1. Column: Wat is een review nou eigenlijk?

Column: Wat is een review nou eigenlijk?

Voer voor discussie

Met meer dan 200 reacties en een memberartikel waar de discussie lekker in voort werd gezet mag duidelijk zijn dat mijn review van Days Gone veel heeft losgemaakt. Dat vind ik tof, en het geeft me de aanleiding eindelijk eens deze column te schrijven. Reviews, en dan met name de uitgedeelde cijfers, zijn immers niet onomstreden en zeker van mijn eindcijfers wordt regelmatig genoeg gevonden. Daar probeer ik altijd op te reageren, maar na de Days Gone-discussie vond ik het toch tijd er een column aan te wijden. Op eigen naam. Dit zijn dus niet per se de standpunten van de voltallige InsideGamer-redactie [de eindredactie wil zelfs liever ‘recensie’ dan ‘review’ – red.].

Laat ik vooropstellen dat ik niet bang ben om mijn mening te geven, die ik uiteraard ook zo goed mogelijk probeer te onderbouwen. Dat is uiteindelijk wat – in mijn ogen – een review moet zijn. Maar mijn mening mag niet leidend zijn. Ik ga geen Japanse rpg spelen, me dan ergeren aan de schreeuwerige stijl en er daarom een laag cijfer opplakken. Dat zou niet fair zijn. Als gameredactie laten we (om het even in basale termen te omschrijven) voetbalfans voetbalgames reviewen en raceliefhebbers racegames. Je zou dus kunnen stellen dat een redacteur een te reviewen game altijd leuk moet kúnnen vinden. Juist daarom is zijn of haar waardeoordeel relevant. Want als iets hen als liefhebber opvalt, positief dan wel negatief, dan zegt dat iets.

Days Gone
Days Gone kreeg van mij een 8.8

Om bij de voorbeelden te blijven: een voetballiefhebber kan iets zinnigs zeggen over zwabberende ballen in de kruising, spelen als Mourinho of als Pep, en merkt dat Frenkie de Jong virtueel nog niet de waardering krijgt die hij verdient. Maar wat kun je nou voor zinnigs zeggen over de wegligging in een race-sim als je nog nooit achter een echt stuur hebt gezeten? Alleen met de juiste interesse en ervaringen kun je een zinnig waardeoordeel vellen.

Nu speel je als gamejournalist natuurlijk wel meer games dan gemiddeld en dat mag bij wijze van beroepsdeformatie ook van je verwacht worden. Van een reviewer mag je dan ook een professionele mening verwachten die professioneel wordt onderbouwd. Een spel is niet simpelweg 'leuk' of 'stom', we vinden een ervaring enerverend of merken dat het spel weinig losmaakt, en proberen te ontleden waarom. We juichen, schreeuwen en huilen niet alleen, maar denken erover na, analyseren, vergelijken met andere games en brengen het zo concreet mogelijk onder woorden. Dat is de review.

Het is daarom ook geen gegeven dat alle facetten van een game per se (uitvoerig) behandeld moeten worden in een review en altijd resulteren in een plus- of minpunt. Het is daarbij al helemaal niet zo dat een eindcijfer een wiskundige formule is op basis van het aantal plus- en minpunten. Zelfs met meer benoembare minpunten dan pluspunten kan een cijfer hoog uitvallen. Games zijn, onder de streep, een ervaring. Een geheel der dingen dat niet kan bestaan zonder een van de ingrediënten.

Ori
Ori and the Blind Forest? Een 7

Neem bijvoorbeeld graphics, of het verhaal. Goede graphics resulteren niet per se in een goede game, en een slecht verhaal hoeft een game niet gelijk te nekken. Het staat allemaal in dienst van die hogere ervaring. Ik herinner mij opmerkingen onder mijn review van Assassin's Creed Odyssey dat de gezichtsanimaties lang niet altijd even goed waren. Klopt, maar de game lijdt er (naar mijn mening tenminste) niet onder. Bij The Last of Us zouden slechte animaties veel hinderlijker zijn en de verhalende ervaring verpesten. Maar waar je The Last of Us na vijftien uur wel gezien hebt, heb je Odyssey na tachtig uur nog niet uit. Welke is uiteindelijk meer je geld waard?

Mijn punt is dat de ene game de ander niet is en dat het ene reviewcijfer dus niet het ander is. The Last of Us is niet 1.06741573 keer beter dan Assassin’s Creed Odyssey. Games reviewen is geen exacte wetenschap en een cijfer is dan ook heus geen absolute waarheid. De grootste fout die je als lezer kan maken, is denken dat je het cijfer zo moet zien.

The Last of Us
Twee totaal verschillende games
AC

Wat is een cijfer dan wél? Het is een graadmeter, een indicatie. Een prikkeling om de tekst te lezen en dááruit te halen of je het ermee eens bent of niet. Of een game iets is voor jou of niet. Perfect en waterdicht is het heus niet. Binnen een 10- of 100-puntsschaal wordt een groot deel van de schaal niet benut. Pas vanaf een 8 vinden ‘we’ (recensenten, consumenten en zelfs uitgevers) games de moeite waard, terwijl het verschil tussen een 2 of een 4 triviaal is. Die inflatie is doodzonde en maakt het lastig kleine nuances aan te brengen (met als gevolg cijfers achter de komma’s, of plusjes en minnetjes), maar is tegelijkertijd bijna onomkeerbaar dankzij gemiddelden waar we allemaal toch ook weer veel waarde aan hechten, en de algemene opinie dat een game onder de 8 nou eenmaal al snel geen knip voor de neus meer waard is. Dat draai je niet zomaar even om.

Moeten we dan maar door zonder cijfers? Nee. Ik heb al heel wat recensies voor verschillende media op mijn naam staan en zag van dichtbij hoe deelcijfers voor zaken als graphics en replayvalue bijna overal werden uitgefaseerd de afgelopen vijftien jaar. Dat was een positieve ontwikkeling waar ik volledig achter sta, maar ik blijf voorstander van een eindcijfer. Niet als vorm van exacte wetenschap, maar voor houvast en om een kader aan de recensie te geven.

Terug naar Days Gone. De reden dat ik zo’n discussie onder een review waardeer, is juist omdat ik geen absolute waarheid nastreef met mijn review. Het is cool als iemand een game in huis haalt naar aanleiding van een review en daardoor een toffe ervaring rijker is, of juist het geld op zak houdt als een game maar matig scoort. Maar zaag vooral aan mijn stoelpoten als je je niet in het cijfer kan vinden. Laat me weten waarom, en laat vooral de andere lezers weten waarom. In mijn eentje heb ik de absolute waarheid niet in pacht, met zijn allen komen we wel een stukje dichterbij die waarheid.

En vooruit, zo’n uit de klauwen gelopen discussie is van tijd tot tijd ook lekker.

Days gone

Dit artikel delen

Over de auteur

Lars Cornelis Heeft een grote liefde voor grootse virtuele avonturen. Hecht evenveel waarde aan environmental storytelling als aan lore en heeft thuis een kast vol gameboeken en comics. Steekt per saldo waarschijnlijk toch de meeste tijd in de Master League van PES.

Reacties

  • Ik kom even terug op de discussie(s) van de afgelopen weken.

    Ik heb geen zin om opnieuw een bombardement aan reacties uit te lokken, maar waar het in die discussie vooral over ging was over hoe Sony hogere punten zou krijgen dan een ander bedrijf. Ik was vooral geërgerd door het groot aantal aan fanboys die een oordeel hadden over de game alvorens die gespeeld te hebben. Zulke mensen hebben geen recht van spreken als het puur gaat over de mening "Ik vind het spel goed/matig/slecht" want dat kan je alleen overlaten aan mensen die de game daadwerkelijk gespeeld hebben, zonder bevooroordeeld te zijn. Ook is er hier een fanbase aanwezig die het nodig vindt om dingen te zien die er niet zijn. Meestal is dat gelinkt aan een voorkeur voor een bepaald bedrijf, maar dat houden we terzijde, ik heb geen zin om hier nog eens met handen en tanden uit te leggen dat ik geen voorkeursmens ben op vlak van gamen.

    Over het spel: ik heb Days Gone aangeschaft en gespeeld. Ik had op voorhand geen oordeel, maar ik verwachtte ook geen meesterwerk. Ik heb hem ondertussen links laten liggen. Het spel zit vol bugs, is even repetitief als een Assassin's Creed game en heeft geen origineel verhaal. Is het daarom slecht? Neen, maar het is zeker één van de mindere Playstation exclusives, met een God of War of Spiderman in het achterhoofd. Een 8.8 is naar mijn mening toe te hoog voor deze game, omdat Days Gone wel onder het plaatje kan vallen van andere open wereld games.

    Kijk bv. naar RDR II: origineel en meeslepend verhaal, mooie uitgewerkte open wereld, geen repetitieve missies en fantastische graphics. Het spel heeft af en toe bugs, maar welke game niet? Ik snap daarom heel goed wat je wilt aangeven in je column: ga geen appelen met peren vergelijken, maar dit spel is dus duidelijk wél vergelijkbaar met een groot aantal open wereld titels.

    Ik zou Days Gone graag willen vergelijken met een Dacia. Geen klassebak, maar ook niets om je over te schamen. Het doet zijn ding, schakelt niet altijd even snel en je ziet ze veel rondrijden. Je voelt het verschil wel als je daarna met een Tesla rijdt. Of misschien nog beter, het is de "Ant Man and the Wasp" van de Marvel-films: goed, maar niets bijzonders. Je hebt de plot al door alvorens het einde van de film te zien en je vraagt je af waarom je hem nog uit zou zien. Ik maak daarom liever tijd om naar "Avengers: End Game" te kijken.

    Conclusie: dit soort zaken kunnen een eeuwige discussie zijn. Het is altijd woord tegen woord. Ik vind het vooral jammer dat iemand die professioneel recensent is dit spel zulke hoge score kan geven. Voor iemand die beroepsmatig (zoals je zelf al zei) een groot aantal games speelt in allerlei soorten genres, snap ik écht niet hoe dit middelmatig product een score kan halen dat overeenkomt met een "bijna perfect". Andere open wereld games vallen zeker te vergelijken met elkaar en het verschil tussen een Days Gone of een RDR II is gigantisch groot, maar krijgen toch op InsideGamer een bijna even grote score. De logica is ver te zoeken hier.

    Edit: niet aanvallend bedoeld, ik hoop dat je begrijpt wat ik wil zeggen. Ik leef ook niet om te reageren op dit forum, maar dit was sowieso een omstreden thema. Mijn mening is daarom geen waarheid, enkel een vaststelling.
  • @Mister Frowdo Grotendeels met je eens maar wat mij bijvoorbeeld bij de red dead redemption 2 reviews heel erg stoorde was dat die game zo veel perfecte scores kreeg terwijl er genoeg mis mee is. Bijvoorbeeld de besturing die ronduit slecht is word dan afgedaan als realisme (start bijv AC Odyssey op en hoe het speelt is echt een verademing). het feit dat je niet normaal kan fast travelen terwijl je soms een kwartier op je paard zit voor een missie van een paar minuten. De game is fantastisch mooi maar simpelweg saai om te spelen en als ik zo online lees denken er veel meer mensen zo over. dat dan elke reviewer bijna klaarkomt bij het spelen van die game en er alleen maar dikke negens en tienen voorbij komen slaat nergens op. In een game is gameplay een essentieel onderdeel en daar is veel op aan te merken bij RDR2.
  • @Mister Frowdo Ik begrijp zeker wat je wil zeggen hoor. Wat hierbij lastig is, is die genoemde cijferinflatie. Days Gone scoort ook lager dan RDR2, Spider-Man en God of War, alleen niet zo heel extreem veel in absolute zin. Voor mijzelf zit er op de 9 een kantelpunt: vanaf dan is een game exceptioneel. Days Gone, en ook Assassin's Creed Odyssey, heb ik daar zorgvuldig onder geplaatst. Ik zie Days Gone echter gewoon oprecht niet als een middelmatig product, omdat het toch iets unieks doet in mijn ogen. Het zet een zombiegame neer met de spanning van de eerdere seizoenen van The Walking Dead. Het is de filmischere en beter afgewerkte evenknie van State of Decay, een game die ik zó graag leuk wou vinden, maar wat gewoon niet lukte.

    Maar juist daarom waardeer ik discussies. Verschillende standpunten, invalshoeken, meningen. Jij zoekt iets anders dan ik, beleeft iets anders dan ik, oordeelt anders dan ik. Cijferinflatie is een lastig iets (want je ziet hoeveel waarde er gehecht wordt aan gemiddeldes, of je er nu boven of onder zit) maar met z'n allen kunnen we wel voor veel verschillende invalshoeken zorgen. En dat is tof!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren