1. Days Gone hands-on preview – Er zitten zombies in mijn open wereld

Days Gone hands-on preview – Er zitten zombies in mijn open wereld

Weinig origineel, maar kundig uitgewerkt

Het zombiegenre heeft mij altijd erg aangesproken, en met mij vele anderen. Het gaat niet zozeer om het feit dat de aarde overspoeld wordt door geïnfecteerde overblijfselen van mensen die erop uit zijn ons te verslinden, maar meer dat we een nieuw en zo veilig mogelijk bestaan moeten opbouwen in een wereld waar alle oude regels niet meer gelden. Een schone lei, een tweede kans, met alle uitdagingen die daarbij horen. Days Gone maakt van die fantasie een virtuele werkelijkheid.

Hoewel je aan het begin van de game meekrijgt wat voor gevolgen de uitbraak van zombies – sorry, Freakers – op de hedendaagse maatschappij heeft, speelt het overgrote gedeelte van Days Gone zich een paar jaar na die uitbraak af. De snelle Freakers (niet zozeer Dawn of the Dead of The Walking Dead, meer 28 Days Later) hebben de wereld overgenomen en de overgebleven mensen proberen een nieuw bestaan op te bouwen. Dat resulteert in verschillende kampen verspreid over de open map van het spel, waarin mensen gewoonweg proberen te overleven en langzaam weer een routinematig leven op te bouwen.

days gone

Werken om te overleven

Als stoere biker Deacon St. John, die samen met zijn vriend Boozer vanuit een veilige toren opereert, maak je kennis met die kampen en hun zeer verschillende leiders. Dat je je niet zomaar aan kunt sluiten bij zo’n groep overlevers, moge duidelijk zijn: daar moet wat voor gedaan worden. Je lost dus diverse klusjes voor ze op, van gebieden vrijmaken van de Freakers tot het vinden van verdwaalde mensen in de wildernis die je daarna naar het betreffende kamp wijst.

De kern van de game draait echter om het verhaal. Boozer is ervan overtuigd dat het tweetal verder in het noorden veiligheid moet zoeken, maar iets houdt Deacon op de plek waar ze nu vertoeven. Of eigenlijk iemand: zijn vriendin Sarah is tijdens de eerste uitbraak omgekomen in een helikopterrit en Deacon bezoekt nog regelmatig de plek waar de helikopter is neergestort. Dat niet alles is wat het lijkt en dat Deacon al snel hernieuwde hoop krijgt, mag geen verrassing heten.

days gone

Het is een vrij cliché verhaal in een toch al cliché genre, maar de zekerheid waarmee Sony-ontwikkelaar Bend Studio dit alles in beeld brengt, maakt veel goed. De gameplay wordt regelmatig onderbroken door prima geacteerde tussenfilmpjes, wat het spel een onmiskenbaar Naughty Dog-sfeertje geeft. De vergelijkingen met The Last of Us zijn talrijk: van het verzamelen van materialen om gezondheidsmiddeltjes en molotovcocktails te maken, tot het rondsluipen en Infected – sorry, Freakers – uitschakelen met een handwapen of geweer.

De open wereld

Toch verschilt Days Gone op een cruciaal punt met het bovengenoemde spel: dit is een openwereldgame. Waar je in The Last of Us redelijk op rails zit, kun je de gamestructuur van Days Gone beter vergelijken met een Assassin’s Creed of Red Dead Redemption 2. De eerder vermelde verhaalmissies en klusjes voor de kampen zijn daar een voorbeeld van, maar ook de manier waarop je onderweg (veelal op je ietwat log maar wendbare motor) allerlei bezigheden en icoontjes op de map tegenkomt. Een vraagteken hier, een nest met Freakers die vernietigd moet worden daar: het is bekende kost voor de openwereldgamer. Ook ervaringspunten om Deacon naar gewenst sterker te maken en zelfs een ‘survival vision’ om doelwitten te achtervolgen ontbreken hier niet.

days gone

De wereld zelf is daarbij een genot om doorheen te rijden of lopen. De paar uur die we hebben gespeeld waren natuurlijk niet genoeg om te zien hoe gevarieerd de map wordt, maar in die tijd zagen we al prachtige, heuvelachtige bossen en op het Midden-Westen van Amerika lijkende zandvlaktes. Door het veranderende weer, dat overigens ook invloed heeft op hoe goed of slecht vijanden je zien, en een overtuigend dag- en nachtsysteem is er aan sfeer absoluut geen gebrek.

