1. What's on my iPod? - Episode III

What's on my iPod? - Episode III

What's on my iPod?

- Inhoud -

1. Weezer - Hurley

2. Rihanna - Loud

3. Regina Spektor - Soviet Kitsh

4. Kanye West - My Beauitful Dark Twisted Fantasy

5. Hans Zimmer - Inception

6. Iron Maiden - Final Frontier

7. The Black Eyed Peas - The Beginning

8. Linkin Park - A Thousand Suns

9. Verschillende Artiesten - Sensation: Black

10. Sabaton - Coat of Arms

11. Katy Perry - Teenage Dream

Hurley

Door: Weezer

Genre: Rock

Jaar van uitgave: 2010

Platenmaatschappij: Epitaph Records

Tracks: 14

Hoe meesterlijk, hoe ongelofelijk geniaal is het om Hugo "Hurley" Reyes' prachtkop in volle glorie op de cover van je nieuwe album te drukken? Zo geniaal als maar kan. Voor degene onder jullie die zich nooit gewaagd hebben aan het televisiefenomeen "Lost" zal ik even vertellen waar het over gaat als we het over Hurley hebben: Lost verteld het verhaal van een groep overlevenden van een vliegtuigongeluk die op een mysterieus eiland gestrand zijn. Hugo Reyes. aka Hurrley, speelt een gezette jongeman die na het winnen van de loterij achtervolgd wordt door pech en gelooft dat er een vloek op de specifieke nummervolgorde ligt die hij gebruikte voor de loterij. Hurley staat als symbool voor de luchtigere momenten van Lost en heeft mij al heel wat keren aan het lachen gemaakt. Zijn pretkop die hierboven te aanschouwen is tovert dan ook altijd weer een glimlach op mijn gezicht en dat had Weezer blijkbaar ook. Ik zal maar niet over de inspiratie voor een Hurley-cover beginnen, want deze valt sterk tegen en heeft enkel te doen met sponsors en reclame. In het geval van dit album zal de cover dus weinig tot niets verklappen over de stijl en kwaliteit van de muziek van het album, en daarvoor ben ik vandaag jou reddende hand. Zodra je de eerste track van Hurley opzet, Memories om precies te zijn, zal een agressieve stem de woorden jou kant op spugen met een lekker melodietje, goed gitaarspel en een vermakelijk hoewel ietwat oppervlakkig refrein. Het lied is oké, en vast en zeker geweldig voor de pure Weezer fans. En eigenlijk beleeft het zo. De liedjes zijn stuk voor stuk "oké" maar springen er nooit echt uit. Weezer's vorige albums vielen bij zowel de fans als het brede publiek erg tegen en Hurley doet dat niet omdat Weezer in dit album teruggaat naar de basis van de band; plezierige muziek maken. Geen diepe gevoelens maar lekere deuntjes en zelfs meezingteksten. Hurley is rustig en haalt hieruit zijn charme; er zijn geen fantastische liedjes en er zijn geen rotliedjes. Er zitten een paar liedjes tussen die perfect zijn voor een avondje met vrienden en er zijn wat goede gitaarsolo's aanwezig. Goed genoeg voor mij.

Loud

Door: Rihanna

Genre: Pop

Jaar van uitgave: 2010

Platenmaatschappij: Def Jam Recordings

Tracks: 11

Een mooie meid is het zeker, die Rihanna, en dat laat ze op de cover van haar nieuwste album ook weer zien. Met een nieuwe haarkleur ziet er nieuw en verfrissend uit en dat is ook in haar muziek te merken. Leuk aan Rihanna's muziek is dat ze met elk album een compleet ander thema aanslaat. Loud's trackarsenaal is geladen met hits zoals Only Girl (In thé World), What's my Name (met Drake) en ook het tweede deel van de hit Love the Way You Lie (met Eminem) is aanwezig. Rihanna bezorgt in Loud een hoop lekkere deuntjes die in je kop zullen blijven hangen tot je ze er uit slaat; dit begint al met het eerste liedje "S&M;". Jeweetwel, "nananana come on". Dit is de eerste keer dat er geen één lied zit in een album van Rihanna dat mij niet kon boeien; elk lied is goed en Rihanna's prachtige stem wordt als een malle benut. Love the Way You Lie Part II is zelfs beter dan het eerste deel omdat het niet de bedoeling was dat dit een MTV hit zou worden en hierdoor konden Eminem en Rihanna een écht goede versie leveren. Zonder twijfel kies ik dit lied dan ook als beste lied van Loud maar dit betekent niet dat de rest minder is. Raining Men is misschien wat minder maar dit is voornamelijk vanwege Nicki Minaj's "bijdrage" aan het lied die echt totaal nergens over gaat. Ik heb het sowieso niet zo op vrouwelijke rapper. Al met al is Loud naar mijn mening Rihanna's beste album tot nu toe en dat zegt wel wat want ze heeft heel wat prachtige nummers in haar discografietje staan.

Soviet Kitsch

Door: Regina Spektor

Genre: Indie Rock

Jaar van uitgave: 2004

Platenmaatschappij: Sire Records

Tracks: 11

Wow. Wat is dit een prachtalbum. Regina Spektor heeft een heel apart stijltje en trekt zich niets aan van de kritiek die ze krijgt en heeft zo ongeveer haar eigen soort muziek gecreëerd. De piano lijkt haar voorkeur te hebben en dit instrument lijkt bestemd te zijn om Regina's prachtstem te begeleiden. Want ze kan zingen als geen ander; haar stem is zo ongelofelijk krachtig dat ze net zo goed in een opera had kunnen zitten. Begrijp me niet verkeerd, het album is bij lange na perfect, maar het is gewoon prachtig om te zien, wat zeg ik, om te horen hoe ze helemaal in haar eigen muziek opgaat en alle critici negeert. Haar teksten zijn tevens van een kwaliteit waar je U tegen zegt en het is meer dan terecht dat NME dit album in de lijst van 100 beste albums tussen 2000 en 2010 plaatste. Het paradepaardje van het album is natuurlijk "Us", een prachtige track die bekend zou kunnen zijn van de film "500 Days of Summer" (een prachtfilm overigens). Dit lied is zo'n genot voor de oren dat je hem nu moet gaan luisteren. Veel luisterplezier.

(Ik wordt er verdomme emotioneel van!)

My Beautiful Dark Twisted Fantasy

Door: Kanye West

Genre: Hip Hop

Jaar van uitgave: 2010

Platenmaatschappij: Roc-A-Fella Records

Tracks: 14

Ik weet eigenlijk niet meer wat ik van Kanye West moet denken. Is hij nou een player, een emotionele vent, een emo of heeft ie gewoon simpelweg geen hersens? Zijn muziek is in ieder geval zo wisselvallig als ik weet niet wat en zijn nieuwste album bewijst dit maar eens. Meteen begint het album met de track "Dark Fantasy" wat tot mijn verbazing een hele leuke track is. Kanye West kiest in dit album meer voor het rappen dan voor het zingen en dat kan ik enkel prijzen want zingen, daar kan hij nou eenmaal niks van. Tweede liedje, "Gorgeous", ook een prachttrack. Goede gitaar en bovendien samen met Kid Cudi. "POWER", de derde track, is ook een relaxte track die het moet hebben van een lekkere remix met Kanye's stem eroverheen en All of the Lights is ook een goed lied al slaat de tekst helemaal nergens op. Met "Monster" begon Kanye West de Rapperversie mij echt weer te interesseren en "Hell of a Life" was ook hartstikke goed. My Beautiful Dark Twisted Fantasy is, naast een hele mond vol, een perfect album voor de hip hop liefhebber die geen ongelofelijke haat voor de mainstream koestert; Kanye laat zien dat hij het nog kan en hoewel de liedjes niet eeuwig interessant zullen blijven kan ik dit album zeker aanbevelen.

Inception OST

Door: Hans Zimmer

Genre: Soundtrack

Jaar van uitgave: 2010

Platenmaatschappij: n.v.t

Tracks: 12

De soundtrack van de fantastische film Inception is naar mijn mening Hans Zimmer's beste werk ooit en dit wil heel wat zeggen. Hans Zimmer maakte zijn doorbraak als filmcomponist in Disney's The Lion King, al was zijn werk al eerder te horen in bekende films zoals Rain Man en Point of No Return, en sindsdien heeft hij een paar van de beste films ooit van muziek voorzien. Denk aan Gladiator, Black Hawk Down, Mission Impossible, The Last Samurai, de Pirates of the Carribean films, the Dark Knight en nog veel meer. Zelfs games als Modern Warfare 2 en het nieuwe Crysis 2 hebben Zimmer's muziek als geheim wapen. Zimmer's muziek is vrij makkelijk te herkennen en heeft zijn eigen stijl. Zimmer combineert vele instrumenten met computereffecten en weet precies hoe hij spanning moet opbouwen, epische momenten episch moet maken en emoties over moet brengen. Ook in Inception heeft hij deze vaardigheden ingezet en daarom is het hartstikke goed te doen om zijn soundtrack zonder de film te beluisteren. Zijn muziek neemt verschillende vormen aan gedurende het de 42 minuten die het album bevat en houdt je aan het lijntje. De mix van orkestrale muziek, digitale muziek en gitaar- en vioolsolo's komt even goed, zo niet beter, tot zijn recht als in de film. Let wel op: de muziek is heel gevoelig voor kwaliteit en het is dus aanbevolen om een goede koptelefoon te gebruiken.

The Final Frontier

Door: Iron Maiden

Genre: Death Metal

Jaar van uitgave: 2010

Platenmaatschappij: EMI

Tracks: 10

The Final Frontier is alweer het vijftiende studioalbum van de Metal-groep Iron Maiden. Dit album lijkt op de ouderwetsere Iron Maiden-platen zoals we die al jaren niet meer gehoord hebben, iets wat de Metal-fan in mij erg blij weet te stellen. Het prachtige aan dit album is dat de tracks zelfs na tientallen keren luisteren nog fier overeind blijven staan en de verveling niet toe laten slaan. Misschien is dit vanwege de lange duren van de nummers; de tien tracks hebben een totale tijd van meer dan 70 minuten (!) en die tijd bestaat uit een lange rit van ijzersterke nummers (see what I did there?). De intro is wat lang en niet heel adrenalinepompend maar de echte Death Metal begint dan ook wat later in het album. Vanaf Mother of Mercy zal je genadeloos bekogeld worden met krachtige riffs, een lekkere compositie en prachtrefreinen die elke metalfan tevreden zal stemmen. De muziek heeft een donker stijltje en de zang van Bruce Dickinson weet dit gevoel goed te versterken. Natuurlijk heeft ook The Final Frontier z'n slechtere kanten maar dit wordt meer dan goed gemaakt door de epische stukken, en bovendien zijn we dat allang gewend van Iron Maiden. Bruce gaat in dit album ook voor een fellere zang en blijft weg van de gevaarlijk hoge tonen waar hij zowel in zijn vorige albums als live niet helemaal helder meer klonk.

The Beginning

Door: The Black Eyed Peas

Genre: Pop

Jaar van uitgave: 2010

Platenmaatschappij: Interscope

Tracks: 15

Oh Black Eyed Peas, wat hast thou done? The Black Eyed Peas, een band die naar mijn mening helemaal de fout in gegaan is. Herinner je je nog die eerste albums van de groep? Lekkere reggae deuntjes en met wat hiphop in de mix. Toen was het allemaal nog zo mooi. Toen kwamen ze aan met Boom Boom Pow en sindsdien zijn ze enkel heuvelafwaarts gegaan. Computers namen de macht over in de muziek van de groep en wat eerst mooie, pure en fysieke nummers waren worden opeens digitale nummers die niet ook maar één fysiek instrument bevatten. Begrijp me niet verkeerd, de nummers zijn vrij goed en de techno-kant van me kan ze zeker waarderen, maar in mijn hart weet ik gewoon dat dit niet is wat Black Eyed Peas hoort te doen. Al dat remixen en dan al dat auto-tunen; dat is iets voor mensen die voor geen meter kunnen zingen en toch iets van hun muziek willen maken, niet voor jullie! Fergie heeft immers een hartstikke degelijke zangstem en Will-I-Am kan er ook wat van. Dirty Bit pakt de technische muziek ondanks de vele kritiek gewoon weer op en met hits als The Time (Dirty Bit) en Play it Loud rijzen de verkoopcijfers toch wel weer de pan uit, maar daar gaat het mij niet om. Ik bedoel, de tracks die niet zijn ge-auto-tuned zijn overduidelijk de beste. Neem mijn favoriete track van het album, XOXOXO. Lekker simpel, een niet al te boeiend deuntje en een lekkere bas en goede rap. Maar tracks als Don't Stop The Party, Someday en Own It worden compleet, maar dan ook echt voor de volle 100% verneukt door de autotune. Waarom Black Eyed Peas, waarom?! Oh, en PS: de songteksten zijn ook dramatisch slecht.

A Thousand Suns

Door: Linkin Park

Genre: Alternative/Industrial Rock

Jaar van uitgave: 2010

Platenmaatschappij: NRG Studios

Tracks: 15

Linkin Park slaat met A Thousand Suns een compleet andere richting in. Om heel eerlijk te zijn herkende ik de groep nauwelijks in dit album in verband met een compleet andere stijl en ik weet niet precies wat ze hiermee willen bereiken maar het bevalt mij totaal niet. Om te beginnen is de indeling van elk lied ongeveer hetzelfde; een stel simpele piano akkoorden, een oninteressante drumbeat en tenslotte het een of andere electro geluidje erachter. Zanger Chester Bennington lijkt zichzelf helemaal kwijt te zijn en begint als een overemotionele tiener de meest dramatisch slechte lyrics door de muziek te bléren en van rapper Mike Shinoda moeten we het ook niet hebben; A Thousand Suns is ook voor hem een dieptepunt in zijn carriere. Sure, wat verder in het album zullen wat krachtigere liedjes voor vermaak kunnen zorgen maar dit vermaak is van verdacht korte duur en de lidejes zijn nauwelijks herspeelbaar en worden bliksemsnel saai. Zoals rapper Mike Shinoda in een interview met MTV stelde: Linkin Park once was a band, now it's only a brand. A Thousand Suns verkoopt namelijk enkel vanwege de goede naam van de band die ze momenteel enkel aan het verzieken zijn. Ik ben niet tegen emotionele liedjes maar ten eerste hoort dit niet bij Linkin Park; mijn favoriete tracks zij No More Sorrow, By Myself en Bleed it Out en dit zijn duidelijk de meer aggresievere tracks van de band. Daarom ben ik immens teleurgesteld dat ze die stijl in A Thousand Suns niet door konden zetten. Ik zal A Thousand Suns, samen met T.I.'s "No Mercy", altijd herinneren als meest tegenvallende albums van 2010. Ik bedoel, zelfs de album cover gaat helemaal nergens over.

Sensation: Black

Door: Verschillende artiesten

Genre: Hardstyle

Jaar van uitgave: 2008

Platenmaatschappij: Sensation

Tracks: 39

Sensation Black is een immens populair hardstylefestival waar nonstop keiharde beats en luide, elektronische muziek wordt gedraaid. Dit album is de collectie van alle liedjes die op het concert in 2008 zijn gedraaid en geloof me, een betere collectie voor de gemiddelde hardstyle fan is er niet. Showtek, Frontliner, Headhunterz, The Prophet en Noize Suprressor; ze zijn allemaal aanwezig om dit prachtalbum te maken. De liedjes lopen mooi op elkaar over en weten vanwege een grote variatie tussen melodieën niet snel te gaan vervelen. Om je een beetje in de sfeer te krijgen kun je dit liedje luisteren; de titelsong van Black door Showtek. Ik ben met dit album nog altijd tevreden en het grote aantal aan topnummers zal de ware hardstyle-fan nimmer teleurstellen. Deze compilatie kan echter wat moeilijk te vinden zijn; de nieuwere versies zijn populairder, maar als je de kans ziet om dit album in handen te krijgen kan ik dit zeker aanbevelen.

Coat of Arms

Door: Sabaton

Genre: Death Metal

Jaar van uitgave: 2010

Platenmaatschappij: Black Lodge

Tracks: 13

Sabadon is een Zweedze heavymetalband die mijn hartje drie jaartjes geleden heeft weten te veroveren met het album The Art of War. In Coat of Arms zijn ze nauwelijks verandert; ze spelen nog altijd met dezelde stijl alleen dit keer met een ander thema. Ze hebben namelijk fans gevraagd om thema's in te sturen, bij voorkeur van een historische gebeurtenissen. Natuurlijk zat de fan mail helemaal vol met Sparta's epische veldslag, Napoleon's vele oorlogen, verscheidene Perzische gevechten en nog veel meer. De liedjes gebruiken deze thema's dan ook en dit zorgt voor epische vertellingen gedipt in een laagje keiharde metal met luide gitaren, overactieve drumbeats en een hoop gegrunt en geschreeuw. Joakim Brodén zorgt namelijk voor de stem, en ik zeg stem omdat ik niet zang wil zeggen. Zang is namelijk nauwelijks aanwezig maar werd door mij totaal niet gemist. De riffs van dit album zijn ongekend sterk en hoewel de band zichzelf ietwat begint te herhalen en niet al te veel nieuws probeert, was dit toch één van de beste metalalbums van vorig jaar.

Teenage Dream

Door: Katy Perry

Genre: Pop

Jaar van uitgave: 2010

Platenmaatschappij: Capitol

Tracks: 14

Om af te sluiten heb ik het over een wat lieflijker album; Katy Perry's nieuwste Teenage Dream. Ze heeft tussen haar laatste studioalbum en dit album heel wat hits afgeleverd en die zitten natuurlijk allemaal in dit album verwerkt. Het thema ligt, zoals de naam al stelt, op jong zijn; de dromen, de gebroken harten, de tranen, de glimlachen en zovoorts. Nu kan ik me best vermaken met Katy Perry's liedjes; Self Inflicted bijvoorbeeld heeft zelfs aardig wat keertjes afgespeeld op mijn iTunes teller staan. Een simpel akoestisch gitaartje en Katy Perry's stem; het is bijzonder wat die allemaal kan. Dit akoestische gitaartje is in Teenage Dream echter nergens meer te vinden en het is enkel digitaal geluid op Katy Pery;s stem na dan. De hit Teenage Dream, het paradepaardje van het album, kon ik na één keer afspelen wel uitkotsen vanwege de eentonigheid en California Gurls was… Ach, moet ik dat uitleggen? Firework heeft nog wel z'n charmes maar dat is het ook. Zo, dan hebben we de hits gehad en kunnen we nu over de goede liedjes gaan praten. Circle the Drain was een vermakelijk liedje alhoewewl het een beetje zonde van de slechte lyrics was maar daar kan ik mee leven. The One that Got Away is ook een vrij goed liedje, een beetje girly maar zeker niet slecht. E.T. is dan weer erg slecht; auto-tune, digitale instrumenten en beats en elektronische echo en galmeffecten, alle dingen waar ik niet tegen kan. Pearl is een mooie track en en Hummingbird is lekker vrolijk en tenslotte zijn er nog twee remixes van California Gurls en Teenage Dream aanwezig die wel vermakelijk zijn maar een beetje overdreven worden uitgerekt. De cover wordt gesierd door een meisjesachtig (ook wel "roze" genoemd) stijltje en Katy Perry's halfnaakte lichaam op een wolkje. Ach, ze is nog altijd een prachtige vrouw en haar zangstem is top. Daarom is Teenage Dream in mijn ogen geslaagd maar niet beter dan haar vorige albums. Dit vanwege het missen van fysieke instrumenten en wat rustigere nummers.

Dit artikel delen

Over de auteur