1. De beste games van 2019 volgens Dennis Mons

De beste games van 2019 volgens Dennis Mons

Het zijn niet de klappers die je verwacht

Het jaar is zo goed als voorbij, dus is het tijd om terug te kijken op ons gamejaar. In deze reeks rangschikken onze redacteuren hun top 3 games van het jaar, alsmede de grootste flop van het jaar en de beste game van het van het decennium. Vandaag de laatste van Dennis Mons!

Het is een bewogen jaar voor me geweest op een hele hoop vlakken. Veel persoonlijke dingen die wel beter hadden gekund: blokken aan mijn been, zullen we maar zeggen. Maar het voordeel is wel dat ik zeker weet die een aantal van die obstakels verdwijnen de aankomende tijd.

Maar ik mag ook zeker niet klagen. 2019 was ook het jaar dat ik twee keer op reis mocht voor Star Wars Jedi: Fallen Order: een keer naar Star Wars Celebration in Chicago en een keer naar Los Angeles om daar (in een ‘s avonds afgehuurd Galaxy’s Edge) te kunnen genieten van de game. En als kers op de taart ook nog een trip voor Apple naar een van mijn lievelingssteden: New York. Los van het feit dat de opzet van de App Awards 2019 dit keer zéér relaxed was, was het ook ontzettend inspirerend om lekker losjes te kunnen babbelen met alle app- en game-ontwikkelaars, én even terloops een praatje te maken en een biertje te drinken met Phil Schiller (toffe peer trouwens), de nummer twee van Apple. Ik ben écht wel een gezegend mens!

Hangen in Galaxy's Edge
Hangen in Galaxy's Edge.
Biertje met Phil, je weet toch.

Maar qua gaming, geef ik ruiterlijk toe, kan ik niet zeggen dat afgelopen jaar me lang gaat bijblijven. Waar ik vorig jaar nog met volle teugen heb genoten van bijvoorbeeld Red Read Redemption 2 en Marvel’s Spider-Man, waren er dit jaar niet héél erg veel uitblinkers. Mijn excuses dan ook als je vindt dat mijn top drie lijstje wat saai is… ik snap dat. Sekiro is bijvoorbeeld niet mijn type spel en met death Stranding ben ik gewoon nog niet heel ver, puur omdat ik er maar moeilijk ik kan komen. Dat doet echter niets af aan het feit dat ik het meest heb genoten van deze drie games. Een heel persoonlijk lijstje dus.

3. Tetris 99

Er zijn weinig games waar ik letterlijk, vanaf dat ik me kan herinneren, mee ben opgegroeid. En laten we het erop houden dat het gaat om een lange periode, waarschijnlijk langer dan dat jullie op deze planeet rondlopen. Sinds de release van Tetris is er (op één na, de Mario-serie) geen enkele game geweest waar ik maar steeds bij terug bleef komen sinds ik een ukkie was. Het is geen geheim dat we op de redactie in het verleden ontzettend veel Puyo-Puyo Tetris hebben gespeeld, maar op een gegeven moment droogde het enthousiasme voor de game een beetje op bij mijn collega’s. Maar niet bij mij: ik had Tetris 99 nog!

Tetris 99

Als er iets confronterend is aan Tetris 99, dan is het wel dat je even op je plek wordt gezet. Je speelt tegen 99 andere spelers en het is feitelijk gewoon een slagveld: een battle royale-game. Het duurde even voor ik doorhad hoe de strategieën werkten. Ga je voor K.O.’s? Ga je achter je aanvallers aan? Wist ik veel: ik wilde gewoon zo snel mogelijk stapelen. En hoewel ik wel overwinningen heb gepakt, was het die enorme adrenalinekick die ik kreeg als de tetromino’s op een absurd snel tempo naar beneden donderden en ik nog steeds lijn, na lijn, na lijn weg wist te werken. Tetris is een briljant concept en ik dank de Russische geestelijk vader van de game (Aleksej Pazjitnov) nog altijd voor het verzinnen van een van de tofste en meest verslavende games ooit. За здоровье!

2. Untitled Goose Game

Het is knap als een indietitel het voor elkaar krijgt om ‘the talk of the town’ te zijn in de game-industrie. Grote knallers zoals eerder genoemde Sekiro, Death Stranding, Call of Duty, Fifa kwamen uit maar er bleek één gamepje (of eigenlijk beest) op social media en plekken als reddit en Imgur de boel te beheersen: de gans in Untitled Goose Game. Volkomen terecht ook, want de game is eigenlijk een stealth-puzzler van ongekende klasse. De artstyle is heel basic maar tof en zelfs de grootste graphics-slet moet toch wel toegeven dat de waggelende bips van de witte, gakkende held gewoon té grappig is. Ook is de soundtrack fantastisch: mooi pianospel dat zowaar inspeelt op wat er op het scherm gebeurt. Ben je aan het sneaken, dan worden de pianoloopjes spannender, maar ga je full on een asshole zijn, dat komt er ook een lekker tempo in de begeleidende muziek.

En het is dat full on asshole zijn wat deze game voor mij zo leuk maakt. Het is zo lekker onschuldig maar grappig om stout te zijn als gans (een vogel waar ik sowieso een enorm zwak voor heb). Even de bril jatten van een knulletje zodat die flapdrol zijn vliegtuig niet kan vinden, die je vervolgens jat, naar een winkeltje brengt, zodat hij zijn eigen speelgoed terug moet kopen. Of elke keer de bh van een dame jatten om die in het vijvertje van de buurman te mikken. Het is onschuldig, maar stout vermaak en het is oprecht jammer dat de game maar zo’n vier uurtjes duurt. Alle vier méér dan waard, zeker vanwege het briljante einde waar je een lekker ‘omg ik snap het!’-gevoel van krijgt.

1. Star Wars Jedi: Fallen Order

Er valt écht genoeg op Star Wars Jedi: Fallen Order aan te merken. En dat heb ik ook echt wel gedaan in mijn review (voor PU.nl, trouwens). Misschien is dat ook wel het bewijs dat ik me echt niet gek heb laten maken door twee toffe trips of het feit dat ik echt een devoot Star Wars-fan ben. Bij vlagen is de game repetitief, is de framerate om te janken en zien personages (voornamelijk de Wookiees) er gewoon echt niet uit. Dit had wel eens een klassieker kunnen worden als Respawn Entertainment net even meer tijd had gehad de game te ontwikkelen.

star wars jedi fallen order

Maar hemeltjelief wat heb ik er ook intens van genoten. Eindelijk weer een lekkere third person adventure-game in de trant van The Force Unleashed. Cal ga je als hoofdpersoon snel weer vergeten, maar zijn knokpartijen niet. Dat de combat bij elkaar gejat is van bijvoorbeeld Fromsoftware-games kan me echt niets schelen. Ik voelde me een baas met mijn lightsaber en Force-krachten, en de planeten die je bezoekt voegden echt iets toe aan het Star Wars-universum. Wat mij betreft was dit dan ook een goed Star Wars-jaar: toffe trips, de release van The Rise of Skywalker (meh, best oké), het eerste seizoen van The Mandalorian (holy shit wat vet!) en ook weer een hele fijne Star Wars-adventuregame in de vorm van Jedi: Fallen Order. This is the way!

Grootste flop

Het doet me pijn om te zeggen, maar dat moet toch echt de release van Google Stadia zijn. Niet zozeer omdat ik Google hoog heb zitten, maar meer omdat ik echt geloof in streaminggaming. In eerste instantie dachten we dat het een soort Netflix voor games zou worden, maar dat bleek het niet. Games die je al hebt, moet je gewoon nog een keer kopen en er zijn absurd weinig exclusives. Ook bleken heel veel functies nog niet te werken, zoals het delen van een level of gameplay, en konden sommige gamers met de Founders Edition niet eens op de eerste dag ermee aan de slag. Ook bleek het best wel wat gekloot om games op een knappe framerate te draaien ook al had je een dikke internetverbinding. Helaas: Google Stadia bleek een storm in een glas water. Nu dus met veel hoop wachten op xCloud, aangezien ik een flinke verzameling Xbox-games heb die ik ook lekker in de trein op mijn iPad Pro met een Xbox-controller wil spelen. Theoretisch dan. We gaan het zien.

