1. AC: Odyssey: Erfenis van het Eerste Mes voelt heel vertrouwd

AC: Odyssey: Erfenis van het Eerste Mes voelt heel vertrouwd

Een AC-spel tegenwoordig kan niet compleet zijn zonder een seizoenspas met uitbreidingen. Met Odyssey besloot Ubisoft deze door middel van episodes over een langere periode uit te smeren. De uitgever is nu bezig met de tweede uitbreiding naar het publiek te sijpelen, dus is het een goed moment om het te hebben over de eerste uitbreiding: Erfenis van het Eerste Mes.

Noot: voor leesbaarheid zal alleen Alexios gebruikt worden als verwijzing naar het speelbare personage. Tenzij expliciet aangegeven is alles ook van toepassing op Kassandra.

De uitbreiding is vooral gericht op verhaal, maar geeft plichtmatig wat nieuw speelgoed. De speler krijgt een extra vaardigheid voor iedere speelstijl om mee te spelen, en het schip krijgt een extra statniveau en een extra wapen dat eerder leuk dan nuttig is.

De huurling Alexios wordt achterna gezeten door de Orde van Ouden, en met hulp van nieuwe bondgenoten moet hij ze uit Griekenland jagen. Thematisch raakt het verhaal dezelfde vlakken als het hoofdverhaal, van familie en verzoening. Zij die zich niet willen laten afleiden door Layla en co kunnen opgelucht ademhalen, want zij komen er niet in voor. En ook nu is er weer een hoop aan te merken op het schrijfwerk van Erfenis. Waar Erfenis in ieder geval een verbetering is ten opzichte van Odyssey’s hoofdverhaal is dat het wegdoet met de rpg-ificatie van verhaal en de speler een lineair verhaal voorschotelt. Jagen op proto-tempeliers is nog steeds een factor, maar is meer verbonden met het plot, al is het alleen maar omdat ze vaak obstakels zijn voor Alexios om te overwinnen. De schrijvers houden rekening met de episodische aard van de uitbreiding door ieder deel een begin en eind te geven en tijdsprongen tussen elke episode te stoppen waardoor het logischer is dat elke episode zich op een andere locatie plaatsvindt.

De Orde van Ouden, de antagonisten van AC: Origins, proberen enige verdieping in Odyssey te brengen door in contrast te staan met de spel’s originele antagonisten, de Sekte van Kosmos. Op de oppervlakte lijken ze hetzelfde. Maar waar de Sekte Alexios en zijn bloedlijn verafgoden en zien als een middel voor hun doeleinden, ziet de Orde deze als een bedreiging en achtten ze het noodzakelijk om er een Endlösung op los te laten, waardoor het verhaal een donker tintje heeft. Alleen kunnen zij net als de Sekte niet een antwoord geven op die o zo belangrijke vraag: waarom zijn Alexios en andere ‘Onzuiveren’ zo bijzonder? Zo ziet de speler Alexios in de eerste episode oog in oog staan met familieleden van soldaten die hij eerder gedood heeft en wordt hij door de Orde als een achteloze massamoordenaar afgeschilderd en dat ze daarom op zijn soort jagen. Alleen lijkt de Orde volledig te negeren dat ze zelf deze soldaten op hem af hebben gestuurd en ze hem in feite veroordelen omdat hij zich niet met hangende pootjes overgaf om geëxecuteerd te worden. Het enige lichtpuntje aan deze hele scene is een Spec Ops: The Line-moment, waar niet kiezen ook een keuze is. En dit is dan nog wel de Orde’s beste poging. Het hele plot hangt af van deze vraag, en de Orde komt niet verder dan cirkelredeneringen, cryptische woorden en platitudes. Als dat nog niet erg genoeg is, is er ook nog Darius, de speler’s bondgenoot in deze uitbreiding.

Personages in Erfenis komen en gaan, en de episodes zijn te kort om je aan enige van deze te hechten. De uitzondering hierin zijn Alexios’ bondgenoten, Darius en zijn kind, die heel toevallig op hetzelfde moment opduiken als de Orde. Darius is de eerste echte (proto-)sluipmoordenaar, voornamelijk omdat hij het verborgen mes heeft uitgevonden, die hij ironisch genoeg op zijn pols draagt, en niet eronder zoals alle sluipmoordenaars na hem. Zijn bestaan is bewijs genoeg van hoe onzinnig de obsessie van zowel de Sekte als de Orde met Alexios is. De oude Pers is nog zo fris als een hoentje en moordt zijn vijanden uit bij de vleet. Waarom wil de Orde zo graag achter Onzuiveren aangaan als ze niet eens een oude man de baas zijn? Darius’ karakter is niet bijster goed of slecht geschreven. De man is verbitterd en mentaal uitgeput door jarenlange strijd en verlies. Naast een handvol momenten waar de schrijvers’ onoplettendheid leidt naar een vergezochte reden van wantrouwen of schizofrenie is er niets op hem aan te merken. Zijn stemacteur had echter wel beter geregisseerd kunnen worden, want zijn stem mist soms de juiste intensiteit waardoor het uit de toon valt.

Wat ook opvalt aan Erfenis is hoe het breekt met de serie’s traditionele vorm van vertelling. Zo zijn er meerdere scenes met Darius zonder dat Alexios aanwezig is, iets wat volgens de wetten van de animus onmogelijk moet zijn aangezien Alexios ons portaal naar het verhaal is. Deze breuk van de regel is ook aanwezig in het einde. En hoewel er zeker emotionele voldoening uit te halen valt, verkleint het het AC-universum, en bevestigt het wat ik al dacht: Origins had de verkeerde protagonist.

De rpg-ificatie in het verhaal in Erfenis is zo goed als weg, maar het is nog steeds sterk in Alexios. Dit brengt het probleem dat zijn karakterisering plaatsvindt in een vacuüm. Zo kan hij zich beklagen dat hij alleen is en geen familie heeft, terwijl Erfenis op zijn vroegst begint net nadat hij zijn moeder heeft teruggevonden, of potentieel zijn hele familie op de Adrestia dient. Alsof de keuzes in het hoofdspel niks betekenen. Wat zouden zij vinden van de Orde’s handelen jegens mensen als hen? Lopen zij geen gevaar? Schrijft Ubisoft vanuit een eigen canon? Wie weet. Erfenis bevestigt ook opnieuw dat hij geen helder licht is, want de motieven van de Orde van Ouden hadden een stuk duidelijker kunnen zijn als Alexios wat meer zou doorvragen. Er wordt nog een dappere poging gedaan om Alexios meer karakter te geven, om duidelijk te maken dat hij en Kassandra hun eigen persoon zijn, totdat druk van buitenaf Ubisoft weer deed terugkrabbelen. Met knikkende knieën, en geen vertrouwen in hun eigen merk, gaven ze de speler weer hun avatar terug. Als je de optie wil hebben om een enorme lul te zijn richting hen die jou liefhebben, heeft de ontwikkelaar voor je geleverd.
Assassin's Creed

Assassin’s Creed: Odyssey: Erfenis van het Eerste Mes is een enorm zoethoudertje. Het vertelt niks nieuws en stoot zich daarbij ook nog eens aan dezelfde stenen als het hoofdspel. Het heeft zijn goede momenten, maar het is ook vaak stijl over substantie, en het neemt niet de tijd om in de diepte te gaan. Het is te hopen dat de tweede uitbreiding beter doet.

Conclusie en beoordeling

AC: Odyssey: Erfenis van het Eerste Mes voelt heel vertrouwd

Al met al is Erfenis van het Eerste Mes een leuk zijspoor. Het maakt dezelfde fouten als het hoofdspel, dus in dat opzicht weet je wat je binnenhaalt. Het haalt de banden aan met andere delen van de serie, al zijn deze wat te strak. Wie meer Odyssey wilde zal er plezier uit halen, al is de prijs van vijfentwintig euro aan de hoge kant.
0,1
Score
1
Score: 0
  • Pluspunten
  • Alexios en Kassandra krijgen meer karakter…
  • Nieuwe antagonisten…
  • Verhaal niet ge-rpg-ificeerd
  • Minpunten
  • Prijskaartje
  • …totdat Ubisoft zwichtte voor zeurpieten
  • …overtuigen ook niet

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Prima tekst weer. Ben wel benieuwd: ga je je scherpe stijl van reviewen ook eens toepassen op een andere franchise? Zou dat graag lezen :)
  • @That Mr Awesome

    Ik heb in het verleden ook weleens wat geschreven over spellen uit andere series. Je kan die stukken hier vinden. Maar heb je zelf suggesties?

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren