1. A Plague Tale: Innocence review – Heerlijk oneerlijk

A Plague Tale: Innocence review – Heerlijk oneerlijk

Een game zo gebalanceerd dat Thanos er trots op zou zijn

Anno 2019 moet je heel goed je best doen om besmet te raken met de Zwarte Dood. Een rauwe Mongoolse marmot eten, bijvoorbeeld. Vroeger was dat heel anders. In de middeleeuwen stierven mogelijk 200 miljoen mensen aan de builenpest. En als er zo veel doden vallen, dan gaan de levenden op zoek naar draconische maatregelen, zoals het vermoorden van bepaalde bevolkingsgroepen. Met dat in het achterhoofd, klink het verhaal van A Plague Tale: Innocence helemaal niet zo vergezocht. En niet alleen het verhaal is dik in orde: deze game is ontzettend tof.

De game speelt zich af in Frankrijk, halverwege de veertiende eeuw. Het land is in de greep van de Zwarte Dood, en de mensen zijn op zoek naar een oplossing en een zondebok. Die twee worden gevonden in de vorm van Hugo De Rune, een jongen van vijf jaar, die beschermd wordt opgevoed omdat hij altijd ziek is. De inquisitie, de organisatie die het probleem van de Zwarte Dood moet oplossen, is ervan overtuigd dat wanneer Hugo wordt vermoord, de pest vanzelf verdwijnt. Bij een aanval van deze paranoïde mafkezen op familie De Rune moeten Hugo en jij, zijn vijftienjarige zus Amicia, je snel uit te voeten maken om niet net als de rest vermoord te worden.

apt 1

Gevaarlijke schoonheid

Na die ontsnapping kom je in een visueel indrukwekkende wereld terecht. Van gitzwarte, treurige pestdorpen en zachtblauwe ondergrondse meren, tot weelderige groene wouden en vuurrode vlammenzeeën: de game toont prachtige omgevingen die ontzettend sfeervol zijn. Sommige textures zijn echter wat flets en gedurende de hele game zit er een soort rare, onverklaarbare, cirkel om je scherm waarbuiten de wereld onscherp wordt. Desondanks is A Plague Tale een schitterend ogende en razend innemende game.

De wereld is echter net zo aanlokkelijk als gevaarlijk. Omdat de pest iedereen tot slachtoffer lijkt te kunnen maken, zijn de mensen nogal paranoïde. Hulp voor Amicia en Hugo ligt dan ook niet voor het oprapen. De soldaten van de inquisitie hebben bovendien geen enkele moeite met het doden van een paar kinderen, als dat de pest zou doen verdwijnen.

Het contrast tussen de volwassen wereld vol pest en verderf, en de onschuld van de kinderen is daarnaast enorm. Met name Hugo is een ontzettend lief jongetje dat door zijn beschermde opvoeding ontzettend nieuwsgierig is naar de buitenwereld. Maar ook de wat oudere Amicia is nog niet opgewassen tegen het geweld en harde realiteit van het veertiende-eeuwse Frankrijk met al haar ellende.

apt 1

Oui, oui, in het Fransje

Het is voor de kinderen dan ook flink oppassen geblazen, willen ze hun avontuur tot een goed einde brengen. Gelukkig krijg je gedurende de game hulp van andere kinderen, eveneens met nare achtergrondverhalen. En al deze personages zijn ontzettend goed neergezet. Niet alleen zijn ze op zichzelf erg geloofwaardig, maar ook de interactie met elkaar is perfect. Non-stop babbelen ze met elkaar, zowel tijdens de vele goede tussenfilmpjes als tijdens het spelen. Het voelt als een hecht clubje jonge mensen, waar jij als speler ook deel van uit gaat maken omdat je ze zo snel, zo goed leert kennen. In hele korte tijd leer je niet alleen wat ze allemaal kunnen, maar ook hoe ze denken, wat voor soort grapjes ze maken en wat je van ze kan verwachten. Ze voelen echt en oprecht aan. Overigens is de Franse voice-acting niet alleen de meest toepasselijke, maar ook de beste keuze, want de standaard Engelstalige variant voelt een beetje geforceerd.

Je bouwt al snel een band op met alle jonge leden van de groep. Wanneer een missie voltooid moet worden met Amicia en een van de andere personages, ben je al snel toch een beetje bezorgd over het welzijn van Hugo en de anderen. Het is namelijk niet zo dat je gedurende de ruwweg dertien uur aan gameplay alleen maar als Amicia Hugo's hand vasthoudt. Regelmatig trek je op met een of meerdere van de andere personages, die allemaal hun eigen vaardigheden hebben. Die vaardigheden komen goed van pas, tijdens sluipen en puzzelen. Hoewel je als Amicia over een te upgraden slinger beschikt waarmee je een enkele vijand een kopje kleiner kan maken, zijn de soldaten van de inquisitie veelal in zo'n grote getale aanwezig, dat sluipen en afleiden een veiligere keuze is.

apt 1

Landpiranha’s

Wanneer je niet de soldaten aan het ontwijken bent, zijn er nog de allesverslindende ratten. Niet eerder bevatte een game zoveel ratten als A Plague Tale: Innocence. Als water stromen de piepende beestjes met hun akelige rode ogen in klonterige zwarte golven de ruimten binnen, wat er ontzettend tof uitziet. Het enige dat ze schuwen is licht. Puzzels bestaan dan ook vrijwel allemaal uit het spelen met licht om ratten te ontwijken. Die puzzels zijn niet moeilijk, maar wel interessant en gevarieerd, en ze houden verrassend goed de vaart in het verhaal.

Later komen de ratten en soldaten vaker samen en kun je de ratten bijvoorbeeld ook gebruiken om je vijanden op te laten eten. Wanneer je de lantaarn van een soldaat met je slinger kapotschiet en deze onfortuinlijke man ineens in het donker staat, vreten de ratten hem met huid en haar op. De game blijft sowieso steeds nieuwe manieren van spelen introduceren en je mogelijkheden uitbreiden. Daardoor blijft de gameplay gedurende de hele game fris.

Een enkel smetje

A Plague Tale: Innocence lijkt in alles een perfecte balans te hebben gevonden. In de gameplay, de geweldige personages, in de sfeervolle omgevingen, in de subtiele muziek en de afwisseling van rustige, bijna serene, momenten en actievolle scènes. Alleen de schurken hadden wat meer uitgediept mogen worden. Zij lijken nu vooral slecht en kwaadaardig om slecht en kwaadaardig te zijn. Ze hadden wat charisma kunnen gebruiken, waardoor jij als speler je, net als Amicia, bezwaard zou voelen om hen te doden.

apt 1

Ook technisch laat de game her en der een steekje vallen. Nergens zijn bugs te bekennen, maar ruwe randjes helaas wel. Zo zijn de animaties lang niet allemaal even mooi of compleet, en zijn de gezichten alleen levensecht wanneer de personages niet spreken. De lipsync is namelijk niet zo goed en ook moties komen niet goed over. Gelukkig maakt de geweldige Franse voice-acting dat meer dan goed.

Gruwelijk oneerlijk

Ondanks die kleine mankementjes is dit een ijzersterke game. En wel om een hele rare reden: de game is gruwelijk oneerlijk. Niet qua moeilijkheidsgraad, gameplay of iets dergelijks, maar voor de kinderen. Dat zij al die verschrikkelijke keuzes moeten maken, in een wereld die hen wil vermoorden of werkelijk geen drol om hen lijkt te geven. Je gunt hen zoveel goeds, terwijl het steeds maar tegenzit. Met name de kleine Hugo snapt bovendien totaal niets van alle dood en verderf die hij ziet, ook niet wanneer zijn zus er nog iets van probeert te maken. Die onschuld maken al die gruwelen des te aangrijpender.

apt 1

Het contrast tussen de slimme en dappere kinderen en de boze wereld om hen heen is zo groot dat het ook schokkend is als hen iets overkomt. Als Amicia plots wordt getroffen door een joekel van een pijl en al gorgelend sterft is het niet alleen balen dat je opnieuw vanaf een checkpoint moet beginnen, het is ook schokkend dat een volwassen vent knalhard een pijl door een vijftienjarig meisje schiet. Elke keer weer, bij elk van de groepsleden.

Op het moment dat je dat voelt, dan weet je dat A Plague Tale: Innocence echt iets neerzet wat maar weinig games hebben gedaan. En als je dan uiteindelijk de grote schurk verslaat en de game uitspeelt, dan ben je niet alleen maar blij omdat je net een geweldige game hebt gespeeld, maar ook omdat het dan misschien nog wel goedkomt met de personages, zodat zij toch nog iets van hun verloren onschuld terug kunnen vinden.

Wat kunnen games toch prachtig zijn.

A Plague Tale: Innocence is vanaf 14 mei verkrijgbaar op PlayStation 4, Xbox One en Windows PC. Voor deze review is de game gespeeld op een standaard PS4.

Conclusie en beoordeling

A Plague Tale: Innocence

A Plague Tale: Innocence is een verrassend goede game die perfect in balans is. De game maakt vooral indruk met de wijze waarop die een groep kinderen plaatst in een gruwelijk onvriendelijke wereld en biedt ruim dertien uur aan sterke gameplay en een goed verhaal. Het geheel is zo goed, dat we de game z’n ruwe randjes en oppervlakkige schurken kunnen vergeven.
8,2
Score
82
Score: 80
  • Pluspunten
  • Franse voice-acting
  • Personages
  • Voortdurend goede gameplay
  • Gruwelijk sfeervol
  • Minpunten
  • Oppervlakkige schurken
  • Ruwe randjes

Dit artikel delen

Over de auteur

Bert de Vries speelt maffe games, games die wat anders doen dan andere games. Maar ook reguliere games. Dus eigenlijk alle games, zolang er geen bal in zit.

Reacties

  • @rvg1983 als je in het begin een vijand doodt, is Amicia best van slag. Over haar eigen daad. Het was dan wel om haar kleine broertje te redden, maar er is ook iemand gestorven.

    Ze wil helemaal niemand doden. Het strookt niet met hoe ze is.

    Daarom had ik het mooi gevonden als de game de vijanden wat menselijker had gemaakt. Dat het had laten zien dat de pest-wereld niet alleen die kinderen, maar iedereen tot slachtoffer maakt. Dat die soldaten ook maar mens zijn en meer dan genoeg shit hebben om mee te dealen.

    Nu zijn ze vooral heel slecht. Ik snap je punt heel goed hoor, en ik vind het ook een goed punt, maar ik denk dat het juist daarom heel goed had gewerkt als de kinderen ook een bepaalde mate van sympathie voor de vijand zouden krijgen. Om dat nog wat meer te laten wringen.

    Of ben ik dan heel wreed? ;)
  • @Bert de Vries Over dat punt kan ik het ook wel eens zijn ja. (heb de game een tijdje geleden al uitgespeeld) Het klopt dat de soldaten (op een enkeling na, want ze zijn er wel) verder niet echt gezicht krijgen. De gewone mens die getroffen zijn worden in dat geval beter uitgelicht, hoe kort het soms ook is.

    En toch hoor je in de gesprekken tussen het sluipen door vooral ook veel twijfel bij de soldaten. Maar ook daar snap ik je punt dat er weinig mee gedaan wordt richting de kinderen.

    En of je heel wreed bent? niks wreder dan de inquisitie ;)
  • Sluipen tja ben nooit Zo tactische daarin geen idee of ik dat met dit spel wel kan. Vind hellblade en seikuro al lastig

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren