1. Dagboek van een gamer part 5

Dagboek van een gamer part 5

Hallo en wederom welkom bij alweer het vijfde deel van Dagboek van een gamer. De stand van zaken tot nu toe: Ik heb zojuist astma gekregen en mijn werkgever wil niet meewerken om een andere baan voor mij te zoeken binnen het bedrijf. Gelukkig schaart de bedrijfsarts zich aan mijn zijde maar dat resulteert tot niets. Los Del Rio leert Nederland de Macarena en in de bioscoop draait Independence Day en From Dusk Till Dawn.

1996

Hey dagboek. Het is mijn tweede aanval en een collega komt voor mij staan en verheft haar stem en vraagt of het gaat. Ik ben niet doof, maar iets terug zeggen zit er even niet in. Ik knik. Je moet naar huis gaan dringt ze weg. Ik knik en pak mijn spullen en loop met de nodige rustpauzes naar mijn auto. Ik rijd naar de dokter waar ik snel geholpen word en met medicatie weer naar huis gestuurd word. De prednison kuur sloeg vorige keer niet aan dus op advies van de specialist gaat er een dubbele dosis in. Twaalf dagen gaan voorbij tot er verbetering komt. Eindelijk kan ik weer iets doen en dat is uiteraard gamen. Voor Duke Nukem 3D is het nog te vroeg maar Zork Nemesis gaat prima. Je gaat steeds een stapje vooruit en kan dan 360 graden om je heen kijken. Er zijn animaties en een slim hulp systeem die drie hints kan geven om je op weg te helpen als je vast loopt.

Als ik wat verder opknap speel ik Duke Nukem 3D. De humor is goed, beetje 80's, en het knalt lekker weg. Ik merk dat ik mijn hoofd leeg kan maken, niet te veel focus op de problemen. Gewoon ontsnappen naar een virtuele wereld.

Ik zit inmiddels aan mijn zesde astma aanval. Terwijl ik van werk naar de huisarts rij sla ik mijzelf in mijn gezicht om bij te blijven. Deze aanval is wel heel zwaar. Ik kan ook niet meer, fysiek nog mentaal is dit afgelopen jaar een leven te noemen. Ik wil janken maar ik kan niet, geen kracht voor. Alles moet naar adem halen. Bij de huisarts word ik in een ander kamertje gezet omdat de andere mensen mij blijven aanstaren, ik stik bijna en reutel en piep. De arts haalt mij op en in haar kantoor plof ik neer op de stoel. Ze mompelt dat ik beter zou liggen op de behandeltafel achterin maar ze ziet dat ik dat niet haal. Ze is zenuwachtig en pakt twee ampullen. Terwijl ze het glas probeert te breken vloekt ze binnensmonds omdat het niet snel genoeg gaat naar haar zin. Beide vloeistoffen worden opgezogen en de naald wordt vervangen door een nieuwe die vervolgens met een ferme klap in mijn bovenarm word gestoken waarna ze rustig de vloeistof in mijn spier spuit. Al snel gaan mijn luchtwegen open.

Ik heb niets meer. Geef mij ook zo'n setje, zeg ik haar, maar ze kijkt diep in mijn ogen en zegt kortaf; praat. Ik begin te praten, alle ellende komt eruit. Dat dit niet zo kan, dat ik uitgeput ben en dat niemand iets doet. Ik breek, jank en kom tot rust. Ze legt uit dat ik in shock kan raken door het middel en alleen maar in ernstige gevallen gebruikt mag worden. Ik moet naar huis gaan met medicatie. Op de vraag hoe lang dit zo blijft kijkt ze op haar horloge en zegt; een half uur. Dat kan niet, ik kan niet weer terug naar die hel. Wat een slechte grap. Als ik in de auto stap en van de parkeerplaats rij overweeg ik rechts af te slaan, naar het station, om het te eindigen. Ik schrik van mijzelf en sla linksaf...

Ondanks alle shit blijf ik spelen. Quake bijvoorbeeld, ook al weer zo'n geweldige shooter. Veel beter dan Duke Nukem. Ik heb nog geen internet en naar een LAN party gaan zit er niet in maar de single player is gewoon heerlijk om te doen. De muziek is ook nog eens geweldig en gedaan door Trent Reznor van Nine Inch Nails. De game vraagt nogal veel van de pc dus ik heb geleerd de drivers allemaal in Highmem te laden zodat er meer geheugen vrij is om grafisch alles eruit te halen.

En dan is er natuurlijk Diablo. Hoeveel uur heb ik hier ingestoken? Ik weet het niet meer maar de eindeloze dungeons blijven een heerlijke uitdaging. Ze zijn eindeloos omdat ze steeds weer anders door de computer gerealiseerd worden, dat is nieuw. Het is ook voor het eerst dat je een character class kan kiezen die de gameplay beïnvloed.

Decent II en Phantasmagoria 2 bezorgen mij veel plezier maar klap op de vuurpijl is toch wel Syndicate Wars.

Net als Diablo is Syndicate Wars een isometric view game maar de wereld is enorm gedetailleerd. Het verhaal gaat over een totalitair regiem in de toekomst waar iedereen een mind-controle chip heeft ingeplant gekregen. Nu wordt de wereld bedreigt door een virus die de chip aanpast waardoor de mensen weer zelf na gaan denken.

Onderwijl heb ik een modem gekocht. Daarmee kan je het internet op al ben je op dat moment telefonisch niet bereikbaar. De connectie met de aanbieder maakt ook nog eens een tering geluid en het instellen van het ding is een flinke klus. Samen met mijn ouders hebben we namelijk besloten hun huis te verkopen en een huis in Florida te kopen om daar te overwinteren. In de zomer verblijven ze dan gezellig bij mij en ik ga natuurlijk zo vaak mogelijk naar Florida. Ik zoek woningbouwers in Orlando op en al na drie weken vallen de plattegronden en folders op de mat. Wat is internet handig!

1997

Hallo Dagboek. Na de laatste aanval die mij bijna het leven koste besluit mijn werkgever mij een andere job aan te bieden. Het is een saaie, monotone kut job waarin belts van kopieer apparaten dienen te worden geïnspecteerd. Het werk is frustrerend en geestdoden wat ongetwijfeld het doel is geweest. Mijn bedrijfsarts treed in dienst van mijn werkgever, dat is een nieuwe regeling van de overheid, en spant zich niet meer voor mij in. Hij zegt dat nog openlijk ook tegen mij, wat een ruggengraat heeft die lul.

Mijn ouders hebben een huis in Florida gekocht en verblijven daar zo'n 6 a 9 maanden per jaar. De rest van de tijd trekken ze bij mij in. Hartstikke gezellig en ook nog een makkelijk. In Florida zie ik The Fifth Element en Men in Black zonder ondertiteling, dat is nog eens ontspannen film kijken. En er wordt niet gerookt in restaurants dus ik kan eens buiten de deur gaan eten. Depeche Mode lanceert hun album Ultra en dat is een pak beter dan die troep in de hitlijsten zoals de Spice Girls, Aqua en en Jantje fucking Smits. Games zijn goedkoper in de VS dus ik koop de adventure Blade Runner.

De game speelt zich af in mijn favoriete film maar is een compleet uniek verhaal. Ik verzuip mij er in als ik dit jaar voor de tweede keer een astma aanval krijg. De vakbond FNV heb ik erbij gehaald maar de mevrouw krijgt nauwelijks iets voor elkaar.

Carmageddon doet haalt de reguliere pers. Er gaan al een tijdje stemmen op dat games schadelijk zouden zijn maar nu is het het van de dam. Mensen doodrijden voor punten in een game is schandalig, lees ik in de koppen van de krant. Een ongenuanceerd en dom verslag beschrijft hoe deze realistische game een slechte invloed zou hebben op kinderen. Wat een onzin. De game is ook nog eens slecht en ziet er niet uit.

Tomb Raider II is dan wel weer een goede game. Als een combinatie tussen James Bond en Indiana Jones reis je naar exotische locaties en bezoek je verborgen tombes terwijl een spannend verhaal aan je ontrolt. Jammer dat de maat van Laura's boezem dan weer de gesprekken over de game domineert, al is er niks mis met een paar flinke tetten.

Ik krijg ondertussen een baan aangeboden op een andere afdeling. Dit werk ligt flink boven mijn niveau en het is duidelijk dat dit tijdelijk is want ik moet een contract tekenen voor een half jaar. Ongetwijfeld voor het geval ik er toch in slaag een succes ervan te maken. Ik doe inkoop in Japan en word door mijn contact daar al snel Otto San genoemd. Verder doe ik verkoop aan de VS en maak ik de dag, week en maand planning voor de productiefabriek. Ik ben ook erg gedreven in Office waardoor ik het orakel van de afdeling word. Mijn baas wil me houden maar de klok tikt en moet eruit. Ik sta voor de keus, een rechtszaak of een aanbod accepteren. Het scenario van de rechtszaak legt de jurist van vakbond FNV uit: je gaat die winnen en krijg een gouden handdruk maar omdat de relatie tussen jou en het bedrijf is verstoort moet je vertrekken. Het alternatief is de oprotpremie, ook een gouden handdruk en een studieregeling waarbij mijn studie kosten worden betaald. Verder krijg ik drie maanden doorbetaald om naar werk te zoeken. Het voelt als verraad om voor het laatste te kiezen maar ik doe het toch.

Ik besluit de ICT in te gaan, Pedro, zei altijd dat ik dat ook wel zou kunnen en waarom niet, ik weet inmiddels alles over computers. Ik bel een lading bedrijven op die personeel vragen om erachter te komen wat voor opleiding ik nodig heb. Ik krijg zonder uitzondering de reactie dat ze zelf de opleidingen hebben en "dat als ik een leuke gozer ben er zeker een baan voor je is."

Gefrustreerd schrijf ik een nieuwe sollicitatie brief aan 4 bedrijven nadat ik met zo'n keurige nette sollicitatiebrief geen enkele reactie krijg. De brief begint als volgt: Hoi, mijn naam is Otto, ik ben geboren op 5 december 1965 en was ongetwijfeld het leukste sinterklaascadeau dat mijn ouders ooit gehad hebben. Na de lagere en middelbare school ging ik in militaire dienst alwaar ik onmiddellijk een auto van de zaak kreeg, een tank van 15 ton. Een dag na het versturen krijg ik een telefoontje met een uitnodiging om op gesprek te komen en weer een dag later liggen er afspraken voor alle vier de bedrijven op de mat.

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Wat een fantastisch verhaal.

    Het is ontroerend, grappig, cool, en behoorlijk bijzonder.

    Wat ontzettend tof dat je dit deelt. Ik hoop dat het ook wat therapeutisch voor je werkt.

    Ik ben heel benieuwd naar je volgende deel, Otto-san.
  • @Bert de Vries Bedankt Bert, en het therapeutische aspect van het schrijven heb ik niet nodig hoor. Dit is het beste wat mij ooit is overkomen.
  • @tielo ik bedoel meer: het lijkt me heerlijk om het allemaal op papier te zetten :) Ik vind dat het dan soms ook voor jezelf duidelijk wordt wat je allemaal hebt meegemaakt.
  • Erg mooi beschreven, heb het in één ruk uitgelezen. Mooi hoe je de koppeling naar games maakt en frustrerend om te lezen hoe weinig er voor je gedaan is.

    puntje ; er staan nog wel behoorlijk wat fouten in je tekst, met name typo's. Lees hem even goed door ;) Al wordt het reviseren op het nieuwe IG wat lastig, gezien wij zelf niet kunnen editen. Gaat dit nog veranderen IG?
  • @benjaminben Bedankt voor je reactie en ja er staan helaas weer de nodige foutjes in. Meer dan de spell-checkers en een aantal keer goed doorlezen kan ik er niet aan doen. Ik word dan nog blinder voor de fouten die erin staan. Het zou prettig zijn als iemand van IG het door zou lezen en redigeren net als met hun eigen teksten. Tot die tijd moet je het helaas met de imperfecties doen.
  • @tielo

    Geen probleem, die neem ik graag voor lief. Heftig om te lezen man.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren