1. IGF: The lost cronicles, proloog

IGF: The lost cronicles, proloog

Ralphs hoofd bonkte hevig en zijn hele lichaam deed pijn. Langzaam deed hij zijn ogen open, om vervolgens verblind door het felle licht dat erin scheen. Vage flarden en herinneringen spookten door zijn hoofd heen, maar hij kon er niet echt iets zinnigs van maken. Plotseling realiseerde hij zich dat de striemen die hij voelde touwen waren en dat hij aan een stoel vastgebonden zat. Samen met de touwen kwamen meer herinneringen terug. Hoe drie jaar geleden de oude keizer Rano aftrad en hoe Lord de macht overnam in Igianïe, hoe hij samen met AJBuwalda, 7threst, Sadist en een aantal anderen een verzetsgroep oprichtte en een guerrillaoorlog begon en hoe de laatste missie vreselijk mis ging en hij gevangen werd genomen. Verward en vermoeid deed Ralph zijn ogen weer dicht, niet in staat om langer bij bewustzijn te blijven.

Een harde klap in zijn gezicht maakte dat Ralph met een schok wakker werd. “WAAR ZIJN ZE?”, schreeuwde een rauwe stem in zijn oor. “WAAR, RALPH?”. Er stonden drie mannen om hem heen, één herkende hij als Lord, de andere twee kwamen hem slechts vaag bekend voor. “Geef hem even tijd om te antwoorden” zei Lord, “we hebben alle tijd en we krijgen hem toch wel aan het praten. Nu, Ralph, als je niet meewerkt zou je die mooie handjes van je wel eens kwijt kunnen raken en dat zouden we toch niet willen. Dus doe niet zo moeilijk en vertel waar het Verzet zich schuilhoudt.” Ralph, nog verdwaasd van de klap in zijn gezicht, schudde zijn hoofd en kreunde: “Lord, alsjeblieft, stop.” Lord liet een akelig lachje horen en de rillingen liepen Ralph over de rug. “En jij noemt jezelf God Ralph? Ik dacht dat goden geen pijn voelden.” En met een snelle beweging hakte hij een vinger af van Ralph. Ralph schreeuwde het uit van de pijn, maar hield zijn kaken nog steeds stevig op elkaar geklemd. “Ik.. zeg.. toch.. niks..”, stamelde de vernederde zelfbenoemde godheid. “Dat zullen we nog wel eens zien, Triforce, draai de duimschroeven aan!” Ralph beet zijn tanden bijna doormidden van de afschuwelijke pijn, maar wist het op te brengen te zwijgen. “Geen zorgen, we hebben nog wel even.”, zei Lord terwijl er wederom een gemene lach om zijn lippen krulde.

“DE BERGEN!!, ZE ZITTEN IN DE BERGEN!” Twee uur martelen later en Ralph vertelde alles wat Lord maar wilde weten. Hij had allang geen besef van tijd meer, alles dat hij wilde was weg uit deze afschuwelijke wereld die alleen nog maar uit pijn bestond. “AIII IS ER OOK BIJ!” Lord keek verbaasd op. “Aiii? Dat had ik niet van hem verwacht. Maakt niet uit, iedereen is vervangbaar. Ik denk dat we genoeg weten heren. Ralph, dit is het punt waarop wij afscheid nemen en waarop ik mijn weg vervolg en jij…, laten we zeggen, het land der levenden verlaat.” “Lord, nee, ik doe alles voor je! Laat me in leven!” “Jammer Ralph”, zei Lord, terwijl hij een pistool met demper uit zijn holster haalde en het tegen Ralphs verminkte hoofd plaatste. “Wil je nog iets met ons delen, zo in je laatste momenten?” Ralph zei niks, maar spuugde een mond vol bloed in Lords gezicht. Met een woedende gelaatsuitdrukking die boekdelen sprak over Ralphs lot sprak Lord de legendarische woorden “Where is your god now Ralph?” en haalde de trekker over.

To be continued

Dit artikel delen

Over de auteur