1. Assassins’s Creed Origins: The Curse of the Pharaohs review – Ingewikkeld hè

Assassins’s Creed Origins: The Curse of the Pharaohs review – Ingewikkeld hè

Tegenwoordig wordt in Egypte met ‘de vloek van de farao’ bedoeld dat je veel tijd op het toilet spendeert, maar vroeger werd geloofd dat het schenden van een graf van een farao voor een vloek zou zorgen. Vooral toen in de jaren twintig van de vorige eeuw een handvol mensen stierven die het graf van Toetanchamon hadden ontdekt, laaide de mythe op. In Assassin’s Creed Origins: The Curse of the Pharaohs gaat Bayek hoogstpersoonlijk poolshoogte nemen om te zien wat er waar is van deze vloek.
Assassin's Creed Origins: Curse of the Pharaos

Dit staat niet in de geschiedenisboeken

Assassin’s Creed Origins: The Curse of the Pharaohs speelt zich af rondom Thebe en de Vallei der Koningen, waar de dode koningen van het Nieuwe Rijk zijn opgestaan om wraak te nemen op te levenden. Bam, weg historische accuraatheid. The Curse of the Pharaohs doet het daarmee nogal anders dan de hoofdgame en de eerste uitbreiding The Hidden Ones – wat in feite een soort Origins Lite is. Dat blijkt soms een vloek, maar vooral een zege.

Anders dan zo vaak het geval is bij Assassin’s Creed gaat Bayek dit keer geen lijstje met samenzweerders af om ze een voor een om te leggen. De Medjay van Siwa krijgt er al snel lucht van dat de herrijzenis van de doden weleens iets te maken kan hebben met een mysterieus artefact: een appel van Eden. Wetende wat voor ellende deze voorwerpen veroorzaken, gaat hij naar het hiernamaals en terug om de vloek een halt toe te roepen.

Assassin's Creed: The Curse of the Pharaoh

The Curse of the Pharaohs is daardoor veel verhalender en fantasievoller dan we van de serie gewend zijn. Beetje bij beetje ontdek je meer over de vloek, het artefact en de herrezen mummies die je in het hiernamaals moet zien te bedaren. The Curse of the Pharaohs bouwt zo echt naar iets op, in plaats van dat je van begin af aan al weet op wie je jaagt, en leidt je bovendien langs een aantal mythische locaties die werkelijk prachtig zijn vormgegeven.

Adembenemend

Die realistische, historisch correcte omgevingen kennen we nu immers wel. Met deze uitbreiding laat Ubisoft zien ook over een flinke dosis voorstellingsvermogen te beschikken. De mythische locaties met unieke wezens, gigantische bouwwerken en onnatuurlijke verschijnselen zijn adembenemend en fascinerend. Van paradijselijke graanvelden tot de eeuwige jachtvelden en het vagevuur-achtige Duat: de locaties zijn imponerend, soms haast spiritueel. Precies zoals ze zouden moeten zijn, volgens de mythes dan.

Toch is The Curse of the Pharaohs geen God of War Egypt. Het is en blijft namelijk een openwereldgame en het gros van de tijd spendeer je dan ook in de gewone aardse Vallei der Koningen, een groot gebied waar ook weer allerlei zijquests te doen zijn. Die haken naar voorbeeld van de hoofdgame vaak op een leuke manier in op de rode draad van het verhaal. Zo zijn er boeren die je assistentie nodig hebben omdat hun oogst dreigt te mislukken door de vloek, is er iemand die de geruchten van de vloek misbruikt om de Grieken te terroriseren, en zijn er sowieso een hoop mensen boos op de Griekse bezetter die de graven van de farao’s nietsontziend plundert.

Assassin's Creed: The Curse of the Pharaoh

Raakt verstrikt in zichzelf

Daarmee zijn de zijquests net zo onderhoudend als in de hoofdgame, maar door de non-lineaire structuur van The Curse of the Pharaohs komt het verhaal niet altijd even lekker uit de verf. Locaties die ‘onthuld’ worden in het verhaal heb je misschien al zelf bezocht en soms is onduidelijk of je nu een verhaal- of zijmissie doet. Bovendien is Ubisoft nou eenmaal niet zo’n ster in het neerzetten van uitgesproken, memorabele personages, waardoor soms niet duidelijk is wat iemands significantie nou precies is en waar het verhaal heen gaat. Dat maakt het verhaal nodeloos ingewikkeld.

De baasgevechten met de titulaire farao’s vallen daarnaast een beetje tegen. In de praktijk vechten ze precies zoals gewone Brutes (de grote gasten met een groot, zwaar wapen), maar zijn dan nog net wat groter en sterker. Ondanks hun imposante voorkomen en grote gezondheidsbalk zijn ze allemaal op dezelfde manier te verslaan, waardoor de gevechten minder beklijven dan zou moeten. Bovendien klampt The Curse of the Pharaohs soms nog iets te krampachtig vast aan ‘realistisch’ zijn om binnen de canon van Assassin’s Creed te passen, waardoor veel van de fantasie in Origins jammerlijk gebagatelliseerd wordt. Die schroom had Ubisoft voor deze uitbreiding best van zich af mogen schudden.

