1. Autumnus Inundatio Part 5

Autumnus Inundatio Part 5

Jup, daar zijn we weer. Ik heb weinig te zeggen, laten we beginnen.

Vega-elven

Gezeten op wat wel het snelste paard dat hij ooit bereden had moest zijn, vloog Snipert bijna over de weg. Dural had hem zijn eigen volbloed mediaan gegeven, een geweldig krachtig en snel ras uit de San Medius Delta. Met luid geraas klapperden de hoeven van het paard over het ongelijke pad door het bos. Voor iemand die voornamelijk ervaring had met boerenpaarden was het een genot om te rijden, en Snipert vermoedde dat zelfs bewoners van het marmer onder de indruk zouden zijn van het paard. Het rijgenot was wel het enige voordeel, weer een missie waar hij eigenlijk niets van begreep, weer een nieuwe droom die wel of niet uit zou kunnen komen en weer was hij moederziel alleen. Al zijn familie, vrienden… en Monniejj had hij achter moeten laten. Hij reed door Retro forest zonder te weten waarom, terwijl de mensen om wie hij gaf honderden mijlen verderop een onbekend lot tegemoet gingen. De oorlog had dit gedeelte van Igianië nog redelijk met rust gelaten. Hij hoorde onderweg verhalen dat een nieuwe partij in het Noordoosten was geland, maar wie het waren wist niemand precies. Rond en in de hoofdstad had de horde van Nibbler nog steeds te maken met verzet en geruchten gingen dat iemand een enorme strijdmacht op de been aan het zetten was in het Zuiden. Hij zou daar moeten zijn, op de frontlinie. Met zijn zwaard, Nachtschade, zou hij verschil kunnen maken. Met de gevechten in Frontpagia had hij dat gemerkt, hij kon verschil maken. Maar… de woorden van de Oude Garde hadden iets in hem losgemaakt. De voorspelling… Blitsmeister had hem niet alles willen vertellen maar ergens wist Snipert zeker dat dit waarheid was. De Uitverkorene, Tidow, Dromers… Hij had de woorden van Blitsmeister nog wel duizend keer stuk voor stuk gewogen maar hij kon er geen wijs uit worden. Dus nu was hij op het spoor van Sadist en Mehri, alleen dan 200 jaar later, op zoek naar Tidows nalatenschap. En wat dat kon zijn had hij helemaal geen idee van…

Opeens steigerde zijn paard vanuit het niets. Snipert bleef met grote moeite in het zadel. “Wat is dit?” Mompelde hij. Voor hij het wist werd zijn vraag beantwoordt, een bergleeuw sprong vanuit de bosjes op het pad voor hem, zijn paard schuifelde zenuwachtig achteruit en Snipert ontblootte zijn zwaard. “Dat zal niet nodig zijn.” Hoorde hij opeens. “Een slanke, lange jongen… of man… het was moeilijk te zien, liep tussen zijn paard en de bergleeuw in. “Pas op.” Zei Snipert, de man leek onbewapend, wat hij deed was levensgevaarlijk. De man liep op de bergleeuw af en sprak een aantal onverstaanbare woorden. Voor Snipert het wist liep het beest op de man af, Snipert sprong van zijn paard af en sprintte met opgeheven zwaard op de leeuw af. Hij bleef echter aan de grond genageld staan toen hij de bergleeuw kopjes zag geven aan de man als een ordinaire huiskat. De man haalde het beest even aan en zei toen zachtjes: “Vervolg je weg, machtige kat.” En daarmee verdween de bergleeuw weer in het struikgewas. Snipert was stomverbaasd. “Hoe…”, de man onderbrak hem. Dat vertel ik onderweg wel, onze leider verwacht je. “Ik ben Thief trouwens, aangenaam.” Snipert stelde zichzelf ook voor en liep verdwaasd achter Thief aan, met zijn paard aan de leiband.

Onderweg vertelde Thief hem dat hij onderdeel was van een groep elven die het retroforest haar thuis noemde. Snipert had al gedacht dat het elven waren, daar verdacht hij 7threst en zijn stam ook al van. Maar hij had altijd gedacht dat elven een verzinsel waren, hoe kan het dat ze echt bestaan? Maar ze leken onmiskenbaar op de verhalen die hij gehoord had, lang, puntige oren en enorm spiritueel. Wat voor mysteries had Igianië nog meer voor hem in petto.? Thief leidde hem ondertussen richting een hoge, slanke berg, die hij de lans van de goden noemde. Het verhaal was dat er ooit een tiental kwade goden boven de wolken leefden die niets anders deden dan het eerste ras, de elven, het leven zuur maken. Hier werd Gaia, de aarde, na verloop van tijd zo boos van dat zij een lans maakte en alle goden neersloeg. Sindsdien was zij de beschermvrouwe van de elven. Snipert vond het een mooi verhaal, maar hij had geleerd dat dergelijke bergen gemaakt werden door het bewegen van de aarde en regen en wind. Toen hij Thief dat vertelde moest deze lachen, “En wie veroorzaakt dat Snipert?” Daar was Snipert even stil van, maar toch had hij het idee dat er weinig klopte van Thiefs verhaal. “Ach, het is in ieder geval een mooi verhaal.” Dacht Snipert bij zichzelf. Thief vertelde hem ook wat hij had gedaan met de bergleeuw, kennelijk hadden alle elven van zijn stam de gave om te communiceren met dieren. Ze leefden in harmonie met de dieren, hebben respect voor de natuur en daarom viel de leeuw hem niet aan. Snipert snapte er nog steeds niet veel van eigenlijk, maar hij had het met eigen ogen gezien. Daarnaast kon hij met geen mogelijkheid verklaren wat hij had gezien, dus nam hij Thiefs woorden maar voor waar aan.

Na een flinke tocht door Retroforest kwamen ze aan bij de voet van de berg, van dichtbij leek de berg inderdaad op een enorme lans die fier tot de hemel was gestoken. “Misschien klopt Thiefs verhaal toch wel, wie zal het zeggen?” Het dorp waar ze in liepen bestond volledig uit kegelvormige tenten, gemaakt van een paar stokken en dierenhuiden. “Jullie respecteerden de dieren enzo toch? Hoe komen jullie aan die vellen dan?” Thief glimlachte, “Dat zijn geen dierenhuiden Snipert, dat zijn mensenhuiden.” Een koude rilling trok over Sniperts rug, zijn hand zocht het handvat van Nachtschade op. “Grapje man. Kom, onze leider wacht op je.” De twee mannen liepen door het dorp heen terwijl nieuwsgierige ogen Snipert op zijn tocht volgde. Het leek erop alsof de mensen in dit dorp niet vaak buitenstaanders zagen. Thief stopte voor één van de tenten, het leek er niet op alsof hier een leider woonde, de tent zag er even normaal uit als alle andere tenten… Thief gebaarde naar Snipert dat hij naar binnen moest gaan en Snipert volgde zijn aanwijzing. Eenmaal binnen moest Snipert even wennen aan het weinige licht. Voor hem kon hij een persoon ontwaren, met net zulke puntoren als Thief maar met krullend lang haar. “Welkom Snipert, ik had je al verwacht.” Snipert schrok, hoe wist deze man zijn naam, en hoe wist hij dat hij daar zou zijn?” De persoon stond op en liep naar een pot toe die een stukje verderop stond te dampen. “Kan ik je smaakpapillen interesseren in een hemels kopje kruidenthee, hij is erg lekker, zeg ik je.” Snipert accepteerde en voor hij het wist zat hij in kleermakerszit op de grond tegenover de man. “We weten dat jij Snipert bent, wat jij niet weet is dat ik Dariee ben. Aangenaam.” Snipert staarde naar zijn thee. “Miyamoto… wat een wollig taalgebruik heeft die vent zeg.” Dacht hij bij zichzelf. “Ik begrijp dat je op zoek bent naar het nalatenschap van Tidow?” Snipert schrok opeens op uit zijn gedachten. “Wat?” Hoe kon hij dat weten? De man glimlachte, “kom, loop met me mee, ik denk dat ik je kan helpen met je missie.”

Snipert volgde de man uit zijn tent nog verdwaasder dan hij geweest was toen hij binnen stapte. Thief sloot zich aan bij het gezelschap en met zijn drieën liepen ze verder. Het viel Snipert op dat de man gingerkleurig haar had en moest opeens denken aan wat zijn vader altijd zei: ‘Gingers hebben geen ziel jongen, pas op, anders stelen ze die van jou!” De woorden van zijn vader galmden in zijn oren, “Dat zou vast niet waar zijn toch?” Dacht Snipert terwijl zijn hand wederom zijn zwaard opzocht. De tocht leidde hen langs de voet van de berg, het viel Snipert op dat op de bergwand allerlei tekeningen aangebracht waren. Mannen met speren die een oeros aanvielen, met daartussen mensen met puntige oren. “Deze tekeningen vertellen de geschiedenis van ons volk.” Vertelde Dariee, het was hem waarschijnlijk opgevallen waar Snipert naar aan het kijken was. ”Dit gedeelte beschrijft duizenden jaren geleden, toen onze cultuur pas net begon te ontstaan.” Het gezelschap bleef langs de berg lopen, terwijl Snipert zijn ogen uit keek en Dariee bleef vertellen. Op een gegeven moment had Snipert het gevoel dat ze de hele berg al rondgelopen waren en toen bleef Dariee ineens stilstaan. “Hier begint het belangrijk te worden voor jou.” Snipert keek naar de bergwand, hij zag een piramide met daarboven vijf gedaantes, één daarvan in het paars. “Tidow en zijn kompanen?” vroeg hij aan Dariee. De man knikte en vervolgde zijn weg. “Het grootste gedeelte van het verhaal ken je uit je geschiedenisboeken, een ander deel heb je van Dural en de oude garde gehoord, een volgend puzzelstukje zal ik je vertellen. Snipert voelde zijn hart kloppen, hij had het gevoel dat hij in een woeste rivier was beland, meegesleurd werd door de stroming en alle controle op zijn omgeving kwijt was. Hij werd van de ene situatie in de andere gegooid en hij had geen idee hoe of wat hij moest doen om de controle weer terug te krijgen. Ondertussen was Dariee aan het vertellen. “Tidow dacht dat hij de wereld zou redden, en in feite gaat hij dat ook doen, 200 jaar na zijn dood. Hij was niet degene waar de voorspelling over sprak, maar zijn nalatenschap… speelt een enorme rol in het voorkomen van de vernietiging van Igianië en deze hele wereld.” Snipert ging zitten. Het werd hem allemaal teveel. Het duizelde hem, de zwaarte van alles wat kennelijk op zijn schouders rustte. Hij moest de wereld redden? Of in ieder geval speelde hij een sleutelrol hierin? Hij is een 19-jarige aardappelboer uit Nes!

Even verderop kwam een figuur op de groep afgelopen. Dariee en Thief groetten hem en Dariee richte zich vervolgens op Snipert. “Dit is Fox.one… of Green Dawg. Of noem jezelf tegenwoordig weer Dawnfang?” De derde man lachte “Haha ik weet het zelf ook nooit Dariee.” Dariee legde vervolgens uit dat deze man de tekeningen maakte op de rotswand en hij Snipert ook even moest zien, aangezien Snipert zo’n belangrijke rol speelt. “Ja daar kan ik wel een mooie tekening van maken denk ik, hij zal precies lijken denk ik zo.” De man lachte nog eens, het leek een erg joviaal persoon, maar Snipert kon even de kracht niet meer opbrengen om sociaal te doen. “Nou Dariee, je had me niet verteld dat hij zo sikkeneurig zou zijn, wachten we meer dan 200 jaar op onze eerste echte dromer, krijg je dit?!” Snipert keek op. “200 jaar? Wat?” Dariee keek Fox.one vernietigend aan. “Dat had hij dus niet mogen vertellen, maar goed. Snipert, ik ben 328 jaar oud. Elven leven net iets langer dan mensen.” Opeens vielen voor Snipert de puzzelstukjes op hun plaats, zij hebben de revolutie meegemaakt, en niet alleen zij… 7threst ook. “Waarom zijn jullie in Miyamoto’s naam zo ontzettend ambigu over iets wat je zelf in de eerste persoon hebt meegemaakt? Die verrotte 7threst ook al.” Dariee’s altijd aanwezige glimlacht vertrok. “7threst, die naam heb ik al een tijd niet meer gehoord. Heb je hem ook al ontmoet? Het zou me niet moeten verbazen.” Snipert werd nu echt boos. “Hou op met het ontwijken van al mijn vragen, geef antwoord!” Hij trok zijn zwaard. Dariee gebaarde dat Snipert rustig moest doen. “Is goed Snipert, ik zal je vragen beantwoorden, voor zover dat mogelijk is.”

To be continued

Dit artikel delen

Over de auteur