1. Agressief van onderzoekers

Agressief van onderzoekers

"Agressief door games". Met die kop pakte de Sp!ts vrijdagochtend uit. Moet dat nou weer jongens? Met grote koeienletters op de voorpagina, volledig out of the blue? Ik bedoel, het is niet alsof vorige week een scholier schietend een school binnen liep en dat het onderzoek van de heer Bushman (haha, een meta-analyse, de minst prestigieuze vorm van onderzoek) daarom inspeelt op een actueel onderwerp. Nee, Sp!ts wil even scoren met een maatschappelijk issue dat geen maatschappelijk issue is. Blergh.

In een van de studies waar de heer Bushman zijn ‘wetenschappelijke’ analyse op baseert, tonen de onderzoekers aan dat studenten na het spelen van een game agressiever zijn en elkaar wanneer ze de mogelijkheid krijgen, meer pijn doen. Tijd om even kritisch te zijn – heb ik toch nog iets aan die opleiding van me gehad. We hebben hier te maken met een experimentele situatie; de deelnemers weten dat ze de mogelijkheid krijgen om semilegaal een beetje uit de band te springen, door elkaar met herrie te pijnigen. Ja, want de gemiddelde student zal zijn kamergenoot ook nooit op zijn arm stompen of keihard in zijn oor schreeuwen en tijdens een potje zuipen zegt een gemiddelde student tegen zijn kamergenoot echt wel 'drink dat 23ste biertje nou maar niet, want straks word je misselijk!'. Ik zeg niet dat het onderzoek helemaal uit de lucht is gegrepen, maar ik zet als wetenschapper (schijnbaar mag iedereen met een universitaire achtergrond zich zo noemen, dus dat doe ik dan ook wanneer het me uitkomt), uit bovendien dezelfde discipline als de heer Bushman (communicatiewetenschap), toch wat vraagtekens bij dit onderzoek.

En goed, stel even, het zou zo zijn. Van een potje Call of Duty spelen wordt iedereen een moordlustige hufter en na het spelen van Duke Nukem ben je een egocentrische zak die schijt heeft aan de wereld. Goed, dat kan zijn, maar wat schieten we op met deze wetenschap? 'Agressief gedrag' wordt door tig dingen opgewekt, zo is wetenschappelijk aangetoond. In het verkeer is men agressiever, alcohol maakt agressiever en zelfs warm weer maakt de mens normaal gezien agressiever. Ja mensen, dat is wetenschappelijk aangetoond: als we een beetje zweet onder de oksels krijgen, zijn we geagiteerd en zullen we eerder iemand een veeg uit de pan geven dan wanneer het wat frisjes is. En eerlijk gezegd ben ik zelf altijd vrij narrig en geïrriteerd als Ajax heeft verloren, of als het schap van mijn favoriete chips in de supermarkt leeg is. Dus wat doen we met de kennis dat games je misschien wat agressiever maken? Verbieden? Net als verkeer, alcohol, warm weer, chips eten en winnen van Ajax? Ik ben er dan wel weer voor dat het verboden wordt van Ajax te winnen, maar dat terzijde.

Verdere vragen die bij mij als wetenschapper opkomen: in hoeverre worden mensen agressiever van games, dan van een actiefilm of een spannend boek? En zoals ik al suggereerde, hoe reageren mensen op het verlies van hun voetbalclub? Of het gedumpt worden in een relatie? Je grote teen stoten tegen de rand van je bed? Zijn mensen niet eigenlijk gewoon hele beïnvloedbare, labiele wezens, met veranderlijke emoties? Zijn het niet juist die emoties die ons menselijk maken? De positieve opwinding bij het zien van een knappe dame in een hotpants, maar ook de negatieve opwinding bij het zien hoe Stekelenburg op 11 juli 2010 werd gepasseerd door Iniesta, het afgesneden worden op de snelweg en het spelen van Call of Duty? Laat ons lekker gamen, voetbal kijken en van een biertje genieten. Ik word niet agressief van games, ik word agressief van wetenschappers die niets nuttigs uitvoeren en nodeloos opruiende pseudowetenschap uitoefenen.

Dit artikel delen

Over de auteur

Lars Cornelis Heeft een grote liefde voor grootse virtuele avonturen. Hecht evenveel waarde aan environmental storytelling als aan lore en heeft thuis een kast vol gameboeken en comics. Steekt per saldo waarschijnlijk toch de meeste tijd in de Master League van PES.