Want The Curse of the Pharaohs doet verder vooral wat een uitbreiding zou moeten doen: nét even anders zijn. De uitbreiding is gebouwd op het geweldige fundament van Assassin’s Creed Origins, maar heeft een compleet eigen porum – iets dat we bij het op veilig spelende The Hidden Ones een beetje missen. The Curse of the Pharaohs verwondert en prikkelt en smaakt, ondanks dat de uitbreiding grofweg vijftien uur duurt, naar meer. Meer fantasie, meer mythologie. De kans is echter klein dat we dat nog gaan krijgen, want Ubisoft heeft verder geen uitbreidingen meer aangekondigd voor Origins. Zo blijven we toch een beetje met een hedendaagse vloek van de farao achter.

The Curse of the Pharaohs is nu verkrijgbaar als uitbreiding voor Assassin’s Creed Origins, op pc, Xbox One en PS4 voor €19,99. Bezitters van de season pass kunnen de uitbreiding gratis downloaden. Voor deze review is de game gespeeld op een PS4 Pro en een reguliere PS4.

Conclusie en beoordeling

Assassins’s Creed Origins: The Curse of the Pharaohs

Assassin’s Creed Origins: The Curse of the Pharaohs is een geslaagde, alternatieve kijk op Assassin’s Creed Origins. De uitbreiding volgt niet hetzelfde stramien van de hoofdgame, maar bevat meer verhaal en is vooral veel fantasievoller. Sommige omgevingen zijn daardoor totaal anders dan we gewend zijn, maar met dezelfde betoverende schoonheid vormgegeven als bijvoorbeeld de Nijldelta of Cyrene. Jammer genoeg houdt de uitbreiding op bepaalde momenten nog net iets te stevig vast aan de regels van Origins.
8,5
Score
85
Score: 85
  • Pluspunten
  • Prachtige nieuwe locaties
  • Originele setting
  • Groot
  • Minpunten
  • Verhaal soms moeilijk te volgen
  • Baasgevechten zijn een beetje simpel

Dit artikel delen

Over de auteur

Lars Cornelis Heeft een grote liefde voor grootse virtuele avonturen. Hecht evenveel waarde aan environmental storytelling als aan lore en heeft thuis een kast vol gameboeken en comics. Steekt per saldo waarschijnlijk toch de meeste tijd in de Master League van PES.

Reacties

  • Mooi om te zien dat de DLC zo'n goed cijfer krijgt. Ik ga er voorlopig nog niet aan beginnen, want ik ben nog te druk bezig met Kingdom Hearts 1.5 en Assassin’s Creed Freedom Cry. Ben wel echt benieuwd naar het verhaal maar ubisoft kennende komt dat helemaal goed. Maar ik heb zo'n vermoeden dat deze dlc in het zelfde rijtje terecht komt als The Da Vinci Disappearance, The Tyranny of King Washington, Freedom Cry , Dead Kings en Jack the Ripper DLC ( en daar mee ook gelijk in het zelfde rijtje als Hearts of Stone en Blood and Wine) a.k.a dlc done right en het geld meer dan waard.
  • @coola

    Dlc die als matig werd beordeeld door de pers in hetzelfde rijtje als DLC die al geweldig werd beordeeld door de pers? What have you been smoking?
  • @Shuckle

    Al bijna een jaar niks meer. Maar fuck de pers. Voor mij persoonlijk gaat er om wat ik persoonlijk vind, en ik vind dat alle dlc die ik opnoemde in het zelfde rijtje thuis hoort.
  • Vloek van de farao's begint aardig, maar het plot werd mettertijd zo warrig en/of saai dat ik tot aan het einde er geen aandacht aan schonk. De schrijvers leken niet goed te begrijpen wat ze nou precies wilde, en het einde is door de non-lineaire missiestructuur nogal slordig afgewerkt. Ook hadden ze via Bayek nog een interessant subplot erin kunnen weven, maar uiteindelijk is Bayek inwisselbaar als hij niet als een van de weinigen wist van de aard er delen des paradijs.
    Het hiernamaals ziet er goed uit, en je moet met de bazen toch wat beter opletten dan Cornelis hier lijkt te insinueren, vooral als je een baas voor het laatst tegenkomt.

    Ik had gedacht gezien hoe De Onzichtbaren plotgewijs bovengemiddeld was - hoewel het eigenlijk Origins' gebrek aan oorsprongsverhaal moest verbloemen - Vloek van de farao's van soortgelijk niveau zou zijn, maar zoals de meeste van AC's recente uitbreidingen is het optioneel.
  • Ik heb deze game niet in mijn bezit, vooral omdat ik de gameplaybeelden een te hoog "fantasy-gehalte" vond hebben. Tot aan dit deel heb ik zo'n beetje elk deel wel gespeeld. Ik mis de laatste paar delen toch de impact die de eerste delen hadden. Ook zullen de gevechten vast realistischer zijn de laatste paar delen, maar de snelheid van gevechten in de eerste paar games, (vooral vanaf 2e deel) mis ik wel hoor. Ik besef me dat dit verder weinig met dit artikel te maken heeft, dus hier dan toch iets over het artikel:
  • Waarom toont hij hierboven niet mijn hele reactie?
  • @Rickieboy649 copy paste pakt het comment systeem nog niet. Wordt aangepast.
  • @MartinVerschoor Ah, helder…
  • Vanwege RGP de beste AC game vind ik persoonlijk.
  • Die afterlife locaties zijn echt prachtig hebben ze goed gedaan,voor de rest was het zeker geen slechte dlc kwa content. Alleen verhaal ben ij nog niet mee klaar dus zeg ik niks over.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren