1. Bleeding Edge

Bleeding Edge

Hoewel de launch van Bleeding Edge eerder deze week nogal stilletjes voorbij is gegaan, is het een belangrijke nieuwe fase voor Microsoft. Het is de eerste first party release van een aangekochte studio op die beruchte E3 van 2018. Xbox gaf hiermee aan dat ze begrepen dat er een exclusive probleem is en dat ze dit serieus aan willen pakken door het verzamelen van een uitgebreider portfolio aan eigen ontwikkelaars. Bijna twee jaar later is hun Game Pass uitgegroeid tot een bewonderenswaardig succes en lijkt de volgende consolegeneratie veelbelovend. Maar hoe zit het nu met die games? Bleeding Edge van Ninja Theory zou het eerste opzetje moeten zijn van wat we nu van Microsoft kunnen verwachten.
Op papier is dat zeker reden tot enthousiasme. Ninja Theory was immers misschien wel de verrassendste aanwinst als nieuwe first party studio. De Britten hebben met Enslaved, Devil May Cry en Hellblade laten zien erg unieke games te kunnen afleveren. Bleeding Edge heeft dezelfde potentie en moet de vraag beantwoorden wat er gebeurt als je hun melee-actie combineert met een hero multiplayergame als bijvoorbeeld Overwatch.

Bleeding Edge draait namelijk om 4 vs. 4 gevechten met unieke personages. Uit een groep van in eerste instantie elf characters kies je jouw favoriete vechter om de arena mee in te gaan. Deze zijn verdeeld over drie verschillende rollen: damage dealers, support characters en tanks. Het design zit wel snor. Alle personages hebben lichaamsmodificaties en totaal verschillende achtergronden met bijbehorende biografie. Dit levert best toffe fighters op, die onderscheidend zijn en goed tot hun recht komen in trailers, cutscenes en menu’s.

Met de vele heroshooters van de laatste jaren zijn vergelijkbare personages of skills bijna onontkoombaar, maar toch doet Bleeding Edge dit prima. Persoonlijke favorieten zijn metalhead Nidhoggr, birdassassin Cass en healer Kulev. Die laatste was een oude Professor aan de Cambridge University met een bovenmatige interesse in Voodoo. Na zijn dood is zijn gedigitaliseerde ziel gestopt in een mechanische slang die nu het gemummificeerde lichaam van de Professor over het slagveld begeleidt. Zomaar een voorbeeld waaraan je kan zien dat de character designers zich niet hebben ingehouden.

Helaas is daar weinig meer van over zodra je spawnt in de arena. Gameplay ziet er namelijk opvallend low-res uit. De extraverte designs van de personages worden dan teniet gedaan door vage textures en onscherpe outlines. Wellicht een probleem dat minder zichtbaar is op PC of Xbox One X, maar op de base Xbox One verdient het in ieder geval geen schoonheidsprijs.

En ook op het gebied van gameplay stemt Bleeding Edge niet direct vrolijk. Hoewel alle elf de fighters allemaal unieke vaardigheden hebben, komt het voornamelijk neer op het indrukken van de X-button van je controller. Hiermee mep je er een beetje op los en kan je één soort combo maken terwijl je de objectives van de twee spelmodi in de gaten houdt. Om de tien seconden druk je dan tussendoor ook nog op een andere knop voor één van je drie andere skills die onder een cooldown zitten, of natuurlijk je langzaam opladende super. Gezien de game beschikt over een auto-lock komt er niet heel veel meer bij kijken op het eerste gezicht. Maar wat hier vooral mist is een gevoel van impact. Er is te weinig feedback om te laten merken dat je echt schade toebrengt aan je tegenstanders, waardoor het snel ontaardt in een potje buttonbashen.
Wanneer je een uur of vijf met je favoriete character hebt gespeeld, wordt dit gelukkig minder. Je hebt de skills dan goed in je vingers en gaat wat tactischer te werk. Je unlockt verschillende mods, waarvan je er drie per fighter kan equippen. Zo kan je ze uitbouwen in een richting die goed past bij jouw speelstijl, door bijvoorbeeld te focussen op het aanrichten van meer schade of juist op een hogere bewegingssnelheid. Dat laatste is geen overbodige luxe gezien de game regelmatig wat langzaam aanvoelt. Ook zijn er nog allerlei cosmetische items te verzamelen, terwijl van microtransacties of lootboxes gelukkig geen spoor te bekennen is.

Met bovengenoemde punten gaat het spelplezier gelukkig omhoog, ook dankzij het teamwork. Tegen deze tijd heb je namelijk ook door dat Bleeding Edge totaal geen game is om in je eentje even het complete vijandelijke team af te maken. Tegen twee enemies moet je echt van goede huize komen, maar tegen meer dan dat leg je echt het loodje. Die realisatie zorgt ervoor dat spelers die je online tegenkomt best goed samenwerken, ook al wordt er amper gebruik gemaakt van de voice-chat. Het simpele ping-systeem dat je kent uit bijvoorbeeld Apex Legends biedt hier wel uitkomst.
Na een tijdje spelen lijkt de game dus best aardig te worden, al mis je nog steeds de impact die de melee-actie van Ninja Theory juist kenmerkt in bijvoorbeeld DmC. Des te teleurstellender is het dat je tegelijkertijd eigenlijk ook al door alle content heen bent. Zoals gezegd zijn er maar twee modi beschikbaar bij launch op een handjevol maps die ook nog eens niet erg inspiratievol aandoen. Ook het ontbreken van matchmaking-opties is jammerlijk. Zo heb je binnen tien uur alle achievements verzameld en het gevoel dat je vrijwel alles wel gezien hebt. Wat dan nog rest is het ‘masteren’ van de paar personages die jouw het meest aanspreken. Maar omdat Bleeding Edge op dat gebied weinig unieks of uitzonderlijk goeds doet in een markt met genoeg andere herogames, zie ik dat weinig spelers doen.

En dus is het een teleurstellende introductie van de eerste first party Xbox game van één van hun nieuwe studio’s. Hoewel er natuurlijk de kanttekening gemaakt moet worden dat dit project het initiatief was van een kleine groep van zo’n 15 developers bij Ninja Theory. Na de overname door Microsoft zagen zij eindelijk kans om dit passieproject echt uit te gaan brengen, mede dankzij het platform geboden door Game Pass. Dat is best te waarderen. Het is echter ook een waarschuwing voor Microsoft om Game Pass geen excuus te laten zijn voor middelmatigheid. Een getalenteerde studio in kleine groepjes laten werken om relatief snel content te laten produceren om je abonnementsservice te vullen, is niet wat nodig is om het probleem op te lossen waar Xbox deze generatie mee kampt. Daarom is het maar goed dat het grootste deel van Ninja Theory werkt aan Hellblade 2.

Conclusie en beoordeling

Bleeding Edge

Bleeding Edge is een te oppervlakkige Game Pass filler. De originele designs van de personages wordt teniet gedaan door een ondermaatse grafische uitstraling en impactloze combat. Dat je langzaam maar zeker iets meer van de potentie te zien krijgt wanneer je een fighter langer onder knoppen hebt, laat zien dat er best een basis ligt voor een aardige ‘game als service’. Maar zoals het bijna traditiegetrouw hoort, is op dat aspect de launch gewoonweg te karig qua content. De updates zouden zich heel snel moeten opstapelen wil Microsoft hiermee genoeg spelers blijven trekken, ondanks de lage instap via Game Pass. Zo niet, dan zal de playerbase over niet al te lange tijd weg zijn. Of misschien ziet de uitgever zelf ook wel in dat dit soort games niet is wat ze nodig hebben, en weten we meteen waarom Bleeding Edge amper aandacht lijkt te krijgen van de marketingafdeling.
6
Score
60
Score: 60
  • Pluspunten
  • Teamwork wordt natuurlijk uitgelokt
  • Na een tijdje spelen ontdek je wel potentie
  • Character designs
  • Minpunten
  • Te weinig content bij launch
  • Gameplay op het eerste gezicht niet boeiend genoeg
  • Grafisch ondermaats
  • Combat mist impact

Dit artikel delen

Over de auteur

COSMIC_TSAR Enthousiaste gamer met Xbox als main platform sinds de 360. Altijd open voor een goeie discussie, maar altijd met nuance en respect voor andere platformen. Bijna geen enkel genre sla ik over, maar over het algemeen speel ik het liefst Westerse consolegames. Tot mijn all-time favorieten behoren Patapon, Mass Effect, Portal, Batman Arkham, Borderlands, Ori en de games van Remedy.

Reacties

  • Zowel bij de reveal als bij release heb ik weinig met de game gehad. Toch de beta en full release een korte kans gegeven, maar het is het gewoon niet. Kan me in veel van je punten herkennen, en mijn conclusie is:
    Als je dit genre leuk vindt, ga Overwatch spelen..
  • @Gaaiz
    Ik had hetzelfde. Het laat wel de kracht van Gamepass zien, want het stimuleert me wel om het nu gewoon te proberen. Had zomaar een goede ontdekking kunnen zijn, in plaats van de gemiste kans die het nu helaas is. En inderdaad, in dit genre (hoewel melee wel een andere insteek was) zijn er genoeg games met een veel beter totaalpakket.

    Thanks voor het lezen en je reactie!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren