1. Celeste hielp me mijn eigen berg te beklimmen

Celeste hielp me mijn eigen berg te beklimmen

Games van het Jaar

2018 is voorbij en daarom blikt de InsideGamer-redactie terug op het afgelopen gamejaar. Wat zijn onze favoriete games? Welke trends hebben we gespot? Lees het in onze Games van het Jaar-reeks, met vandaag Jacco over Celeste.

Vaak zit ik in januari nog met m’n hoofd in het afgelopen jaar. Als alle eindejaarslijstjes voorbijkomen slaat de FOMO (fear of missing out) keihard toe en wil ik alles spelen, kijken en luisteren. In 2018 verliep het echter iets anders, want de release van Celeste sloeg in als een bom en binnen een paar dagen later was ook ik verliefd op de game. Deze verliefdheid is het hele jaar niet weggegaan. Niet alleen omdat het een briljante game is, maar omdat Celeste me heeft geholpen mijn eigen berg te beklimmen.

Celeste
celeste
celeste

Er is maar één manier om een ‘kamer’ in Celeste heelhuids te doorkruisen, en dat maakt de reis naar de piek van de gelijknamige berg bikkelhard. Je faalt, en faalt opnieuw, totdat je pakweg drie minuten later doorhebt hoe je exact moet springen, dashen en klimmen. Ik vond het verwonderlijk om te zien hoe ik als amateur-platformer door vallen en opstaan leerde bizarre combinaties aan elkaar te rijgen. Ooit schreef ik op Gamer.nl over waarom we moeilijke games spelen, en Celeste is een schoolvoorbeeld van wat ik toen omschreef, de leercurve van deze game is namelijk vrijwel perfect.

Je kunt het!

Maar er is iets anders dat de game voor mij zo speciaal maakt: de manier waarop hij omgaat met falen. Celeste is een metafoor voor een gevecht tegen depressie en angst van hoofdpersoon Madeline, die alle hulp kan gebruiken. Celeste zegt niet: ‘Je bent dood, en het is je eigen stomme schuld,’ of: ‘Ah balen, volgende keer beter,’ maar: ‘Je kunt het, hou vol!’ en: ‘Blijf ademen, het komt goed!’ Celeste overtuigt je ervan dat falen absoluut geen ramp is en, sterker nog, dat je er alleen maar beter van wordt. De game is zo optimistisch dat je het uiterste uit jezelf haalt, en daarom is hij zo ontzettend fijn om te spelen.

celeste

Dat straalt de game ook uit in de soundtrack, of beter gezegd, het fenomenale sounddesign. De muzikale bliepjes in Celeste zijn opbeurend, avontuurlijk en bovenal opportunistisch. Ze helpen je om de moeilijkste levels door te komen, maar weten zo nu en dan ook een zeer ongemakkelijke sfeer te creëren. Bijvoorbeeld als Madeline haar angst fysiek onder ogen ziet. Haar stem is niet ingesproken, maar toch hoor je duidelijk aan haar hoge tonen dat ze doodsbang is. Celeste doet heel veel met heel weinig, en weet je zelfs weer gerust te stellen met een heerlijke stilte als het weer voorbij is.

Bang

Dat optimisme kon ik in januari hard gebruiken om mijn eigen klim voort te zetten. Op mijn eigen berg, een eetstoornis, maakte ik al maanden geen progressie meer en dat had een flinke impact op mijn gemoedstoestand. Vergelijkbaar met Madeline was ik nog steeds bang voor alles en nog wat. Bang om dik te worden, bang om iets verkeerds te eten, bang om niet op tijd te eten, bang dat mensen me raar vinden. En vooral bang dat ik bang zou zijn, elke dag.

Het was, en is, om panisch van te worden, maar Celeste heeft me op een of andere manier de motivatie gegeven om m’n grenzen te verleggen in 2018. Dit jaar ging ik elke uitdaging aan, want wat heb je nou écht te verliezen? Als gevolg kwam ik weer in contact met oude vrienden, ben ik afgestudeerd en bezocht ik het walhalla van games. De E3 in het speciaal was een gigantische sprong in het diepe, en ik heb weken slecht geslapen uit opwinding en spanning, maar de games en de mensen om me heen maakten het een ervaring om nooit meer te vergeten.

Op naar de piek

Het gebeurt me niet vaak dat een videogame meer voor me betekent dan plezier, ontdekking of voldoening, maar Celeste is een van die weinige titels. Twaalf maanden later zit de game nog vers bij me in het geheugen en worden anderen moe van mijn lofredes over hoe goed het wel niet is. Niet dat ik er spijt van heb, want Celeste gaf me dit jaar de moed om verder te klimmen naar een piek en daar ben ik de game dankbaar voor.

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • @That Mr Awesome Cool, blij dat je het kunt waarderen. Veel plezier met de game!
  • Ik heb hem even binnen gehaald op de Xbox, maar het gaf me niet een wow effect, beetje chaotische game. Waar ik wel verslaafd aan ben momenteel is Ori en kijk ontzettend uit naar Ori 2
  • @Krimson2005

    Als je minimaal 4 chapters hebt gehaald en het grijpt je niet, dan is het niet jouw game. Maar als je nog steeds in chapter 1 bent na een kleine speelsessie zou ik het nog een kans geven. Helemaal als je een game als Ori geweldig vindt.

    Dit is geen Game als een Mario Oddesey die in het bgin overweldigend is en eenmaal uitgespeeld in je kast verdwijnt. Dit is meer een game die 'wel aardig' begint en alleen maar groeit.
  • @Krimson2005
    Ben ook enorm gecharmeerd van Ori en benieuwd hoe ik Celeste ga vinden. Pixelart en een dergelijke soundtrack zijn normaal gesproken niet mijn ding…

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren