met huurlingen, de meest bekende daarvan waarschijnlijk de 9 euro bende… Maar wat zouden huurlingen hier midden in het Weeaboo bos doen? Het maakte niet uit, hij had een keuze gemaakt. Als hij dit niet zou doen zou hij dood gaan. Hij struikelde het kampement binnen en zag een geschrokken wacht naar hem toesnellen terwijl hij het bewustzijn verloor.

Toen hij weer bijkwam lag hij een donkere ruimte, terwijl hij probeerde te achterhalen hoe hij hier ook alweer terecht was gekomen voelde hij met zijn linkerhand aan zijn zij. Deze was verbonden en voelde stukken beter, al was het nog wel redelijk gevoelig. Hij voelde zich ook stukken beter, uitgerust, en vroeg zich af of hij op kon staan. Met pijn en moeite werkte hij zich overeind in zijn bed, maar het ging op zich best goed. Zijn wond was diep en ontstoken, maar het voelde totaal niet zo. Opeens hij hoorde hij ver weg een stem. “Volgens mij is hij wakker kapitein!” De man waar de stem van afkomstig was sprak in een vreemd doch enigszins bekend dialect… Het zonlicht verblinde zijn ogen toen iemand de tentflap van de tent open deed en naar binnen stapte. Terwijl zijn ogen zich aanpasten aan het felle licht begon de persoon te praten. “Hallo… het gaat alweer wat beter met je of niet? Je hebt ons redelijk laten schrikken.” 7threst hield zijn hand tegen het licht en probeerde de persoon voor hem te onderscheiden van de duisternis in de tent. “Ja… sorry daarvoor…” De persoon voor hem werd nu wat duidelijk, hij had een soortgelijk uniform aan als de wacht die hij had gezien, maar het kwam hem nog steeds niet bekend voor. Een lichtblauwe wambuis met zwarte accenten met daarop een halve maan en een X. “Geen zorgen, onze heler heeft je weer redelijk goed opgelapt volgens mij… Wat is je naam?” 7threst wist niet wat hij moest doen, kon hij deze mensen vertrouwen? Ze hadden hem geholpen, maar wie weet waarom? “Euhm… mijn naam is euhm Peter.” Hij besloot zijn echte naam niet te vertellen, hij wist gewoon niet of hij deze mensen kon vertrouwen. “Peter? Aangenaam, ik ben Leon_. Zou ik je een aantal vragen mogen stellen?” 7threst voelde zich steeds ongemakkelijker worden, zijn instincten vertelden hem dat dit helemaal fout zat. Zijn nekharen stonden overeind en dat was nooit een goed teken… “Euhm… ja natuurlijk, zouden we misschien naar buiten kunnen gaan. Wat frisse lucht zou me goed doen.” Hij moest weten wat er aan de hand was, buiten zou hij beter kunnen zien wat voor mensen deze Leon_ bij zich had en wat er allemaal aan de hand was. De twee mannen stapten naar buiten en 7thrests hart sloeg over.

“Undercovergamistan…” Het was onmiskenbaar genoeg de eeuwenoude vijand van Igianië. De sikkelvormige zwaarden, de vlag, de mensen… dit was niet goed, dit was echt niet goed. Hij besloot een gokje te wagen. “Undercovergamistan? Wat doen jullie in Igianië?” De kapitein glimlachte, “je bent goed bekend buiten je eigen grenzen. Ik had al zo’n vermoeden dat je niet naar buiten wilde voor wat frisse lucht Peter… of moet ik 7threst zeggen?” 7thrests adem stokte in zijn keel… hoe? “Denk je nu echt dat wij ons huiswerk niet zouden doen? Je ceremoniële mantel, je staf… Denk je nu echt dat wij de hond niet zouden herkennen die Undercovergamistan haar grondgebied ontzegt.” 7threst keek om zich heen, hij zag zo’n 50 soldaten in het kamp, waarschijnlijk zouden het er in totaal meer zijn. Normaal zou dat geen probleem geweest zijn, maar hij voelde zich nog niet geweldig. Daarnaast had hij zijn staf niet, die focust zijn krachten. Zonder die staf zou hij niet kunnen sturen wat hij deed… “Je kent me… dan weet je ook wat ik kan. Waarom heb je me niet gedood toen je de mogelijkheid had.” De kapitein bleef glimlachen, alsof hij alles onder controle had. De kapitein keek even naar zijn manschappen en daarna wendde hij zijn blik weer naar 7threst. “Je bent gewond, we kunnen je doden voordat je ook maar aan ontsnappen hebt gedacht. En wij hebben informatie nodig, we weten dat Igianië één grote teringzooi is door Generaal Nibbler en zijn horde… maar we hebben ook iets gehoord over een dromer… “ 7threst schrok, hoe konden ze dat nu weer weten? “Snipert…” Hij wist dat er niets anders op zat. Hij moest ontsnappen of dood gaan voordat ze ook maar iets uit hem konden halen. De kapitein bleef glimlachen. “Hij onderschat me. Dat zal zijn ondergang worden.” 7threst sluit zijn ogen en focust zijn chi, hij voelt de warme kracht zijn lichaam in vloeien en vergeet zijn omgeving. Opeens hoort hij ver van zich af geschreeuw, hij opent zijn ogen en ziet de angst in de ogen van de kapitein. Een oorverdovende knal rolt door de lucht wanneer hij al zijn kracht op de vrije loop laat. De kapitein wordt de lucht in gelanceerd en landt 10 meter verderop. Om hem hen ziet 7threst soldaten tegen de vlakte geslagen worden door een onzichtbare kracht. “Geen tijd om na te denken” met een simpele handbeweging pakt hij zijn staf en mantel op van 10 meter afstand en sprint hij richting het dichtstbijzijnde paard. Het enige dat niet op hol is geslagen door de tentoonstelling van zijn krachten, een prachtige zwarte hengst. Hij bestijgt het paard en rijdt zonder zadel de dikke bebossing in.

Terwijl in vol gallop door het bos rijdt ebt zijn chi weer uit hem weg. “Dat was bijna teveel… Ik bleef er bijna in.” Dacht 7threst bij zichzelf terwijl hij het zweet van zijn voorhoofd veegde. Het duizelde hem, niets was meer hetzelfde sinds de jonge Snipert bij hem was gekomen. 200 jaar lang was het rustig geweest, het verraad van zijn goede vriend niet meer dan een verre herinnering. Maar nu leek het allemaal weer zo recent als de dag van gisteren. Hij was jaloers op het menselijk ras, gemiddeld 70 jaar leven was meer dan genoeg. Meer drama kan een persoon niet aan. Hij had genoeg drama voor 250 jaar meegemaakt, even vervloekte hij zijn elven-afkomst. Maar het was ook mooi geweest, hij had ook goede herinneringen aan Tidow en al zijn vrienden uit die tijd. Vrienden die voor het grootste gedeelte al eeuwen onder de grond lagen… Hij dacht terug aan Aiii en zijn griffioen Skoda, Sadist en Mehri, Marianne en AJ… En natuurlijk Marcel… Hij vocht tegen de tranen terwijl zijn zwarte hengst doorploegde. Die tijd was voorbij, de oude helden waren niet meer. Maar Igianië stond wederom aan de vooravond van een donker era en er moesten nieuwe helden op staan om het van de ondergang te bemoeien. Generaal Nibbler, Undercovergamistan… als ze een kans hadden om dit te overleven moest 7threst zijn stam weer zien te bereiken, het was tijd om terug te slaan, en hij had het gevoel dat Snipert daar de sleutel voor was.

To be continued

Dit artikel delen

Over de auteur