1. Multiple Sclerosis

Multiple Sclerosis

Op Hyves schreef ik op 3 april, 20:53 uur een Blog over de ziekte van mijn moeder, namelijk: Multiple Sclerosis. Op een enkeling na, zal niemand mijn moeder kennen. Dat haalt niet weg dat iedereen de Blog mag lezen. Misschien dat de ziekte MS zo wat bekender wordt en het jullie wat duidelijker wordt wat het precies inhoudt.

Begin

Zoals de meeste kinderen in de leeftijd 6-7 jaar, ging ook ik vaker met mijn moeder, vrienden en vriendinnen naar speeltuintjes om daar gezellig te spelen. Alle moeders deden dan leuk mee en we hadden de grootste lol. Tot op een dag mijn moeder van een wip afviel en daar veel pijn aan had. Deze pijn bleef aanhouden en ze ging steeds lastiger lopen. Voordat ze gevallen was, liep ze ook al iets moeilijker, maar daar werd verder niks achter gezocht. Er werd gedacht aan RSI, dat zijn klachten die men heeft na langere tijd dezelfde bewegingen uit te voeren. Aangezien mijn moeder altijd met een computer en muis werkte, zou dat logisch moeten zijn. Op een dag kwam mijn moeder aan op het werk, waarna werd gezegd dat zij door moest gaan naar de dokter. Ze liep alsof ze wat te diep in het glaasje had gekeken. Eenmaal aangekomen bij de dokter en na een kort onderzoek, werd mijn moeder met spoed doorgestuurd naar het ziekenhuis. Daar werd ze opgenomen en kreeg ze van allerlei onderzoeken. Ook kreeg ze een ruggenprik. Ondertussen lag ze al een aantal weken in het ziekenhuis. Uiteindelijk kreeg ze de uitslag, die gegeven werd in het bijzijn van mijn vader. Ikzelf was bij mijn opa en oma. Mijn ouders kregen de uitslag te horen: MS. (Multiple Sclerosis) Vertaald: groot litteken.

Multiple Sclerosis

Wat is Multiple Sclerosis nu precies? Ik zal het proberen uit te leggen in mijn eigen woorden.

MS is een spier en zenuwziekte, wat inhoudt dat mijn moeder langzaam aan steeds minder kan doen. Een voorbeeld dat ik meestal gebruik om het mensen uit te leggen, is: stel, je pakt je een glas cola. Als wij dat glas moeten oppakken, dan weten wij hoeveel kracht we moeten zetten om het glas niet kapot te knijpen en om het niet te laten vallen. Klinkt heel logisch, maar voor mensen met MS is het alles behalve simpel. Hen krijgen namelijk steeds minder gevoel en kracht in hun vingers, waardoor het veel lastiger is om een (voor ons) simpele taak als een glas oppakken uit te voeren. Nu heb ik nog een redelijk eenvoudig voorbeeld genomen, maar nu moet je je eens proberen in te denken hoe dat met lopen gaat. Inderdaad, niet dus. Bij het begin was het nog wel mogelijk om zelfstandig te lopen. Vervolgens moesten krukken, een rollator en een scootmobiel eraan te pas komen. Hier heeft ze een tijdje plezier van gehad, maar helaas niet lang genoeg. Zo is mijn moeder al eens gevallen toen ze mij nog naar school bracht op de lagere school en is ze een paar keer thuis gevallen, waar ik wél bij aanwezig was. Natuurlijk verschrikkelijk om het te moeten zien bij je eigen moeder, maar je doet er niks aan. Ik kan een verhaal typen van 100 A4’tjes, maar goed. Om een lang verhaal kort te maken: hoe zier de toekomst er dan uit, vragen mensen zich weleens af. Nou, op dit moment zijn we aan het wachten op een aangepast huisje, rolstoel toegankelijk en alles begane grond. We wachten hier ondertussen al ongeveer vijf jaar op helaas en het ziet er naar uit dat het nog wel wat langer zal gaan duren. Uiteindelijk is het zo, dat mijn moeder permanent in een rolstoel terecht zal komen en door het huis vervoerd zal worden met een zogenaamde: tillift. Hier hebben we al eens gebruik van moeten maken. Een tillift is een soort net waar mijn moeder in wordt gezet en vanuit daar wordt ze door het huis vervoerd. Ook is het mogelijk dat de MS naar haar hersenen gaat, waardoor ze slechter kan gaan praten en zien en waardoor ze een slechter geheugen krijgt, etc. Op dit moment is het zo, dat mijn moeder volledig afhankelijk is van haar verzorging, inclusief die van mijn vader en mijzelf. Ze kan niet meer lopen sinds twee weken.

Tenslotte

Uiteraard heb ik het er weleens moeilijk mee, omdat ik iedere dag geconfronteerd word met een invalide moeder en ik heb niet de dingen kunnen doen met haar die andere mensen wél hebben kunnen doen met hun moeder. Persoonlijk kan ik helemaal door het lint gaan, als iemand een beledigende moeder maakt over mijn moeder. Niet al teveel mensen weten dat mijn moeder gehandicapt is en de mensen die het wel weten, zullen niet precies weten hoe en wat. Zelfs mijn beste vrienden weten niet hoe het allemaal begonnen is en zullen misschien niet precies weten wat de ziekte nu precies inhoudt. Ik ben wel gelukkig met mijn vrienden, die er altijd voor mij zijn. Ook aan mijn vriendin heb ik erg veel steun. Ik heb me nooit geschaamd voor mijn moeder en dat zal ik ook nooit doen. Zij blijft altijd positief in het leven staan en dus doen mijn vader en ik dat ook. Enige wat ik nog weleens zou willen, is om eens op vakantie te gaan naar het buitenland. Buiten een schoolreisje naar Parijs vorig jaar, ben ik nooit verder gekomen dan België. Vorig jaar werd ik gevraagd om mee op vakantie te gaan, maar helaas mocht ik toen niet. Nu mag ik wel en is het niet meer mogelijk om met diegene mee te gaan. Uiteraard is dat erg jammer en frustrerend, maar ik gun wel iedereen een leuke vakantie, ondanks dat ik me zelf wel vaak verveel in de tijd dat iedereen weg is. Dan denk ik weleens van goh, hoe zou het nu zijn met een gezonde moeder. Ik blijf hopen op een leuke vakantie en ooit zal het geluk aan mijn zijde zijn.

Bron: Hyves

Dit artikel delen

Over de auteur