Vijanden op de loer

Er is ook geen gebrek aan Freakers in Days Gone. Overal op de map vind je deze snelle zombie-achtigen. Met hun rare bewegingen en jammerlijk geschreeuw roepen ze de eerste paar uur nog regelmatig een paniekaanval op, maar ze gaan gelukkig vrij snel neer en hebben zo weinig intelligentie dat je altijd zeker weet wat ze doen als ze je zien: als een bezetene op je af rennen. De nog niet volgroeide Freakers, de ‘Newts’, rennen eerder van je weg, maar kom dichtbij genoeg en ook zij vallen aan, en als je pech hebt verwittigen ze hun grotere varianten van je aanwezigheid. Tot slot moet je ook nog rekening houden met wilde dieren, slechte mensen die je voorraad of zelfs je kamp willen innemen, en de nog in mysterie gehulde ‘Rippers’: een soort clan mensen met blauwgloeiende ogen die helemaal in hun nopjes zijn met deze nieuwe wereld.

Hoe je een gebied of gebouw (voor een missie of simpelweg om wat materialen of ammunitie te verzamelen) infiltreert, is helemaal aan jou. Je kunt guns blazing rondlopen en alles op je weg neermaaien, maar kogels zijn redelijk schaars en dus snel op. Daarbij trekt al dat lawaai alleen maar meer Freakers en mensen aan. Rondsluipen tot je ontdekt wordt is dus slimmer, en zoals bijna elke actiegame tegenwoordig heeft ook Days Gone een stiekeme takedown, waarmee je je mes stilletjes in de vijand plant.

days gone
days gone
days gone

Ook dit klinkt allemaal niet bijster origineel, maar Bend Studio heeft er hier en daar zijn unieke stempel op gezet. Zo kunnen autoalarmen afgaan, wat natuurlijk Freakers aantrekt, en moet je snel die auto openbreken om het uit te schakelen. Veruit het boeiendste in de game is daarbij het bestaan van de zogeheten ‘Hordes’, grote groepen Freakers die zich massaal en pijlsnel over een gebied voortbewegen. Overdag zitten die vooral verstopt in donkere hoeken en kieren van de map, maar vooral ’s nachts lopen ze vrij rond. Deze grote groepen zijn door het gigantische aantal vijanden nagenoeg onverslaanbaar, en ze vermijden is dan ook het advies. Al durven we er gif op in te nemen dat de game je op sommige momenten toch confronteert met zo’n horde. We willen er nog even niet aan denken.

Solide identiteitscrisis

Maar goed, echt compleet uniek lijkt Days Gone dus niet te worden. Bend Studio lijkt vooral goed te hebben gekeken naar wat andere ontwikkelaars de laatste jaren doen. Naughty Dog bijvoorbeeld met hun voorkeur voor filmische ervaringen, of Ubisoft en Rockstar voor hun goed gerealiseerde open werelden. Bij vlagen proefden we tijdens het spelen daardoor een lichte identiteitscrisis, want wat is nu het gezicht van Days Gone zelf? Tegelijkertijd werkte eigenlijk alles solide en vermaakten we ons opperbest, en staan we te popelen om de wereld van Days Gone verder te verkennen. Beter goed gejat dan slecht bedacht, zullen we maar zeggen!

Days Gone komt op 26 april uit voor PlayStation 4.

Dit artikel delen

Over de auteur

Michel Musters Redacteur bij Gamer.nl en InsideGamer.nl. Houdt van allerlei soorten games, van klassiekers als Mario, Metal Gear en Zelda, naar moderne meesterwerken als Red Dead Redemption en The Witcher 3, tot experimentele hoogvliegers als Rez, Limbo en Lumines.

Reacties

  • Wauw, je eerste alinea omschrijft perfect waarom ik zo van het zombie genre hou.

    Ik houd deze game al een tijdje in de gaten en als ik dit zo lees denk ik dat ik me er erg mee ga vermaken. Dat het niet echt bruist van de originaliteit was mij in de recente trailers al een beetje opgevallen maar dat maakt niet uit als alles gewoon goed is uitgewerkt en het lekker weg speelt. Ik speel nog steeds dying light (super) en die game heeft ook behoorlijk leentjebuur gedaan. Maar man, wat een lol heb ik met dat spel.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren