1. Dagboek van een gamer deel 8

Dagboek van een gamer deel 8

Hallo lieve Inside Gamers. Inmiddels alweer het achtste deel van wat oorspronkelijk een trilogie zou worden. Het nummer 8 is het geluksgetal in China, helaas geldt dat niet van mij want wat volgt is een bak ellende die in mijn dagboekje geschreven staat. Gaming komt hierdoor op een laag pitje te staan maar zijn ook mijn lichtpuntjes die van levensbelang blijken te zijn. Veel sterkte met het lezen en ik ben er voor je als je vragen heb.

2007
Om wat voor rede dan ook staat Rihanna met een liedje over een paraplu in de shitlijsten. Yep de hedendaagse muziek boeit me niet meer. The Bourne Ultimatum bevalt prima, maar ik ben moe, heel moe en als ik er zo op terug kijk best dagboek sluipt die vermoeidheid er al een hele tijd in.
Naast werken ga ik eigenlijk niet meer de deur uit. Ik heb veel tijd om te spelen en heb enorm veel plezier met Portal. Een heerlijke puzzelgame met de nodige, gortdroge humor.

Ik duik helemaal in Bioshock. Het heerlijke art nouveau decor, een verrotte utopie en creepy meisjes en je kan mij wegdragen. Wat een heerlijke game en wat een fijn verhaal. Het lijkt een mooi game jaar te worden.

Mijn collega vraagt of ik even mee kom. We gaan naar een vergaderkamer en ze laat mij wat printjes zien. “Je hebt een fout gemaakt, kijk hier,” zegt ze. Het iets iets wat we doen, geen probleem. Dit soort zaken zijn prima terug te draaien, maar bij mij knapt er iets. Ik doe er alles voor om te blijven werken. Ik verwaarloosde mijn vrienden, familie en ging nergens meer heen. Na mijn werk “revalideer” ik. Maar het is niet genoeg, ik maar een fout.

Ik zie mijzelf tegen een weerloze radiator trappen, tranen wellen op en ik verlies mijzelf. Mijn collega schikt en vraagt of het gaat. Nee het gaat niet meer, ik weet het niet meer, ik moet eerst dingen uitzoeken. Terwijl ik naar de trein loop op het centraal station van Utrecht komt de oplossing, ik moet dood. Wow, nog nooit was ik zo zeker van iets geweest. In de trein is er een zandkorrel in mijn woestijn die twijfel heeft. Past dit bij mij? Misschien heb ik hulp nodig. Ik bel de assistent van de huisarts en kan meteen langs komen.
“Dus ik wil, nee MOET zelfmoord plegen,” zeg ik rustig. Nog nooit was iets zo helder en perfect geweest, als een diamant zo mooi en verleidelijk.

Dokter poepen, ze heet zo omdat ze altijd kijkt alsof ze een bruine trui aan het breien is, vraagt waarom, maar een goed antwoord heb ik niet, het is gewoon de enige oplossing. Ze maakt een afspraak bij een psycholoog en ik kan over twee weken terecht. Die avond belt psycholoog Ria op, als er eerder iets is dan kan ik altijd bellen. Ik ben onverschillig, leeg, ik weet alleen maar 1 ding zeker…

Het kost mij vijf werken intensieve therapie om mijn aandoening te overwinnen. TS (Terminaal Suïcidaal) is een onomkeerbare aandoening, vandaar het woord terminaal. Door een groot cognitief vermogen bewerkstellig ik het onmogelijke. Dat is geen verdienste maar een persoonseigenschap en ik krijg een tweede kans op leven.
Het probleem van de vermoeidheid was echter niet opgelost en een eindeloze reeks aan onderzoeken volgt. Ondertussen wordt osteoporose ontdekt, ik kan mijn rug of ribben breken bij een hoestbui of mijn pols als ik een pak melk oppak. Puur toeval en niet de oorzaak van de vermoeidheid. Werken is moeizaam en ik probeer een beetje thuis te werken maar het lukt niet erg.

Ik heb Assassin's Creed gekocht. De game valt wat tegen maar heeft potentie. Voor het eerst speel ik een game niet uit. Of het door de game komt of mijn vermoeidheid weet ik eigenlijk niet.

Het is kerstavond en ik heb een acute peesontsteking in mijn schouder, althans dat denk ik. Ik dreig het bewustzijn te verliezen maar mijn moeder slaat mij in mijn gezicht. Bij de spoed dienst krijg ik pijnstillers die niet werken. Een week later zit in in het ziekenhuis op verdenking van reuma. Ik blijk inderdaad artritis te hebben.

2008
Ik leer injecteren om mijzelf wekelijks een injectie te kunnen geven. Ik wordt erg ziek van de bijverschijnselen maar ik probeer het drie maanden. Dankzij goede pijnstillers, de zogenaamde NSAID's is de pijn dragelijk maar de reuma zit inmiddels in heupen, polsen, knieën en kaken. Van werken komt niet veel. Van gamen des te meer en tussen alle onderzoeken door speel ik met veel plezier Dead Space. Een toffe horror shooter met een meest bevredigende splet mechanisme waarmee je je vijanden hun kom van verpulveren. Ook het upgraden van de wapens is een feest en mijn laser cutter krijgt alle aandacht.

Ik speel ook mijn eerste arcade racegame (outrun kan je echt niet meetellen) en wat een heerlijkheid is het als Paradise City van Guns 'n Roses uit mijn tv scherm schallen. De crashes zijn echt heerlijk en het is prima om een slechte chauffeur te zijn. Zelfs de multiplayer kan mij bekoren.

Ik sluit het jaar af met mijn eerste Metal Gear Solid game. Het is deel 4, Guns of the Patriots. Wat een heerlijke maffe game. Ik snap er geen shit van maar ik heb er enorm veel plezier aan. Wat zal die Kojima in de toekomst verzinnen, dat je pist en een paddenstoel verschijnt? Wie zal het zeggen. Ik kan de pijn vergeten en ook het feit dat rhinosinusitis is geconstateerd. Een chronische voorhoofd-, bij- en kaak-holte ontsteking waar niets aan te doen is.

Ik wordt opgeroepen na bijna 2 jaar ziektewet voor een onderzoek bij het UWV. Van de arts die de Nederlandse taal nauwelijks machtig is krijg is een brief vol taal en schrijffouten waarin staat dat ik volledig kan werken terwijl na twee uur ik al uitgeput ben. Ik heb er namelijk ook nog eens ernstige chronische enthesopathieën bij gekregen. Dat zijn ontstekingen van alle aanhechtingen van mijn pezen. Het veroorzaakt een enorme vermoeidheid en extreem veel pijn. Ook hier is geen behandeling mogelijk.
Ik, mijn specialisten, huisarts en bedrijfsarts zijn stomverbaasd over de uitslag en ik ga naar vakbond de Unie om juridische hulp te vragen. We vragen een herkeuring aan en we gaan naar de rechter.

2009
Omdat ik in beroep ga bij het UWV en mijn werknemer het onverantwoord vindt om mij te laten werken krijg ik geen uitkering en ook geen salaris. Dit duurt 9 maanden. Mijn ouders wonen bij mij in en hebben nog steeds een groot deel van het geld van de verkoop van de woning in Florida dus financieel komen we er wel uit. Toch een raar land waar je had gehoopt dat er een sociaal systeem is die je helpt in zo'n situatie. Ik kon naar de gemeente gaan maar ben overgeleverd aan de volledige willekeur van een ambtenaar en in mijn geval werd mijn verzoek afgewezen.
Ik zou bijna vergeten dat dit jaar ondanks alles een prima game jaar is die voor een heerlijke escape zorgen van de sores en pijn.
Ik speel Batman: Arkham Asylum met enorm veel plezier. Dit lijf kan dankzij dit medium grote afstanden vliegen en met mijn grapeling hook schurken opvissen. De detective mode zorgt voor afwisseling.

Uncharted 2: Among Thieves brengt de third person action adventure genre een enorme stap verder. Ik geniet van de prachtige omgevingen en sta regelmatig gewoon te genieten. Dat ik games nu op normal, en soms op easy speel deert mij inmiddels niet meer. Zo kan ik ze uitspelen en ik heb plezier. De uitdaging is er voor mij niet minder om.

Grand Theft Auto IV is mijn eerste GTA en ik wil de game heel graag leuk vinden maar het kan mij allemaal niet boeien. Het rijden en schieten vind ik niet prettig en tussen de personages zit geen sympathiek persoon tussen. De game is duidelijk niet voor mij.
Ratchet & Clank Future: A Crack in Time is dat dan beslist weer wel. De humor, krankzinnige wapens en de fleurige game wereld is zalig om te spelen. Mijn eerste R&C; game is dus een klapper.

Ik bezoek voor het eerst in mijn leven de rechtbank, een raar gevoel. Tijdens de zitting doe ik mijn eigen betoog omdat mijn advocaat vind dat ik dat goed zelf kan vertellen. De advocaat van het UWV strooit met leugens, dat doet pijn, hoe heeft het zo ver kunnen komen? Later komt de uitslag en we hebben gewonnen. Maar het UWV gaat in beroep…

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Mooie mix weer van games en persoonlijke gebeurtenissen Tielo. En je eindigt weer met een spannende cliffhanger. Ben benieuwd naar je volgende deel!
  • @AlexdeLarge Dank je Alex. Wordt vervolgd.
  • Indringend verhaal. Ik heb er respect voor dat je zo'n persoonlijk verhaal deelt en zoals hierboven gezegd: een mooie mix van games en persoonlijke gebeurtenissen.

    Desalniettemin heb ik een klein puntje van kritiek: het voelt soms een beetje van de hak op de tak. Nu snap ik dat je dat met dagboeken hebt en dat je soms grote sprongen door de tijd neemt, maar daar waar je je lichamelijke en psychische conditie uit de doeken doet (waarvoor nogmaals respect en bedankt voor het delen) volg ik je soms niet. Ik snap heus dat je niet alles wilt/kunt delen, maar zaken als suïcidaliteit (ik ben blij dat je dat hebt overwonnen) zijn zo indringend, daar kun je m.i. niet zo snel overheen stappen. Het komt nu heel erg uit het niets. Ik schrok daar erg van, toen ik het las, omdat ik het ook niet voelde aankomen.

    Overigens betekent T.S. Tentamen Suïcide, ofwel zelfmoordpoging. Terminaal Suïcidaal bestaat voor zover ik weet niet. Terminaal betekent namelijk dat je niet meer beter kunt worden en dat je in je laatste levensfase zit. Dat is meer een term die bij ongeneeslijke ziekten hoort.
  • @barton Bedankt voor je reactie. Het hele zelfmoord idee kwam bij mij toen ook uit het niets opduiken en een deel van mij schrok daar ook erg van, een ander deel van mij vond het geweldig. Je verwarring is precies zoals ik het ervaren heb.
    Tentamen Suïcide is inderdaad de officiële term. De worsteling met mijzelf op het treinstation om niet voor de trein te lopen is een gevecht wat vrijwel iedereen met mijn aandoening zou verliezen. Dat was voor de psycholoog aanleiding om mij dat stempel te geven. Ik gebruik Terminaal omdat mij uitgelegd werd dat er verschillende vormen van zelfmoord zijn. Er zijn bijvoorbeeld mensen die aandacht vragen en een poging doen. De poging is geslaagd als het deze mislukt zodat men de aandacht krijg. Andere mensen zijn altijd depressief en willen er graag uitstappen. In mijn geval is het een acute aanval waar normaliter niets meer aan te doen is.

    Ik heb overigens een lading ongeneselijke ziekten maar die worden geen van alle terminaal genoemd. Terminaal is als er geen behandeling meer mogelijk is en binnen afzienbare tijd tot de dood leidt. Dat was hier het geval.

    Maar je hebt gelijk, de hele strijd, het harde werken, de onmenselijke druk op mijn ouders, het is veel en zwaar en moeilijk. Maar de context blijf hier toch games in relatie met alles wat in mijn leven gebeurd is en dat wil ik niet te veel uit het oog verliezen. Omdat het zo heftig is, en mensen er misschien meer over willen weten heb ik in het intro geschreven zodat mensen contact met mij kunnen opnemen.

    Ik heb een boek geschreven dat hopelijk over een jaar of 2 uit komt (veel bijschaven en aanpassen). Daar staat vrijwel niets over gamen in maar gaat dieper in op mijn leven. De werktitel is "Leven(s)weg". Mocht ik een uitgeverij vinden dan laat ik het hier zeker weten.
  • Heftig zeg wat je allemaal hebt meegemaakt. Dapper dat je dat zo durft te delen. Wat de games betreft, uncharted 2, batman arkham asylum en ratchet and clank behoren ook tot mijn favorieten.
  • @obi-twan kenobi Bedankt voor je reactie. Die 3 games staan ook zeker in mijn favorieten lijstje (maar die is erg lang).
  • Vol indruk het gelezen. Je zou toch mogen verwachten dat er enig vangnet is zeg… Wat betreft games louter goede keuzes zie ik.

    Ik ben erg benieuwd naar je volgende artikel. Respect voor hoe je met de omstandigheden om gaat en je erg fijne schrijfstijl welke duidelijk maar niet onnodig hard is.

    Sterkte en vooral gameze!
  • @Sietsebij Bedankt voor je complimenten. Tja onze sociale welvaartsstaat is inmiddels nogal uitgehold door de politiek.

    Een man waarmee ik fysio voor reuma patiënten deed vertelde mij dat hij zijn werkend leven lang 5 ploegendienst in een koelcel van een slachterij had gewerkt. Het UWV had hem een alternatieve job aangeboden nadat zijn werkgever hem niet meer kon gebruiken ivm de reuma. Hij moest postpakketjes sorteren. Dat was voor 70% van zijn laatst verdiende loon (zonder ploegentoeslag). Omdat hij graag wilde blijven werken accepteerde hij meteen zonder over de gevolgen na te denken. Het werk is te zwaar. Het UWV (=overheid) houd geen rekening met je leven buiten je werk. Of je nu je kinderen moet opvoeden, boodschappen moet doen of je huis schoon moet houden, dat maakt niet uit, dat is werkzaam vermogen. Met een dergelijke job mag je je zo vaak ziek melden als je nodig vindt, maar je wordt dan wel op je uitkering gekort. Het gaat dus van die 70% af! Daarmee zit hij onder de armoede grens. Hij had tranen in zijn ogen toen hij vertelde dat hij voelde dat hij gefaald had as echtgenoot en vader. Onzin natuurlijk maar hij zit in een onmogelijke situatie. Dat verhaal heeft mij door de rechtszaken heen gesleurd. De woede om dat onrecht geeft kracht.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren