1. Die ene dag…

Die ene dag…

Het is 2 mei 2011, ik ben in Verlaine, Belgie, op vakantie in het vakantiehuisje van de familie met mijn moeder, zusje, stiefvader en 2 stiefzussen. We waren net klaar met barbecueën, en zijn toen naar binnen gegaan. Mijn moeder kreeg een sms, ik besteedde hier niet echt aandacht aan totdat zij naar adem snakte en haar handen naar haar gezicht gingen. Mijn stiefvader pakte de telefoon en las de sms, terwijl mijn zusje en ik vroegen wat er aan de hand was. Mijn stiefvader antwoordde; Het gaat niet goed met jullie vader…

Ongeveer een half jaar terug moest mijn vader aan de chemo, waarvoor dit nu precies was, weet ik nog steeds niet, maar het had te maken met zijn darmen. Ze hadden een scan gemaakt en zagen toen zwarte vlekjes op zijn lever. De oncoloog vond het niet nodig om hierin te verdiepen en zette de chemo gewoon voort. Een paar weken later besloten ze opnieuw een scan te doen en deze keer wel te gaan kijken naar zijn lever. Het bleek toch kanker te zijn en ze zetten de chemo stop om een operatie uit te voeren. Deze operatie was geplant voor 3 mei, maar werd vervroegd naar 2 mei. Ze opereerde hem en kwamen tot de ontdekking dat het ook op zijn darmwand zat, ze bliezen de operatie af en naaide hem weer dicht.

Mijn zusje pakte de telefoon en begon de sms te lezen. Ze snakte onmiddellijk naar adem en begon te huilen, de telefoon viel op de grond terwijl mijn moeder haar begon te troosten. Ik vroeg om de telefoon om het nieuws te lezen. Hoewel de sms ontzettend veel impact maakte, herinner ik me nog vaag wat er nu precies in stond. De enige woorden die ik nog herinner waren; lever, kanker, darmwand en de zin; 1 jaar te leven.

Een enorme impact, maar puur van emotie. Ik wist niet hoe ik moest reageren. Ik zat daar maar in die stoel terwijl mijn zusje snotterde en mijn moeder vroeg hoe het ging. Mijn zusje reageerde nogal boos op die vraag en stormde naar buiten. Ik stond op en liep naar de keuken om wat drinken te pakken, nog steeds onzeker wat ik moest doen/voelen. Mijn hand trilde terwijl ik de ice tea in mijn glas schonk, merkte ik…Ik zei tegen mijn moeder dat ik niet hier wilde blijven, ik wilde naar mijn vader toe. Ik rijd jullie wel naar Rotterdam, gaan we morgen op bezoek. Zij ze. Ik belde de vriendin van mijn vader op om te horen hoe het zat…

Terwijl ze alles vertelde over de operatie, de uitzaaiing en zijn verwachten levenstijd, stond ik te trillen, mijn stem klonk onzuiver en ik wist niet goed hoe het nu verder moest. Toen ik eenmaal op hing, kwam de eerste traan uit mijn oog rollen, ik huilde het uit op de schouder van mijn moeder… Eenmaal bedaard besloten we weer naar binnen te gaan en mijn zusje te zoeken. Na een half uur hadden we haar pas gevonden, en kwam ze terug. Ik vertelde haar dat we morgen er heen gaan om hem te spreken…

Het lijkt wel een nachtmerrie waar ik maar niet uit ontsnap…

Dit artikel delen

Over de auteur

MonkeySleeve | As a finale touch, God created the Dutch |