Stadia

Beste game van het decennium: Red Dead Redemption 2

De Engelsen hebben zo’n mooie uitdrukking voor games zoals Red Dead Redemption 2: an aquired taste. Het dekt ook precies de lading want RDR2 is gewoonweg niet aan iedere gamer aan te raden. De boel is traag, je rijdt veel paard, je hebt soms kutklussen, en met 65 uur (exclusief veel zijmissies en online) moet je maar nét zin hebben om zoveel tijd te steken in een spelletje.

red dead

Maar als het kwartje valt: wat een goddelijke ervaring. Als je leven vaak in een sneltreinvaart aan je voorbij schiet is RDR2 zo’n ontzettend fijne rem. Rustig rondsjokkende op mijn geliefde paard (waar ik heel zuinig op was) terwijl de virtuele wereld rondom mij heen zijn eigen ding deed, zorgde ervoor dat ik mij echt even in een andere wereld waande. Een wereld die niet te ver van me afstond ook. Hoe tof ik sci-fi bijvoorbeeld ook vindt: een game met een hele tastbare, realistische setting weet me gewoon meer te grijpen dan andere genres.

Los daarvan kan je niet ontkennen dat Red Dead Redemption 2 de drempel voor openwereldgames weer flink hoger heeft gelegd, zowel qua physics en mechanieken als ontluisterend mooie graphics. En aangezien ik letterlijk meerdere malen gewoon aan een meertje heb gezeten om een beetje te vissen zonder echt iets te willen vangen, om gewoon een beetje naar de vogels en hertjes te kijken, denk ik dat ik een soul partner heb gevonden in Arthur Morgan en Red Dead Redemption 2. Rustagh!

Dit artikel delen

Over de auteur

Dennis Mons Contentcoördinator/hoofdredactie voor InsideGamer.nl en een beetje van alles en nog wat bij de rest van die game-apies hier op de redactie. Dol op action/adventure, arcaderacers, turn based strategy, stealthgames en Tetris. Metalhead maar ook liefhebber van folk, klassiek en blues. En speel verdomd veel pool (9-ball & 8-ball).

Reacties

  • Jullie mogen me allemaal uit komen lachen hoor, omdat ik niet zoveel AAA heb gespeeld. Had er gewoon weinig tijd voor, of kon me er niet toe zetten. Het kan verkeren :P
  • hm, speciale lijst.
    Beste game van decennium daar kan ik mij in vinden (Al vind ik tlou de beste game van de laatste 10 jaar).
    Voor mij is RDR2 de beste game van deze generatie (tot nu, mssn gaat tlou2 er overheen).
  • Hmm, ik moet toch maar eens het aanbod van een maat van me aannemen en Fallen Order van hem lenen.

    Ondanks RDR 2 niet mijn GotD is, kan ik mij wel helemaal vinden in je tekst.
  • @Meta_coola
    SW Fall Order is een vermakelijke game al begrijp ik niet zo goed waarom die zò goed scoort. Daarnaast is de framerate op de Pro echt een lachertje soms. Wel een kleine kanttekening dat die bij mij op UHD staat, mogelijk dat wanneer je kiest voor 1080 met stabielere framerate beter draait.
  • Ik moet die domme gans toch maar eens proberen. Hoor en lees er veel over, maar tot nu toe heeft het nog niet tot een aankoop geleid.

    PUYO, Tetris, Lumines, maar ook Puzzle Bubble blijf ik leuk vinden om zo nu en dan toch weer even te spelen.
  • @DefenseForceNL Ik heb gamepass. daar komt hij gratis in die Goose game. Ik betaal geen drol voor Gamepass ik deel het samen met een maat. 18 euro per jaar is niks
  • @kluivert80 dat is een verdomd goeie tip eigenlijk :) En Goose game is echt gewoon een hele sympathieke snack. Maar ik heb gegiecheld en gekloot. Love that game.
  • @DMons Thanks Dennis. Een gezond en gelukkig 2020 toegewenst. 2020 gaat echt een knal jaar worden, zowieso voor ons gamers. ps5 en nieuwe xbox en last of us 2! Overigens loopt mijn xbox one x regelmatig wel eens vast als ik odyssey speelt. Iemand hier ook last van? Indiegames zijn soms echt gewoon geweldig. Overigens had ik ook nog via ea acces unravel 2 gespeeld, helaas te weinig tijd om uit te spelen. Maar super mooie game ook, net als deel 1. Jammer dat die games minder aandacht krijgen
  • @kluivert80 Jij ook een awesome en gelukkig 2020! En goed voornemen voor mij ook: meer tijd nemen voor indietitels. Het hoeven niet allemaal big-ass titels te zijn. En geen idee waarom je One X vastloopt, ik speel Odyssey op een krakkemikkige game-laptop :P
  • @DMons Thanks pik
  • @kluivert80
    Gaat de ventilator op dat moment ook flink tekeer? Er is een batch One X'en waar erg goedkope koelpasta is gebruikt in de fabriek, en deze dus vervangen moet worden. Kan zijn dat je One X crashed door overhitting.
  • @Gaaiz Nee, die gaat niet tekeer.
  • De Goose game wil ik nog steeds spelen. De droge humor die er in verwerkt is vind ik echt fantastisch. Het is alleen dat ik nog aardig wat back-log heb, en ik verwacht dat de game in de toekomst zo nu en dan nog wel eens in de aanbieding geslingerd gaat worden. Tegen die tijd pik ik hem wel een keer op. Want hoewel het mij enorm aanspreekt, staat de speelduur in verhouding met de prijs mij wel wat tegen. Ik kan wachten en wacht dus even op een Gans grote korting.

    over RDR 2:

    ik heb hem heeeeeeel lang stof laten happen voordat ik hem ben gaan spelen. Het is namelijk een game die tijd vergt om in te komen, maar ook om te onderhouden (dit om verwaarlozing van de verhaallijn te voorkomen). Maar ik moet zeggen dat ik echt weggeblazen ben door deze game. Alle kleine details, alle dialogen die inhaken op actuele ontwikkelingen in de game, alle gevolgen op jouw acties, alle verhaallijnen, alle extra missies die niet als filler aanvoelen (leer hiervan AC), de heerlijke setting, de geweldige graphics en de heerlijke grootsheid zorgen echt voor een topper van een game. Er is zo gruwelijk veel te doen, en de wereld leeft als geen ander.

    Het is dan ook een game die het echt van zijn momenten moet hebben. In de nacht met een kano het water op peddelen terwijl de regen met bakken uit de hemel komt, en je in de verte vergezeld door het warme licht van huizen en kampvuren een indrukwekkende bliksemstraal door de donkere hemel ziet schieten = adembenemend.

    Maar ook het medelijden hebben met een beest dat je geschoten hebt en dat vervolgens een eindje verderop gewond en creperend op de grond is neergeploft. Het geluid dat het dan alleen al maakt verscheurt je hart in duizend stukken.

    Of je plotseling in een random situatie te vinden, deze instinctief op te lossen (lees : afschieten wie jij acht dat fout zit) om er later achter te komen dat je totaal verkeerd gehandeld hebt.

    Zo zijn er nog veel meer verhalen en belevenissen die deze game voor mij zo prachtig maken. RDR vond ik tof, maar RDR 2 vind ik grandioos, wat een spel.
  • @benjaminben
    Sorry ik moet dit jaar toch nog één keer happen

    alle extra missies die niet als filler aanvoelen (leer hiervan AC)

    Ik neem door die zin aan dat je Assassin's Creed Odyssey (nog) geen kans heb gegeven, want ja de prikbord missies in AC Odyssey zijn filler maar de side missions ( aangegeven met een uitroepteken of weegschaal) zijn bijna allemaal verweven in het grote verhaal van de game.
  • @Meta_coola Ik vind het wel vervelend. Ik zit op level 12 met Odyssey. Wil je de missie op level 15 doen, dan ben je genoodzaakt eerst al die sidemissies te doen wil je je upgrade op level 15 hebben. Had overigens missie level 15 gewoon stealth gedaan, zonder mensen te doden. De game is veel te groot.
  • @kluivert80

    Ik snap dat over die grind echt niet. De als een missie lvl 20 vereist kan je hem met gemak doen als me zelf lvl 17 a 18 bent. Plus lvl'en gaat echt hard in die game na 2 uur was ik bij mijn eerste playthrough lvl 20.

    En over de grote van de game wereld, Ik vind die grote van Odyssey juist heerlijk. Van mij mogen ze als de volgende AC zich echt in het oude rome (welke era precies maakt mij niet echt) afspeelt dan hoop ik dat ze alles van Romeinse rijk in de map stoppen ( en liefst op een 1:1 schaal) mits het net zo rijkelijk gevuld is als Odyssey.
  • @Meta_coola ok dan maar als ik paar strijders neersteekt krijg ik echt niet zoveel xp punten hoor dat ik zo op level 20 zit. Sommige zitten na 20 uur pas op level 40 ofzo. Knap hoe jij dat doet dan
  • @Meta_coola

    Haha, dat had ik ook niet anders verwacht. Laat ik het zo zeggen ; Odyssey doet het al veel beter dan zijn voorgangers, maar haalt imo niet het niveau van RDR 2. Maar dat is een mening, bij AC hou ik nog steeds het gevoel dat de wereld opgevuld is om mij te vermaken (nogmaals ; UBI werkt AC inmiddels al vele malen beter uit dan voorheen, dat respecteer ik ook).

    Bij RDR 2 voelt het meer als een natuurlijk geheel. Ik weet niet zo goed hoe ik dit uit moet leggen. Ik vind de zij-missies in RDR 2 zowel inhoudelijk als verhalend toch sterker. Dit komt ook omdat al hetgeen dat ik doe door de wereld zelf wordt erkend, en standaard missies lang niet altijd een standaard inhoud hebben;

    Heb ik een grote boef gevangen ; dan weten en benoemen mensen in het dorp dit. Kom ik de volgende keer bij dezelfde sherif een nieuw Bounty-pamflet halen, dan benoemd hij nog even lachend mijn vorige succesvolle werkzaamheden. Ik voel me dan een soort van bekend en thuis bij deze NPC's. Wat ik doe of gedaan heb doet er toe.

    Ben ik aan het vissen met een gang-member, dan is het niet : Even samen vissen en dan weer terug. Nee, dan komt er tijdens het vissen een naakte man langs zwemmen die praat over grotere vissen aan de andere kant van het eiland. Om daar vervolgens heen te gaan en een legendarische vis aan te treffen. Enkele dagen na deze missie vraagt de betreffende member of ik die grote vis nog gevangen heb. Dit maakt het allemaal zo verwoven en zoveel 'echter'.

    Maar idd, ik doelde in mijn opmerking denk ik wat meer op de oude AC-games. Wat eigenlijk niet helemaal eerlijk is. Al zit AC dus imo nog echt niet op het niveau van TW3 of RDR 2. Snorrie :p
  • @Meta_coola chill coola! Er zit iets in het spelletje wat hij gewoon niet leuk vindt. Niets aan het handje. Vrolijk het nieuwe jaar in, buddy!
  • @DMons

    Ik ben op het moment heel erg chill. Ik wou alleen een misverstand de wereld uithelpen. Nu Ben heeft gezegd dat hij RDR2 met de oude AC vergeleek in plaats van Odyssey is het misverstand opgelost. ;)

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren